ตอนที่ 8 อีกหนึ่งความจริงจากเถ้าแก่เติ้ง

เถ้าแก่เติ้งมองสตรีในผ้าคลุม แม้ว่าท่วงทำนองจังหวะการพูด จะเหมือนกับเจ้าของทรัพย์ที่นำเอามาฝาก แต่น้ำเสียงกลับหวานจับใจ และดูเหมือนจะมิใช่ชาวยุทธ์ รหัสผ่านการไถ่สินค้าของที่ร้าน จะมีเพียงเจ้าของทรัพย์ที่ฝากเท่านั้นที่จะทราบ ดังนั้นเมื่อนางต่อกลอนกับเขาจบจบได้ เขาจึงสิ้นความสงสัย เพราะนี่เป็นกฎของที่ร้านที่เขาตั้งขึ้นมาเอง

“เช่นนั้นก็รอสักครู่ ข้าจะรีบจัดการให้”

“ขอบคุณเถ้าแก่เติ้ง”

เถ้าแก่หายไปสักพัก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยตั๋วเงินและทรัพย์สินบางส่วน เมื่อนางรับมาก็เปิดดูทันที นางพบว่ามีบางอย่างอยู่ในนั้นด้วย เพียงแค่เห็นนางหยิบบางอย่างขึ้นมา ก็อดไม่ได้ที่จะพูด ตามนิสัยของคนค้าขาย

“กำไลหยกแดงนั่น ดูเหมือนว่าจะเป็นของสำคัญมาก"

นางหันไปมองเถ้าแก่เติ้ง และเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที

"ทำไมหรือ ท่านเห็นความผิดปกติอันใดในกำไลนี้อย่างนั้นหรือเถ้าแก่ หรือว่ากำไลนี้ มีสิ่งใดพิเศษงั้นหรือ"

เพียงแค่นางตั้งคำถาม ก็ทำให้เถ้าแก่เติ้งหัวเราะออกมาเล็กน้อย เขาลูบเคราแพะของตัวเอง ก่อนจะตอบกลับไป

"มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเช่นนั้น เพียงแต่ว่าตอนที่รับฝากของชิ้นนี้มา ดูเหมือนว่ามันจะสำคัญมาก ถึงได้ฝากเอาไว้ในห้องที่ปลอดภัยที่สุด ข้าเพียงคิดว่าสิ่งนี้ อาจจะเป็นของแทนใจ หรือไม่ก็อาจจะเป็นของที่สำคัญมาก ทั้ง ๆ ที่มัน..."

ซานถิงเห็นความผิดปกติในท่าทีของเถ้าแก่ แม้ว่ามันจะเคยสำคัญกับนางมาก แต่บัดนี้เพียงมองกำไลนี้ มันก็มิได้แตกต่างจากกำไลธรรมดาทั่วไป

"ท่านพูดมาเถอะ ข้าไม่ถือสาหรอก เพราะถึงอย่างไรตอนนี้ มันก็ไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางของนาง ที่ไม่ได้สนใจกำไลนั้นแล้ว เขาจึงกล้าพูด

"ที่จริงมันก็เป็นกำไลธรรมดา ที่หาได้ทั่วไป …น่าแปลกที่เจ้าของดูชอบกำไลปลอม ที่ทำจากหินเช่นนี้ ตอนนั้นนางดูหวงแหนมันมาก แต่ข้าแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า มันก็แค่กำไลหินราคาไม่ถึงสามอีแปะ ที่ขายอยู่ทั่วไปตามท้องตลาด”