ตอนที่ 7  นางคือข้า และข้าก็คือนาง

แม้ว่าข้างกายนาง จะมีเพียงสาวใช้แค่คนเดียวที่ไว้ใจได้ แต่สำหรับนางแล้ว เหตุการณ์ในชาติก่อนสอนนางให้รู้ว่า ต่อให้เป็นคนที่ไว้ใจได้ ถึงขนาดยอมมอบชีวิตให้ ก็มิได้หมายความว่า ทุกคนจะซื่อสัตย์กับนาง

“ฉีฝู”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“หากว่าข้าอยากจะออกไปข้างนอก จะต้องแจ้งใครหรือไม่”

“ตอนที่มาถึงจวน นายท่านได้ให้ป้ายของสกุลฟู่เอาไว้แล้วนี่เจ้าคะ นายท่านยังบอกอีกว่า หากคุณหนูอยากจะไปข้างนอก หรือว่าจะไปซื้อของก็สามารถออกไปได้เลย เรื่องนี้นายท่านรับปากเอาไว้ ก่อนที่ท่านจะยอมตกลงเดินทางมาเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย แล้วป้ายนั่นอยู่ที่ใด”

“อยู่นี่เจ้าค่ะ”

เมื่อซานถิงเห็นป้ายก็ยิ้มออกมาทันที

“เช่นนั้นก็ดีเลย เราออกไปกันเถอะ”

“แต่ว่าท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่า…”

“ข้าแข็งแรงดีมาก รีบไปกันเถอะ”

“เช่นนั้นข้าจะรีบไปสั่งให้คนเตรียมรถม้าให้นะเจ้าคะ”

“เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ต้องหรอก พวกเราไปกันเองเถอะ”

“ไม่ใช้รถม้าหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง ข้าอาจจะต้องแวะไปหลายที่สักหน่อย ยังไม่อยากให้เป็นที่สังเกตมาก”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปเตรียมผ้าคลุมให้ท่าน”

นับว่าสาวใช้ของนางฉลาดและรู้ความมากกว่าที่คิด เพียงแค่บอกว่าจะออกไปนอกจวน นางก็รีบเตรียมเสื้อคลุมที่มีหมวกสำหรับสวมพรางกายให้ซานถิงทันที เมื่อทั้งสองคนออกจากจวน โดยไร้คนสังเกต

“ฉีฝูเจ้ารอรับของที่ข้าสั่งไว้ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”

“ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะคุณหนู เมืองหลวงนี้เราไม่คุ้นเคย เดี๋ยวจะหลงเอานะเจ้าคะ”

“ข้าแค่จะไปดูเครื่องประดับที่ร้านข้าง ๆ นี่เอง ข้าไม่ไว้ใจพวกเขา เจ้าอยู่เฝ้าให้ดี จะได้ไม่ผิดพลาด ข้าไว้ใจเจ้านะ”

เมื่อคุณหนูพูดเช่นนั้น ฉีฝูก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที และรีบพยักหน้ารับคำสั่ง

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะเฝ้าดูพวกเขาจัดของที่ท่านเลือกทั้งหมด จะไม่ให้ผิดพลาดเลยแม้แต่อย่างเดียวเจ้าค่ะ”