ตอนที่ 7
ตอนที่7 คารมเป็นต่อ
November 4, 2026
กับข้าวที่เธอสั่งมาก็มี ยำไข่เยี่ยวม้า ยำผักกาดดอง ผัดผักบุ้งไฟแดง ปลากระพงทอดน้ำปลา ไข่เจียวกุ้งสับและคะน้าหมูกรอบจานใหญ่ เธอเอาข้าวสวยให้ออสติน ส่วนเธอช่วงอาหารเย็นแบบนี้ เธอจะชอบทานข้าวต้มมากกว่าเพราะไม่หนักท้อง อีกอย่างอาทิตย์นี้เธอแทบไม่ได้เข้าฟิตเนสเลย เพราะเอาแต่อ่านบทละครดึกดื่นทุกคืน เลยต้องเริ่มควบคุมอาหาร
“เป็นไง อร่อยไหม”
“ก็ดี”คำว่าก็ดีของเขาทำเธอส่ายหน้าออกมา เพราะเขาเล่นทานข้าวสวยไปสองจานพูน กับคะน้าหมูกรอบที่เธอสั่งเน้นหมูกรอบมาจุก ๆ เธอได้ทานแค่สองชิ้นเท่านั้น ที่เหลือเขาซัดจนเรียบ รวมถึงกับข้าวอย่างอื่นที่เธอสั่งมาเขาก็กวาดจนเรียบไม่เหลือเช่นเดียวกัน
“เก็บตังค์ด้วยค่ะเฮีย”
พอเธอตะโกนบอกเจ้าของร้านให้มาเก็บตังค์ ออสตินก็รีบควักกระเป๋าตังค์เตรียมออกมาจ่ายทันที แต่ทว่าเขาไม่ได้พกเงินสดติดตัวมา เลยส่งบัตรเครดิตให้พนักงานแทน
“ฉันจ่ายเอง ร้านนี้ไม่มีที่รูดบัตรหรอกนะ”เธอส่งแบงค์พันให้พนักงาน ค่าอาหารทั้งหมดแค่หกร้อยกว่าบาทเท่านั้น
“คราวหลังฉันจะพกเงินสดตลอด”
“พกทำไม ถ้านายไม่ได้มาร้านนี้ ร้านอื่นก็มีที่รูดบัตรให้นายอยู่แล้ว”
“แต่ฉันอยากมาร้านนี้กับเธอ”
พูดจบเขาก็แย่งกุญแจรถจากมือเธอไปขับเอง เขาเป็นคนไม่ชอบให้ผู้หญิงขับรถให้นั่ง มันดูไม่เป็นลูกผู้ชาย
“อะไร?”นินิวมองโทรศัพท์ของเขาที่ยื่นมาตรงหน้าเธอแบบงง ๆ
“ขอไลน์เธอหน่อย”
“จะเอาไปทำไม อีกอย่างนายก็มีเบอร์ฉันอยู่แล้วนิ”
“ฉันอยากได้ไลน์เธอมากกว่า มันดูเป็นคนสำคัญดี”
“รู้ได้ยังไงว่าถ้าฉันให้ไลน์ใคร คนนั้นคือคนสำคัญ”
“งั้นไอ้พระเอกนั่นมีไลน์เธอหรือเปล่า?”
นินิวส่ายหน้าทันที ไลน์เป็นช่องทางติดต่อส่วนตัวของเธอ มีแค่อัญชัน พี่แจงและครอบครัวของเธอเท่านั้นที่มีไลน์ของเธอ หากลูกค้าต้องการติดต่องาน จะติดต่อผ่านพี่แจงผู้จัดการเท่านั้น
“เห็นไหม เพราะงั้นเอาไลน์เธอมาให้ฉันซะดี ๆ ไม่งั้นฉันจะโทรกวนเธอทั้งคืน”
เธอจำใจต้องรับโทรศัพท์มาสแกนคิวอาร์โค้ดไลน์ของเธอให้เขา เพราะรู้ว่าหากเขาต้องการไลน์เธอจริง ๆ เขาคงมีหนทางจะหาได้อยู่แล้ว อีกอย่างเธอก็กลัวว่าเขาจะทำตามที่ขู่เธอด้วย
“ถ้านายส่งข้อความไร้สาระมากวนฉัน ฉันจะบล็อกนายทันที”
“ส่งรูปให้เธอดูได้หรือเปล่า”
“รูปบ้าบออะไรของนายอีก”
“ก็รูป…”เขาเว้นจังหวะพูดและก้มมองหน้าตักของตัวเอง พอเธอมองตามสายตาของเขา ก็ต้องยกมือขึ้นทุบแขนแกร่งของเขาทันที
“ไอ้บ้า!! นี่นายวิตถารเหรอ ถึงจะส่งรูปอันนั้นมาให้ฉันดู ทุเรศที่สุด”
“ฮ่า! ฮ่า! เธอหมายถึงอะไรนิว ฉันแค่ก้มดูหน้าท้องของตัวเองหรอก ดูว่ามีพุงยื่นออกมาหรือเปล่า เพราะกินเยอะไปหน่อย”
ออสตินขำท่าทางของเธอไม่หยุด“เธอคิดลึกไปหรือเปล่า ก็ไหนเธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไง เพื่อนที่ไหนเขาจะส่งรูปของลับให้กันดูแบบที่เธอคิด”
“จะไปรู้เหรอ ผู้ชายอย่างนายมันวิปริตจนฉันระแวงไปหมดแล้ว”
นินิวทำท่าขนลุกขนพองให้เขาดู ยิ่งเขาหัวเราะเธอก็ยิ่งคิดว่าเขาต้องคิดอะไรแปลก ๆ ในหัวจริง ๆ ผู้ชายอย่างเขานิสัยเหมือนตอนเรียนมัธยมไม่มีผิด ชอบพูดทะลึ่งตึงตังกับผู้หญิง หว่านคารมไปทั่ว จนสาว ๆ หลงเกือบทั้งโรงเรียน
“แล้วอยากรู้หรือเปล่าว่าฉันอยากส่งรูปอะไรให้เธอ”
“ไม่อยากรู้ ไม่ต้องพูดออกมานะ ขับรถไปดี ๆ เลย”
“แต่ถ้าฉันไม่ได้บอก คืนนี้ฉันจะนอนไม่หลับนะนิว เธอไม่สงสารฉันเหรอ”
คนตัวสูงทำเสียงอ้อนเธอ อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะทนใจแข็งได้สักกี่น้ำ เมื่อเจอลูกอ้อนของคนที่คารมเป็นต่ออย่างเขา“นะ ๆ อยากรู้หน่อยนะครับ”
“แหวะ เลิกพูดคงพูดครับได้ไหม ฟังแล้วเลี่ยนยังไงไม่รู้”