ตอนที่ 239 รอให้เธอตกลงไปในกับดัก

แต่ดูเหมือนฮ่อหยุนเฉิงต้องการจะต่อต้านเธอ ไม่เพียงแต่เขาไม่เดินจากไป แต่เขายังบีบซูฉิงให้แน่นยิ่งขึ้น

เขาแนบริมฝีปากบางเซ็กซี่ของเขาแล้วพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆ "ฉันไม่ไป"

ซูฉิง ：……

เธอกลอกตาให้ฮ่อหยุนเฉิงด้วยความโกรธ "หลบไป ฉันจะไปเอายาทา"

"ยาอะไร" ฮ่อหยุนเฉิงตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

ขณะที่ฮ่อหยุนเฉิงตกใจ ซูฉิงใช้โอกาสนี้ผลักเขาออกไป "ยาทาแก้แพ้ที่ฉันทำเอง"

"เดี๋ยวฉันหยิบให้" ฮ่อหยุนเฉิงดึงซูฉิงที่กำลังจะลุกจากเตียงกลับมาที่เตียงแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ว่า "ยาทาอยู่ที่ไหน?"

ซูฉิงชี้ไปที่กระเป๋าเดินทาง "มันอยู่ในช่องด้านบนของกระเป๋าเดินทางของฉัน"

"อ่อ ฉันจะไปหยิบให้" ฮ่อหยุนเฉิงพูดเบา ๆ มองซูฉิงอย่างนุ่มนวล "เธอนอนลงและพักผ่อนเถอะ"

เมื่อเห็นถึงความห่วงใยของฮ่อหยุนเฉิง ในใจของซูฉิงเหมือนมีกระแสน้ำอุ่นไหลผ่านอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกนี้ อบอุ่นมากเป็นพิเศษ

ฮ่อหยุนเฉิงพบยาทาในกระเป๋าเดินทาง หันกลับมาถามซูฉิง "นี่เหรอ?"

"ใช่" ซูฉิงพยักหน้า

ฮ่อหยุนเฉิงเดินกลับไปที่เตียงและนั่งลง

"เอามาให้ฉันเถอะ" ซูฉิงเอื้อมมือออกไปและบอกฮ่อหยุนเฉิง

แต่ฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้มอบมันให้กับเธอ เพียงแค่มองจ้องไปที่เธอ "ฉันจะช่วยทาให้เธอเอง"

"หือ?" ซูฉิงยังไม่ได้ทันได้ตอบกลับอะไร เธอก็เห็นฮ่อหยุนแฉิงเปิดฝายา

เขาบีบครีมสีขาวใส่ปลายนิ้วที่เรียวยาวของเขา และทาให้ซูฉิงอย่างระมัดระวัง

อุณหภูมิที่อบอุ่นจากปลายนิ้วของฮ่อหยุนเฉิงกับความเย็นของครีมได้นวดลงเบา ๆ ที่แก้มของเธอ

ความรู้สึกนั้น...ราวกับถูกขนนกนุ่มสัมผัสอย่างแผ่วเบา เย็นๆนุ่มๆ ทำให้รู้สึกสบาย

ด้วยการสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้ ใบหน้าของซูฉิงก็เริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง

หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาเริ่มเขินอาย ฮ่อหยุนเฉิงก็พูดด้วยเสียงต่ำๆ "หลับตาซะ"

เสียงของเขามีพลังราวกับเวทมนตร์ ซูฉิงหลับตาอย่างเชื่อฟัง

นิ้วที่เรียวและคล่องแคล่วของฮ่อหยุนเฉิงเริ่มทาไปตามแก้ม คอ ไหล่ของซูฉิง...

ลงไปสุดแล้วลงไปอีก...จนถึงหน้าอก

ความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนไฟฟ้าช็อต ก็แพร่กระจายไปทั่วทุกเซลล์ในร่างกายของซูฉิง

เธอรีบลืมตาขึ้นและจับมือใหญ่ของฮ่อหยุนเฉิงที่ทาครีมเป็นวงกลมบนหน้าอกของเธอด้วยน้ำเสียงเขินอาย "พอแล้วล่ะ"

ท่าทีที่เขินอายและเขินอายของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ฮ่อหยุนเฉิงรู้สึกดี

เขาเลิกคิ้วและวางมือใหญ่บนหน้าอกของซูฉิงอย่างจงใจ แต่ใบหน้าของเขาดูจริงจัง "ตรงนี้ฉันยังไม่ได้ทาเลยนะ"

"พอแล้ว ตรงนั้นฉันไม่ได้แพ้" ซูฉิงรีบย่อตัวกลับและถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "จริงสิ ฮ่อหยุนเฉิง เมื่อวานนี้คุณได้ให้คนตรวจดอกไม้บนพื้นหรือเปล่า?"

ซูฉิงมั่นใจว่าเป็นดอกไม้พวกนั้นที่ทำให้เธอแพ้

ผู้หญิงสองคนที่มีดอกไม้ เธอไม่รู้จักเลยสักคน จะต้องได้รับคำสั่งจากใครสักคนมาแน่ๆ

ลองนึกถึงคนไม่กี่คนที่ได้ไปเที่ยวกับเธอ เซี่ยซิงซิงก็ยังอยู่ในคุก

คนอื่นๆก็มีสวีหว่านเอ๋อร์ ไป๋หลาน ถังรั่วอิง อู๋ชิงหร่าน แอนนี่... ทุกคนดูน่าสงสัย