ตอนที่ 4 คุณหนูใหญ่สกุลฟู่

ฟู่หนิงเยว่ไม่คิดมาก่อนเลยว่า คุณหนูใหญ่ที่บอกว่าอ่อนแอขี้โรค และไม่สู้คน เป็นสาวชนบทที่ไร้ความรู้ความสามารถ จะเป็นคนที่รับมือยากเช่นนี้

“ฟู่ซานถิง ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ ยังไม่รีบมาพยุงข้าลุกขึ้นอีกหรือ!”

“เจ้าค่ะคุณหนูรอง”

สาวใช้สองคน รีบพยุงนายของตัวเอง ออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล ไม่นานหลังจากนั้น สาวใช้อีกคนก็รีบวิ่งเข้ามา พร้อมกับน้ำในอ่าง ซานถิงที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ก็รีบหันไปทันที พร้อมกับความตกใจของสาวใช้

“เฮือก! คะ คุณหนูข้าเอง ฉีฝูเองเจ้าค่ะ”

“ฉี…ฝู งั้นหรือ”

“คุณหนูท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ข้าดีใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ข้ากลัวเหลือเกินว่าท่านจะทิ้งข้าไปอีกคน ฮือ... คุณหนู”

สาวใช้วางอ่างทองเหลืองลงได้ ก็รีบคุกเข่ากอดขานางและร่ำไห้ไม่หยุด จำได้ว่า“ฉีฝู” เป็นสาวใช้ ที่ติดตามฟู่ซานถิงมาจากชนบท และมีแต่นางเพียงคนเดียว ที่คอยดูแลฟู่ซานถิงจนถึงวาระสุดท้าย โดยไม่จากไปไหน

‘หึ! อย่างน้อยเรื่องนี้เจ้าก็นับว่าโชคดีกว่าข้า เพราะยังมีคนที่อยู่เคียงข้างเจ้าอย่างฉีฝู ที่ไม่เคยทอดทิ้งเจ้าไปไหน’

“เอาล่ะ ๆ ฉีฝู ตอนนี้ข้าก็ฟื้นแล้วนี่อย่างไร”

“เจ้าค่ะ ๆ เช่นนั้นข้าจะเช้ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านนะเจ้าคะ”

สาวใช้รีบหันไปสนใจกับการจัดเตรียมน้ำสำหรับล้างหน้าและบ้วนปากให้กับซานถิง เมื่อนางยกอ่างทองเหลืองมาวางที่โต๊ะ ก็หันมาเรียกทันที

“คุณหนูเจ้าคะ มาล้างหน้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ เหตุใดท่านถึงได้ทะเลาะกับคุณหนูรองเช่นนั้น ปกติแล้วท่านมิใช่คนที่ลุกขึ้นมาตบตีกับใคร เช่นนี้มิใช่หรือเจ้าคะ”

ฉีฝูรีบเข้ามาปรนนิบัตินางเหมือนอย่างเคย แต่หมิงเล่อในร่างของฟู่ซานถิง กลับไม่คุ้นเคยกับเรื่องเช่นนี้ นางขยับตัวหนีสาวใช้ ทำให้ฉีฝูเริ่มสงสัย

‘ในเมื่อข้าจะต้องเป็นฟู่ซานถิง ก็คงต้องฝึกเรื่องนี้ให้ชิน ก่อนอื่นคงต้องรู้ก่อนว่า ครอบครัวนี้เป็นอย่างไร สกุลฟู่งั้นหรือ…’

“ฉีฝู”