ตอนที่ 288 ตายไปด้วยกัน

อู๋ชิงหร่านเยาะเย้ยหยิบระเบิดเวลาออกมาและมองไปที่ซูฉิงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

"ถ้าแกต้องต้องการช่วยเพื่อน ก็ได้ มานี่สิ มาเป็นตัวประกันแทนเพื่อนของแก และผูกระเบิดนี้ไว้!"

เธอมองไปที่ซูฉิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการยั่วยุ: "ขึ้นอยู่กับแกที่จะตัดสินใจแล้วล่ะ ว่าเพื่อนของแกจะมีชีวิตอยู่หรือตาย ทั้งหมดเป็นเพราะความรับผิดชอบของแก จะมาโทษฉันไม่ได้นะ!"

สายตาที่เย็นชาของซูฉิงมองลงไปที่ระเบิดในมือของอู๋ชิงหร่าน

อู๋ชิงหร่านไปเอาระเบิดมาจากไหน?

ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ！

เพื่อผู้ชายคนเดียว จำเป็นต้องถึงจุดที่ต้องเอาชีวิต ความเป็นความตายเลยเหรอ?

"อู๋ชิงหร่าน คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณทำตอนนี้มันผิดกฎหมาย แม้ว่าคุณจะฆ่าฉัน แต่ยังไงซะคุณก็จะไม่สามารถรอดกฎหมายไปได้ หากคุณมองย้อนกลับไปตอนนี้ยังมี เวลา" "ซูฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดอย่างเคร่งขรึม

อู๋ชิงหร่านเริ่มหมดความอดทน "อย่าพูดถึงเรื่องอื่นกับฉัน ตอนนี้ฉันอยากให้แกตายๆไปซะ!"

อู๋ชิงหร่านมองไปที่ซูฉิงด้วยความโกรธ รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เธออยู่เฉยๆมานานแล้ว และหลังจากครุ่นคิดอยู่นาน วันนี้ก็ใกล้ความสำเร็จที่สุดแล้ว!

อีกไม่นาน เธอจะสามารถฆ่าซูฉิงนังผู้หญิงเลวนี้ได้!

ในเมื่อเธอไม่ได้เฉินจุนเหยียน นังซูฉิงก็อย่าได้คิดที่จะได้เฉินจุนเหยียนเหมือนกัน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อู๋ชิงหร่านก็เยาะเย้ย "ซูฉิงฉันจะให้เวลาแกคิดสามนาที ถ้าแกกลัวตายไม่ไม่ทำละก็ ฉันจะผลักเพื่อนของแกลงไป!"

ยวี๋น่าขมวดคิ้ว เธอมองไปที่หน้าผาลึกเบื้องหลังเธอ ใบหน้าของเธอซีดด้วยความกลัว แต่เธอยังคงแสร้งทำเป็นสงบและตะโกนใส่ซูฉิง: "ซูฉิงอย่ามานะ! ฉันไม่ต้องการให้เธอมาแทนที่ฉัน ถ้าฉันตาย เธอแค่ต้องช่วยฉันโทรหาตำรวจเพื่อจับเธอและปล่อยให้เธอถูกลงโทษตามกฎหมาย ฉันจะไม่โทษเธอเลยถ้าฉันตาย!"

คำพูดของยวี๋น่าทำให้หัวใจของซูฉิงสั่นไหว

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตและความตายของยวี๋น่า เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวมาก แต่เธอก็ยังไม่ต้องการให้ซูฉิงตกอยู่ในอันตราย

ด้วยเหตุนี้ซูฉิงจึงไม่สามารถปล่อยให้ ยวี๋น่าตายเพื่อตัวเองได้ และเธอก็ไม่สามารถปฏิบัติต่อเพื่อนๆ อย่างเลวร้ายได้

ยวี๋น่าอยู่เคียงข้างเธอมาหลายปีแล้วและมีความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันมาก ถ้าเธอไม่สามารถปกป้องเพื่อนของตัวเองได้ในตอนนี้ เธอจะทำอะไรได้อีก?

ยิ่งไปกว่านั้น...เพื่อจัดการกับผู้หญิงอย่างอู๋ชิงหร่าน ซูฉิงมั่นใจว่าทักษะของเธอมีมากเกินพอ

ซูฉิงคิดในใจเพื่อคิดหาทางรับมือ

เธอมองไปที่อู๋ชิงหร่านและพูดว่า "ตกลง ฉันเห็นจะทำตามคำขอของคุณ แต่คุณห้ามตุกติก คุณต้องปล่อยยวี๋น่า ไปทันที!"

เมื่อเห็นซูฉิงตกลง อู๋ชิงหร่านก็ขดริมฝีปากอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอน"

เธอจ้องไปที่ซูฉิง"มานี่เดี๋ยวนี้ ตราบใดที่แกยอมให้ฉันผูกระเบิดไว้กับตัว ฉันจะปล่อยเพื่อนของแกไป"

"แล้วฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าถ้าฉันทำตามที่คุณพูดแล้วคุณจะปล่อยเพื่อนของฉันไป" ดวงตาของซูฉิงหรี่ลง

"แกคิดว่าแกมีทางเลือกเหรอ?" อู๋ชิงหร่านเห็นว่าซูฉิงงยังคงเจรจาเงื่อนไขกับตัวเอง ราวกับจะถ่วงเวลา ใบหน้าเธอก็เย็นชาขึ้น เธอดึงยวี๋น่าที่อยู่ข้างๆ เธอและผลักเธอ ทำให้ร่างกายของยวี๋น่าครึ่งนึงอยู่กลางอากาศ ทันทีที่อู๋ชิงหร่านปล่อยยวี๋น่าก็จะตกลงไปทันที

"ขืนแกพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะปล่อย!" อู๋ชิงหร่านตะโกน

ใบหน้าของยวี๋น่าก็กลายเป็นสีเลือด สั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความตกใจ แต่เธอกัดฟันและยืนกรานที่จะไม่เรียก ยังไงซะ เธอก็ไม่อยากให้ซูฉิงกังวล

"หยุด!" ซูฉิงขมวดคิ้วและก้าวไปข้างหน้า "ปล่อยยวี๋น่า ฉันจะไป"

เธอรีบไปที่ด้านหน้าอู๋ชิงหร่าน อู๋ชิงหร่านก็ลากอวี๋น่ากลับเข้ามา แล้วผลักซูฉิงลงไปที่พื้น