ตอนที่ 262 อุบัติเหตุในงานเลี้ยงอาหารค่ำ (๑)

"ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน ฉันสัญญากับคนอื่นไปแล้ว ฉันจะผิดสัญญาได้อย่างไรกัน?" ซูฉิงถูกพรากโทรศัพท์มือถือของเธอไป และมีความไม่พอใจเล็กน้อยบนใบหน้าที่สวยงามของเธอ

"เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้เธอเป็นหวัดอยู่? เอยังจะออกไปดื่มอีกเหรอ ถ้าเกิดปอดบวมรุนแรงขึ้นมา เธอคิดว่าชีวิตของเธอยาวเกินไปงั้นเหรอ?"

ฮ่อหยุนเฉิงผลักแก้วน้ำใส่มือเธออย่างแรง และอีกมือหนึ่งคว้ามือเธอแล้วส่งยาให้

"ยา ฉันจะกิน"

ซูฉิงหยิบแก้วน้ำในมือซ้ายของเธอขึ้นมาดื่มน้ำ และทานยาในมือขวาของเธอ หลังจากกลืนลงไป เธอก็มองไปที่ฮ่อหยุนเฉิงที่นั่งอยู่ต่อหน้าเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่อย่างไรฉันก็ต้องไปทานอาหารค่ำคืนพรุ่งนี้"

ซูฉิงเป็นคนมีหลักการมาก เนื่องจากเธอได้ให้คำมั่นสัญญากับคนอื่นไปแล้ว เธอก็จะต้องทำมันให้ได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้อากาศก็หนาวนิดหน่อย แต่มันก็ไม่เป็นอุปสรรคเลย

ฮ่อหยุนเฉิง ชายผู้มีอำนาจเหนือกว่าก็มักจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

"ฉันบอกว่าไปไม่ได้ก็คือไปไม่ได้" ริมฝีปากบาง ๆ ของฮ่อหยุนเฉิงยกขึ้นเล็กน้อยและความกังวลใจก็ปรากฏขึ้นที่ด้านล่างของดวงตาของเขา

ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้วิธีดูแลร่างกายของเธอเลยจริงๆ

เป็นหวัดแล้ว ไม่รู้จะพักผ่อนหรือยังไง แล้วยังต้องไปดินเนอร์ปาร์ตี้อีกงั้นเหรอ

ถ้าเกิดป่าวยหนักขึ้นมาจะทำอย่างไร?

เขาคงรู้สึกเจ็บปวดมากแน่ๆ

"นั่นเป็นงานของฉัน ฉันไม่อยากให้นายกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้!" ซูฉิงลุกขึ้นจากโซฟาและกำลังจะกลับไปที่ห้องของเธอ

ในวินาทีต่อมา แรงมหาศาลก็มาที่เอวของเขา ร่างกายของซูฉิงนั้นไร้น้ำหนัก และฮ่อหยุนเฉิงก็โอบกอดเธอไว้ทั้งตัว

ซูฉิงดิ้นรนอยู่พักหนึ่งและไม่สามารถหลุดพ้นได้ เธอจึงทำได้เพียงเอื้อมมือไปโอบรอบคอเขา เธอขมวดคิ้ว "ฮ่อหยุนเฉิง นายกำลังจะทำอะไร?"

"ฉันจะกักเธอไว้" ฮ่อหยุนเฉิงโน้มตัวเล็กน้อย ยักคิ้วมองผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา และพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาข้างหูของเธอว่า "รอถึงพรุ่งนี้ ถ้าเธอพลาดงานเลี้ยงอาหารค่ำนี้แล้ว ฉันจะยอมให้เธอออกไป"

"นายทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ!" ซูฉิงจ้องไปที่ฮ่อหยุนเฉิง แต่ลำคอของเธอบวมเปล่ง และเสียงของเธอก็เบากว่าแมวที่อวดดีเสียอีก

เสียงของเธอมันสัมผัสโดยตรงกับสายใจของฮ่อหยุนเฉิง

เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างระมัดระวังและเอาผ้าห่มคลุมเธออย่างแรง "เชื่อฟังฉัน ตกลงไหม?"

เขาให้ความมั่นใจกับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

สิ่งนี้ทำให้ซูฉิงตกตะลึงไปชั่วครู่ เธอไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนแบบนี้ เพียงเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ

"งั้นก็ได้ ฉันไม่ไปแล้ว ฉันง่วงแล้ว"

ซูฉิงหาวอย่างเกียจคร้าน ขดตัวไปด้านข้าง และกระพริบตาที่ชัดเจนของเธอ "ราตรีสวัสดิ์ ฉันจะนอน"

"ราตรีสวัสดิ์"

เมื่อเห็นว่าเธอยอมแพ้แล้วในที่สุด ฮ่อหยุนเฉิงก็ขดมุมริมฝีปากของเขาและหันหลังเดินจากไป

เมื่อมองไปที่หลังสูงและตรงสง่าของฮ่อหยุนเฉิงดวงตาของซูฉิงนั้นก็ดูมีความรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย

ผู้ชายคนนี้เก่งทุกอย่าง แต่เขาบ้าอำนาจและชอบควบคุมเธออยู่เสมอ

แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาห่วงใยเธอ แต่ซูฉิงก็ไม่ชอบความรู้สึกถูกผูกมัดโดยคนอื่นแบบนี้

เนื่องจากฮ่อหยุนเฉิงไม่เห็นด้วยกับเธอที่จะไปงานเลี้ยงอาหารค่ำในวันพรุ่งนี้ เธอจึงทำได้เพียงไปที่นั่นอย่างลับๆ

อย่างไรก็ตาม พรุ่งนี้ฮ่อหยุนเฉิงก็จะไปทำงานที่บริษัทเช่นกันอยู่แล้ว เธอไม่สบายขอลาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ถึงเวลานั้นเธอก็จะสามารถไปไหนก็ได้ที่เธอต้องการ

ฮ่อหยุนเฉิง ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่แล้ว!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซูฉิงก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก เธอนอนบนเตียงใหญ่และผล็อยหลับไปด้วยความงุนงง

วันรุ่งขึ้นเมื่อซูฉิงตื่นขึ้นมา สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอก็คือใบหน้าที่หล่อเหลาของฮ่อหยุนเฉิง

"ซูฉิง เธอเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่อหยุนเฉิงถามด้วยความเป็นห่วง

ซูฉิงสูดจมูก "ดีขึ้นมากแล้ว"

"เป็นหวัดจะดีขึ้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?" ฮ่อหยุนเฉิงยื่นมือใหญ่ออกมาแล้วแตะหน้าผากของซูฉิง "โชคดีที่ไม่มีไข้"

"พอแล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เป็นไร ทำไมนายถึงกังวลมากขนาดนี้หะ? นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันมีทักษะทางการแพทย์?" ซูฉิงพูดเบา ๆ "นี้ก็จะสายแล้ว นายไปทำงานได้แล้ว!"