ตอนที่ 1 นางร้ายหวนคืนอีกครา

ลมหายใจที่รวยริน ดวงตาที่ไร้แสงมานานกว่าครึ่งปี จดจำได้เพียงแค่น้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนจะคล้ายกับความรู้สึกผิด แต่ทว่าคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาหลังจากนั้น กลับทำให้หัวใจของนาง แตกสลายลงไปในชั่วพริบตา

“หมิงเล่อ ถือว่าครั้งนี้เจ้าช่วยข้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิดนะ อย่างไรข้าก็ปล่อยให้มารหัวขนในท้องของเจ้า คลอดออกมาไมได้”

“ท่านรู้ว่าข้าท้อง...เฮือกก!!!”

ฉึก!

เฮือก!!!…..

“หละ...หลี่ อวี้...หลาน ท่าน มัน ไม่ใช่ คน!”

มีดที่แทงเข้ามาที่หน้าท้องของนางจนมิดด้าม ช่างโหดเหี้ยมและไร้ความรู้สึกผิด เมื่อเขาดึงมีดนั้นออก และแทงลงมากลางหน้าอกของนางอีกครั้ง ลากยาวลงมาจนถึงลิ้นปี่ หมิงเล่อก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง สิ้นหวังทุกสิ่งทุกอย่าง สิ่งที่เจ็บปวดกกว่าแผลที่ถูกเขาแทง ก็คือหัวใจที่ถูกเขาเหยียบย่ำ จนไม่เหลือชิ้นดี

“ทะ ท่าน! ฮึก!! อ๊ากกก....”

เสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาสุดท้าย ดังออกมาจากห้องเล็กในเรือนหลังที่ห่างไกลเรือนหลักของจวนแม่ทัพ คิดไม่ถึงเลยว่าชายเดียวที่นางมอบทั้งชีวิตและหัวใจ เขากลับตอบแทนนางด้วยความตาย

ก่อนหน้านี้ว่าที่คู่หมั้นของเขา ทั้งกลั่นแกล้งนางสารพัด บอกว่าการที่มีคนตาบอดอยู่ในจวนเป็นสิ่งอัปมงคล จึงมาขับไล่นาง หมิงเล่อที่มองไม่เห็น เมื่อถูกคนทำร้าย ด้วยสัญชาตญาณจึงปกป้องตัวเอง จนทำให้คู่หมั้นเขาบาดเจ็บ

ครั้งนั้นนางถูกลงโทษโบยหลังจนบาดเจ็บ เพียงเพราะหมิงเล่อ ไม่ยอมขอโทษว่าที่คู่หมั้นของเขา ซึ่งเป็นบุตรีของท่านราชครู มาวันนี้ว่าที่คู่หมั้นของเขา รู้ข่าวว่านางตั้งครรภ์ จากสาวใช้ที่ลอบส่งข่าวไปที่จวนสกุลฟาง จึงคิดที่จะทำให้นางแท้งลูก แต่สุดท้ายผู้ที่ลงมือฆ่านางกับมือ กลับเป็นเขา....

“ขอโทษนะหมิงเล่อ แต่เลือดของเจ้าและหัวใจของเจ้ามีพิษหลายชนิด ที่สามารถรักษาบาดแผลบนใบหน้าของฉินเหนียงได้ บุญคุณของเจ้าในครั้งนี้ ข้าจะจดจำเอาไว้ชั่วชีวิต ไปดีเถิดนะหมิงเล่อ ข้าจะจัดทำศพของเจ้าให้สมเกียรติ เพื่อเป็นการตอบแทนเจ้าก็แล้วกันนะ”

“ไอ้.... คน สารเลว!”

ตึง!

หมิงเล่อทอดกายลงสู่พื้นช้า ๆ ผ้าปิดตาที่ไร้ดวงตาทั้งสอง มีเลือดไหลออกมาไม่ขาดสาย ความแค้นยังคงฝังแน่นอยู่ห้วงความคิดสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ ไปพร้อมกับแรงฉุดหัวใจจากแม่ทัพหนุ่ม ที่กรีดและดึงออกไปจากอกนางเองกับมือ ความมืดมิดเข้าปกคลุม พร้อมกับความแค้นที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย