ตอนที่ 3 น้องสาวต่างมารดา

รอยยิ้มร้าย สายตาดุดันที่มองฟู่หนิงเยว่ ทำให้นางเริ่มกลัว และรีบเดินไปหลบอยู่ด้านหลังสาวใช้ของตัวเอง ฟู่ซานถิงมองใบหน้าของผู้ถาม เมื่อมองพินิจดูแล้ว สตรีตรงหน้าตอนนี้ น่าจะมีอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดปี

“เจ้าก็คือฟู่หนิงเยว่ น้องสาวต่างมารดาของข้าสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

จากความทรงจำของร่างเดิม ตอนนี้นางจะอายุย่างเข้าสิบเก้าในปีนี้ นั่นก็หมายความว่า หมิงเล่อเข้ามาสวมร่างของสตรีที่มีอายุน้อยกว่านางเกือบสี่ปี เมื่อหันไปมองฟู่หนิงเยว่ที่เดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ ก็ยิ้มให้พวกนางเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ทำให้สตรีผู้มาเยือนตกใจและเริ่มกลัว

“ก็ไม่ทำไม ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องสาว”

“ในเมื่อฟื้นแล้ว เหตุใดจึงเอาแต่นอน นี่มันเวลาใดกันแล้ว”

“นั่นสิ ข้าเองก็อยากทราบว่า นี่มันเวลาใดกันแล้ว และข้า… ต้องทำสิ่งใดก่อน”

"นางเอาแต่นอนมาตั้งหลายวัน คงจะเกียจคร้านเสียจนเคยตัว พวกบ้านนอกก็แบบนี้แหละเจ้าค่ะคุณหนู ช่างไม่รู้กฎเกณฑ์อะไรเอาเสียเลย ไม่เหมือนท่านที่โตมาเพียบพร้อม ทั้งความรู้และกิริยามารยาทตามหลักคนชั้นสูง"

“อาสี่เจ้านี่นะ ปากหวานเกินไปแล้ว”

“บ่าวพูดความจริงเจ้าค่ะ ท่านเหมาะสมที่จะได้เป็นพระชายาองค์ชาย และควรจะได้สิทธิ์ของบุตรสายตรงสกุลฟู่มาตั้งนานแล้ว หากไม่ติดว่า...”

สาวใช้ของฟู่หนิงเยว่ อดค่อนแคะออกมามิได้ เมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ที่พึ่งมาจากชนบท ฟื้นขึ้นมาได้หลังจากที่นางป่วยหนัก ทั้งก่อนหน้านี้หนิงเยว่และฮูหยินเอง ก็มิได้ให้ความสำคัญกับคุณหนูบ้านนอกคนนี้ ทำให้สาวใช้ในจวนต่างก็ไม่คิดว่า นางคือนายหญิงอีกคนในจวน

"เจ้าว่าอย่างไรนะ ไหนลองพูดใหม่อีกทีสิ"

น้ำเสียงของซานถิง หันไปถามสาวใช้ของหนิงเยว่อีกครั้ง พร้อมกับหันไปมอง แต่สาวใช้ที่ไม่คิดจะให้ความเคารพกับคุณหนูที่พึ่งมาจากบ้านนอก แล้วยังมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ตอบกลับไปทันที

"ข้าบอกว่า ท่านขี้เกียจจนเคยตัว ใครจะรู้ว่าที่ผ่านมา ท่านป่วยจริง ๆ หรือเปล่า หรือแค่แกล้งให้คนสนใจเท่านั้น"

ปึก!

ตุบ!

“โอ๊ย! คุณหนูเจ้าคะ จู่ ๆ ข้าก็เข่าทรุด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

สายตานางมองไปที่ซานถิง ที่ยืนเหมือนไร้เรี่ยวแรงอยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย นางไม่เห็นคุณหนูใหญ่ขยับตัว แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด จู่ ๆ ก็มีลมหรืออะไรบางอย่างมากระทบที่หัวเข่า ทำให้นางถึงกับทรุดกายลงกับพื้นทันทีเช่นนี้

‘อ่อนแอมาก แค่ใช้กำลังภายในเพียงนิดเดียวยังแทบไม่มีแรง ร่างกายนี้คงต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกนาน แต่ก็นับว่าโชคดี ที่ยังมีวรยุทธ์หลงเหลืออยู่ นับว่าสวรรค์เปิดทางให้ข้าครึ่งหนึ่งแล้ว’

“นี่เจ้า! ทำอะไรอาสี่สาวใช้ของข้า”