ตอนที่ 289 ความเป็นตาย

ซูฉิงนึกไม่ถึงเลยว่า อู๋ชิงหร่านจะระเบิดพลังมหาศาลออกมาในเวลานี้ อู๋ชิงหร่านติดอยู่กับตัวเธอแน่นราวกับไขมันของสุนัขในเวลาอันรวดเร็ว

ยิ่งไปกว่านั้นอู๋ชิงหร่านตั้งใจแน่วแน่ที่จะตายร่วมกับซูฉิง โดยกอดซูฉิงแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ซูฉิงดิ้นรนสองสามครั้งแต่ก็สลัดไม่พ้น

หรือว่า เธอจะมาตายแบบนี้จริงๆ?

ไม่ เธอตายไม่ได้!

ตอนนี้สมองของซูฉิงขาวโพลน เธอกัดริมฝีปากแน่น บังคับตนเองให้สงบลง

"ซูฉิง!" ในขณะที่ซูฉิงตกลงไป ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงก็ปรากฏความวิตกกังวลที่ไม่เคยมีมาก่อน

คนเสียสติอย่างอู๋ชิงหร่าน กอดซูฉิงแล้วกระโดดหน้าผาไปด้วยกัน!

เขาเสียซูฉิงไปไม่ได้!

เขาต้องช่วยเธอ!

ฮ่อหยุนเฉิงก้าวขายาวๆ วิ่งไปทางซูฉิงอย่างไม่ลังเล

มือใหญ่จับไปในทิศทางที่ซูฉิงตกลง แต่แล้วมันก็ช้าไปแค่ก้าวเดียว ฮ่อหยุนเฉิงคว้าได้แค่แขนของซูฉิง วินาทีถัดมาฮ่อหยุนเฉิงและซูฉิงก็ตกลงไปพร้อมกัน

"ซูฉิง ไม่ต้องกลัว ฉันมาแล้ว!" ฮ่อหยุนเฉิงดึงแขนซูฉิงเข้ามาโอบไว้อ้อมกอด

และเป็นอีกครั้งที่ซูฉิงตกลงสู่อ้อมกอดที่ทั้งกว้างขวางและอบอุ่นของฮ่อหยุนเฉิง

เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยตรงหน้า หัวใจของซูฉิงพลิกคว่ำเป็นพันครั้ง

เพื่อเธอแล้ว แม้แต่ชีวิตเขาก็ไม่ต้องการ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่สามารถดึงเธอกลับไปได้ เขาก็ยังกระโดดตามลงมาอย่างเด็ดเดี่ยว

และตัวเธอเองก็มีระเบิดติดอยู่

เมื่อระเบิดทำงาน พวกเขาจะถูกระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

หรือว่าฮ่อหยุนเฉิงไม่กลัวตาย?

เขารักเธอมากกว่าชีวิตตนเองหรือ?

ความเร็วในการตกรวดเร็วมาก สายลมตีเข้ากับใบหน้าจนรู้สึกเจ็บ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ฮ่อหยุนเฉิงช่วยเธอโดยไม่ห่วงตนเอง

ซูฉิงจำไม่ได้

ก่อนที่จะสูญเสียสติสัมปชัญญะเธอจำได้เพียงความคิดเดียวเท่านั้น หากเธอและฮ่อหยุนเฉิงยังมีชีวิตต่อไปได้ เธอจะแต่งงานกับเขา

ก้นหน้าผาของภูเขาซิงเฉิง

ต้นไม้สูงหนาทึบกั้นไม่ให้แสงอาทิตย์ตกลงมา ผืนดินปกคลุมด้วยหญ้าอ่อน มีเพียงที่เดียวเท่านั้นที่ใบหน้าถูกกระแทกจนเป็นโพรง ทั้งใบไม่และวัชพืชพันกันไปหมด

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่ได้รับบาดเจ็บไปทั่วทั้งกายนอนไม่ได้สติอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดจากการถูกกิ่งไม้เกี่ยว บริเวณขาได้รับบาดเจ็บ

แม้จะกลายเป็นเช่นนี้ แต่เขากลับกอดผู้หญิงในอ้อมแขนไว้แน่น หญิงสาวได้รับการปกป้องอย่างดี ยกเว้นรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ โดยรวมแล้วไม่มีบาดแผลร้ายแรงอื่นใด

ซูฉิงร้องคราง สะดุ้งตื่นจากฝัน

เธอเปิดเปลือกตาขึ้น มองทิวทัศน์รอบกายอย่างมึนงง

ในป่าที่มืดมิดและหนาทึบ หูก็ได้ยินเสียงสัตว์นานาชนิดที่ไม่รู้ชื่อ

เมื่อคลึงขมับ ความทรงจำของซูฉิงก็ค่อยๆ กลับมา

เธอจำได้ว่า อู๋ชิงหร่านลักพาตัวยวี๋น่า ขู่เธอให้พันระเบิด แล้วกอดเธอกระโดดลงจากหน้าผาด้วยกัน

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นตายนี้เอง ฮ่อหยุนเฉิงก็กระโดดลงมาด้วยอย่างไม่ลังเล

เธอยังไม่ตาย?

แล้วฮ่อหยุนเฉิงล่ะ?

เธอรีบก้มลงไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มใต้ร่าง

ใบหน้าของฮ่อหยุนเฉิงขาวซีด ตาสองข้างปิดสนิท ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ดูน่าตกตะลึงยิ่งนัก

ใจของซูฉิงก็ดิ่งลง

เธอไม่เป็นอะไรเพราะฮ่อหยุนเฉิงเป็นโล่มนุษย์ให้เธอ

แต่ตัวเขาเองกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส!

ซูฉิงทั้งกังวลทั้งหวาดกลัว เธอรีบพลิกตัวลงไปด้านข้าง เขย่าเขา "ฮ่อหยุนเฉิง นายเป็นยังไงบ้าง?"