บทที่ 4[ตอนปลาย]:นางร้ายคิดหนี

ประการแรกคือความรักที่มีต่อโจวอ๋อง มันยังปะทุขึ้นมาอยู่เสมอ นางต้องพยายามกดข่มลงไปให้ลึกที่สุด

ประการสองคือลูกของน้องสาวที่คนเป็นพี่สาวเลี้ยงแทนจนเติบใหญ่ ความผูกพันในฐานะแม่และลูกติดอยู่ไม่จางหาย

จ้าวเหมยอาศัยจังหวะที่ทหารยามเปลี่ยนกะแอบลอบออกจากเรือนท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ นางลัดเลาะไปตามเงามืดของต้นไม้อย่างชำนาญราวกับเคยอาศัยที่นี่มานาน จนกระทั่งมาถึงเรือนพักหลังเล็กซึ่งเป็นเรือนที่โจวเหล่ยสั่งให้แยกโจวหมินเซินมากักตัวไว้เพื่อให้จ้าวโม่ดูแลอย่างใกล้ชิด

เมื่อเปิดประตูเข้าไป จ้าวเหมยกวาดสายตาไปรอบห้องอันมืดมิด ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับร่างเล็กที่ขดตัวอยู่มุมห้องใต้โต๊ะน้ำชา ไม่ใช่บนเตียงนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น

“เซินเอ๋อร์” หญิงสาวเรียกขานบุตรชายบุญธรรม

โจวหมินซินเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองผู้มาใหม่ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เด็กชายก็โผเข้ากอดนางทันที แรงกอดจากวงแขนเล็กแน่นจนจ้าวเหมยรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ร่างของเด็กน้อยสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมหนาว

“ท่านแม่ ฮึก ท่านแม่มารับเซินเอ๋อร์แล้วใช่ไหม” เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้ดังอู้อี้ โจวหมินเซินคิดถึงมารดามาก

แน่นอนว่ามารดาสำหรับเขาคือสตรีตรงหน้าเท่านั้น

จ้าวเหมยใจหายวาบ หญิงสาวกอดตอบลูก “แม่มาแล้วลูก แม่มาหาเจ้าแล้ว เกิดอะไรขึ้น ไยเจ้ามานอนอยู่ตรงนี้คนเดียว ไยไม่มีใครดูแลเจ้า”

โจวหมินเซินเอ๋อร์ซุกหน้าลงกับไหล่ของมารดา ร่างกายเล็กสั่นเทา “ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัว” เด็กชายชี้ที่แขนตนเอง

จ้าวเหมยรีบถกแขนเสื้อของโจวหมินเซินเพื่อสำรวจ ภาพที่เห็นทำให้นางแทบหยุดหายใจ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า บนผิวขาวละเอียดของเด็กวัยสี่ขวบปลายมีรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ จากการถูกหยิกอย่างรุนแรงหลายจุด

“สารเลว...” จ้าวเหมยสบถออกมาเบา ๆ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ

นางเอกจอมปลอมนั่นไม่ได้มีความรักความเมตตาให้เด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายเพียงใช้โจวหมินเซินเป็นเบี้ยตัวหนึ่งเพื่อดึงโจวเหล่ยไว้ข้างกาย

ส่วนโจวเหล่ย ไอ้ผู้ชายตาถั่วคงรักเมียน้อยมากจนมองไม่เห็นความชั่วร้าย หรืออาจจะรู้แต่ไม่สนใจ เพราะสำหรับเขาแล้ว ขอแค่จ้าวโม่พอใจ ต่อให้ลูกบุญธรรมอย่างโจวหมินเซินเจ็บเพียงใด ก็ไม่แยแส

ในสายตาของจ้าวเหมย เขาคือคนชั่วโดยสันดาน

พระเอกนิยายธงแดง!

โชคดีที่นางพกยาทาแผลติดตัวไว้ตลอด เพราะชีวิตในจวนแห่งนี้อันตรายเกินไป จ้าวเหมยหยิบมันออกมาจากแขนเสื้อแล้วทาให้โจวหมินเซินเบา ๆ ทุกจุด เพียงไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย