ตอนที่ 339 ที่อยู่ของอู๋เทียนเหอ

มือของหญิงสาวค่อยๆ ร่วงหล่นจากใบหน้าของเด็กน้อย จากนั้นเธอก็หลับตาและไม่หายใจอีกต่อไป

อาจเป็นเพราะทนไม่ได้มาสักพักใหญ่ๆ เพิ่งประสบแผ่นดินไหว และแม่สุดที่รักก็มาตายเพราะปกป้องตัวเอง

ในเวลานั้นเองที่เด็กน้อยไม่ส่งเสียงอะไร เพียงแค่จ้องไปยังผู้หญิงบนเปลหามอย่างผงะ

น้ำตายังคงไหลอยู่นองหน้า แต่ไม่ได้ร้องไห้โวยวายเหมือนเมื่อกี้ ไม่แม้แต่จะพูด

ซูฉิงก้มศีรษะลง หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

ดังคำกล่าวที่ว่า เลือดข้นกว่าน้ำ แม้ว่าเธอจะกลัวที่จะเห็นฉากนี้มากที่สุดแต่เธอก็ได้เห็นชีวิตและความตายแล้ว

เธอไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะไปใช้ชีวิตที่ไหน ไม่รู้ว่าจะสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือถูกคนอื่นรับเลี้ยงไป

แต่สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ บางทีเวลาที่มีค่าที่สุดคือตอนที่เธอได้อยู่กับแม่

เมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อง ซูฉิงก็จับมือเธอไว้ "นีนี พี่ร้องเพลงให้ฟังดีไหม?"

ในที่สุดนีนีก็ร้องไห้ออกมา "หนูต้องการแม่! หนูต้องการแม่!"

ซูฉิงโอบตัวของนีนีมากอดแน่น "เด็กดีนะ แม่จะอยู่บนฟ้าตลอด

อยู่กับหนูตลอดนะ"

คนจากทีมกู้ภัยไปกำจัดร่างของผู้หญิงคนนั้น ยวี๋น่ามองคนที่อยู่บนเปลหามที่คลุมด้วยผ้าขาวแล้วหันไปมองที่เด็กน้อย ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากหางตาของเธอ

ยวี๋น่าหยิบขนมปังและน้ำออกมาก่อนจะเดินไปหานีนี และส่งน้ำให้เธอแล้วพูดว่า "หนูหิวไหม? กินขนมปังหน่อยสิ"

เด็กน้อยกระพริบตา ก่อนจะหยิบขนมปังไปแกะแล้วกัดกิน

ทั้งสองเกลี้ยกล่อมเธอเป็นเวลานาน เด็กถึงได้ค่อยๆ ฟื้นตัว ประโยคแรกที่เธอพูดคือพูดกับพวกเธอคือ "ขอบคุณค่ะพี่สาว ขอบคุณพวกพี่นะคะ"

ในที่สุดยวี๋น่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก มองไปยังเด็กน้อยอย่างเจ็บปวดใจและความสงสาร ก่อนจะลูบศรีษะของเธอ "ไม่เป็นไร นี่คือสิ่งที่เราควรจะทำ"

หลังจากที่เธอพูดจบ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ เธอหยิบรูปถ่ายของอู๋เทียนเหอที่เธอหยิบติดตัวจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตออกมาให้เด็กน้อยดู "หนูรู้จักพี่ชายในรูปไหมคนนี้ไหม?"

"รู้จักค่ะ" วินาทีที่นีนีเห็นภาพนั้น ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นทันที เธอพยักหน้ายืนยัน และเสียงเด็กก็ดังขึ้น "เขาคือคุณครูอู๋ที่สอนเราที่โรงเรียน คุณอู๋น่ารักมาก สอนเราให้มีความรู้ด้วยค่ะ แถมยังคอยช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน เขายังเคยให้มันฝรั่งทอดหนูด้วยค่ะ"

ใบหน้าของนีนีไร้เดียงสา แต่ยวี๋น่าไม่สามารถระงับความตื่นเต้นของเธอได้ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที แต่ก็ยังระงับอารมณ์และควบคุมไม่ให้ร้องไห้

หลังจากวิ่งวุ่น ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเทียนเหออยู่ที่ไหน!

ซูฉิงที่รู้ก็ผุดรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าก่อนจะคำนวณ "เมื่อวานเกิดแผ่นดินไหวตอนเก้าโมงเช้า ตอนนั้นคงเป็นเวลาเรียน อู๋เทียนเหอน่าจะอยู่ที่โรงเรียนนะ เรารีบไปกันเถอะ!"

คำพูดนั้นปลุกใจยวี๋น่า เธอรีบคว้าแขนของเด็กน้อยแล้วพูดอย่างตื่นเต้น "นีนี หนูบอกพี่หน่อยว่าโรงเรียนในหมู่บ้านอยู่ตรงไหนเหรอ?"

นีนีหันหลังก่อนจะชี้นิ้วไปทางหนึ่ง ทางด้านตะวันตกของหมู่บ้าน

ยวี๋น่าและซูฉิงมองหน้ากันก่อนจะเรียกบอดี้การ์ดสองสามคนเพื่อรีบไปที่โรงเรียนพร้อมกัน

โรงเรียนอยู่นอกหมู่บ้าน ถนนบนภูเขาขรุขระและแคบ จึงทำได้เพียงต่อแถวเพื่อเดินไปข้างหน้าเท่านั้น ซูฉิงยังคงอุ้มนีนีจึงต้องเดินให้ระวังมากขึ้น

หลังจากเดินอย่างลำบากเป็นเวลาเกือบชั่วโมง ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงประตูโรงเรียน