ตอนที่ 6 ภักดีคนผิด

เมื่อชาติก่อนนางตาบอดมานานเกือบครึ่งปี มาชาตินี้นางกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง นับเป็นสิ่งแรกที่สวรรค์เมตตา

‘ชาติก่อนเพราะความโง่เขลาของข้า ที่รักและภักดีคนผิด จึงได้เสียแม้กระทั่งดวงตาของตัวเองไปอย่างโง่งม’

แสงสว่างและความอบอุ่นของแดดในยามเช้า ที่นางไม่เคยสัมผัสมาเนิ่นนาน ทำให้ความทรงจำในชาติก่อน ที่เคยอยู่ร่วมกับเขาในจวนแม่ทัพ ซึ่งนางเกือบจะหลงลืมไปจนหมดสิ้น กลับคืนมาให้หวนนึกถึงได้อีกครั้งราวกับภาพซ้อน.....

ชาติก่อน / จวนแม่ทัพ

“ท่านแม่ทัพ อาการท่านไม่ดีขึ้นเลยหรือเจ้าคะ”

“หมิงเล่อ…. เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่”

“ท่านแม่ทัพต้องการสิ่งใด โปรดแจ้งข้ามาได้เลย ไม่ว่ายาพิษชนิดใด ที่จะช่วยรักษาท่านได้ ข้ายินดีจะทำขึ้นมาเพื่อท่าน หรือไม่ก็ใช้เลือดของข้าอีกก็ได้ เลือดของข้าช่วยขับพิษให้ท่านได้ บางทีอาจจะ… ช่วยดวงตาของท่านได้”

“เจ้าก็ได้ยินที่ท่านหมอบอกแล้ว ตอนนี้เพียงแค่เลือดของเจ้า ไม่เพียงพอเสียแล้ว ดวงตาของข้า มิอาจกลับมามองเห็นเจ้าอีกแล้ว”

“ท่านแม่ทัพ! จะเป็นเช่นนี้หาได้ไม่ ข้าจะไปปรึกษาท่านหมอ “ฝูชวน” ดูว่าเขามีวิธีการใดบ้าง”

“อย่าเสียเวลาอีกเลย นับจากนี้ไป ข้าคงจะเป็นได้เพียงแค่… คนตาบอดเท่านั้น ตราบใดที่ยังหาดวงตาที่เหมาะสม มาทดแทนไม่ได้”

“หมิงเล่อ” องครักษ์และนักปรุงยาพิษของแม่ทัพเกราะเหล็ก ของราชสำนักต้าเซิน “หลี่อวี้หลาน” ที่พลาดพลั้งถูกยาพิษของศัตรู ในการทำศึกชายแดนใต้ แม้ว่าจะชนะศึกแต่เขากลับบาดเจ็บสาหัส

หลายเดือนมานี้ เขาต้องใช้เลือดของหมิงเล่อเพื่อถ่ายพิษ เพราะในเลือดของนาง มีพิษหลายชนิดที่เอาไว้ทดลองยาพิษ ทำให้ช่วยต้านพิษในร่างกายของเขาได้ แต่ในตอนนี้พิษกัดกินถึงเส้นประสาทตา ทำให้เขามองไม่เห็น หนทางเดียวที่แม่ทัพใหญ่จะกลับมามองเห็นได้อีกครั้งก็คือ…. เปลี่ยนดวงตา

“เช่นนั้นก็เหลือเพียงวิธีเดียว ท่านหมอมาช่วยข้าเร็วเข้า”

“องครักษ์หมิง! นี่เจ้าทำอะไรลงไป”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด……”

เสียงกรีดร้องโหยหวน ดังออกมาจากห้องของหมอหลวงกลางดึกสงัดคืนหนึ่ง เมื่อหมิงเล่อตัดสินใจ มอบดวงตาคู่นั้นของนาง ให้กับท่านแม่ทัพ ซึ่งเป็นคนที่นางรักสุดหัวใจ

“เร็วเข้า รีบวางเอาไว้ตรงนี้ ข้าจะต้องช่วยเจ้า…”

“ไม่! ท่านรีบนำดวงตาทั้งสองข้างนี้ ไปช่วยท่านแม่ทัพ… ก่อน ข้าไม่เป็นไร”

แม้ว่าหมิงเล่อจะเจ็บปวดที่สุดในชีวิต กับการที่ลงมือควักลูกตาของตัวเองออกมา เพียงเพื่อรักษาชีวิตของท่านแม่ทัพเอาไว้ ด้วยหัวใจที่รักและเทิดทูลเขายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด แม้ว่าจะเจ็บปวดราวกับร่างกายถูกกรีดออกเป็นเสี่ยง ๆ ลมหายใจติดขัดแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงหายใจเข้าออก