ตอนที่ 340 เขาอยู่ในห้องเรียน

ตั้งแต่ได้รับการช่วยเหลือ นีนีที่หลังจากได้สติก็ตามติดซูฉิงตลอด

ในสายตาของเธอ ซูฉิงเป็นเหมือนนางฟ้าที่แม่เคยบอก ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอ แต่ยังช่วยชีวิตคนในหมู่บ้านและเพื่อนฝูงมากมายในโรงเรียน

พี่สาวคนสวยคนนี้เป็นคนดีที่สุดในโลกเลย

ดังนั้น เมื่อเธอได้ยินคำพูดของหัวหน้ากู้ภัย นีนีไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เงยหน้ามองซูฉิงอย่างน่าสงสาร ราวกับสัตว์เลี้ยงจรจัด มือเล็กๆ ของเธอจับที่ชายเสื้อของซูฉิง

เธอไม่อยากแยกกับพี่สาวแสนสวยคนนี้ เธอไม่อยากไปที่ "ที่ปลอดภัยกว่านี้" เธอแค่ต้องการอยู่กับพี่สาวแสนสวยคนนี้

ซูฉิงเห็นดวงตาที่ไม่เต็มใจและน่าสงสารของนีนีก็ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ

เธอเองก็คิดว่านีนีน่ารักมาก ไม่ต้องพูดถึงเด็กน้อยที่เพิ่งสูญเสียแม่และประสบกับความเจ็บปวดน่าเศร้า คงเป็นธรรมดาที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น

ซูฉิงค่อย ๆ ย่อตัวลงและยื่นมือไปลูบหลังศีรษะของนีนี ดวงตาของเธอดูอ่อนลงและเกลี้ยกล่อมเด็กหญิงตัวน้อย "นีนีเด็กดี คุณอาคนนี้ไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ เขาเองก็มาช่วยพวกหนูเหมือนกัน

ฟังพี่สาวนะ ที่นี่อันตรายมากและจะเกิดอาฟเตอร์ช็อกได้ตลอดเลย หนูตามคุณอาคนนี้ไปในที่ปลอดภัยกว่านี้ดีไหม?

หนูต้องดูแลแผลตัวเองให้ดี เดี๋ยวพี่สาวเสร็จงานแล้วจะไปหาหนูนะ"

ถ้าอย่างนั้น...พี่สาว พี่จะมาหาหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ? "เด็กน้อยก้มศีรษะครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะถามอย่างขี้ขลาด

ซูฉิงพยักหน้าอย่างหนักและตอบตกลงอย่างจริงใจ "อืม แน่นอน!"

จากนั้นก็เหยียดนิ้วก้อยของมือขวาออกและยิ้มให้นีนี "ถ้าไม่เชื่อพี่ เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีไหม?"

นีนีถึงได้ยิ้มออก พร้อมกัยเหยียดมือมาเกี่ยวก้อย สองมือใหญ่เล็กเกี่ยวกันไว้ ก่อนซูฉิงจะพูดอย่างจริงจัง "คำไหนคำนั้นไม่มีวันเปลี่ยน...! เอาล่ะ! งั้นหนูรีบตามคุณอาออกไปก่อนนะ ที่นี่ไม่ปลอดภัยมากๆ เลย"

ซูฉิงจดจ่อกับการปลอบโยนนีนีจนไม่ได้สังเกตที่เมื่อกี้เกี่ยวก้อยสัญญากัน เหล่านักข่าวที่อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นก่อนจะถ่ายเก็บไว้แล้ว

"เอาล่ะ ผมจะพานีนีออกไป ไปส่งพวกเขาที่โรงพยาบาลในเมืองที่ปลอดภัยก่อนเป็นสิ่งสำคัญ" หัวหน้าทีมกู้ภัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ซูฉิงยืนขึ้น "ถ้าอย่างนั้นรบกวนพวกคุณหน่อยนะคะ เรายังไม่เจอคนที่เราตามหา เดี๋ยวจะคอยดูด้วยว่าแถวนี้ยังมีคนอีกไหม"

ในเวลาเดียวกัน ยวี๋น่าก็กำลังตามหาอู๋เทียนเหออย่างกระวนกระวายใจ

"เทียนเหอ! เทียนเหอนายอยู่ไหนน่ะ!" ยวี๋น่ามองไปรอบ ๆ และตะโกนชื่ออู๋เทียนเหอไปด้วยแต่ไม่เสียงตอบกลับเลย

เมื่อกี้เธอได้ช่วยห้าถึงหกคนที่ทีมกู้ภัยช่วยชีวิตมา แต่เธอก็ไม่เจอตัวคนที่เธอกำลังตามหาเลย

เมื่อเห็นว่าใกล้จะมืดแล้ว ยวี๋น่าก็เริ่มกระวนกระวายใจ

หากมืด การค้นหาเพื่อช่วยเหลือก็จะยิ่งยากมากขึ้น

และเมื่อเวลาผ่านไป อันตรายของอู๋เทียนเหอก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน

เพราะยังไงยวี๋น่าก็เป็นผู้หญิง วิ่งวุ่นมาตั้งนานแล้ว ร่างกายใกล้หมดแรงเต็มที เธอจึงทำได้เพียงค้ำเข่าและหอบหายใจอย่างหนัก

"ยวี๋น่า!" ซูฉิงที่ส่งนีนีออกไปแล้ว และเห็นยวี๋น่าจากไกลๆจึงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปประคองแขนเธอและถามอย่างกังวล "ยังไม่เจอตัวเทียนเหอเหรอ?"

ยวี๋น่าส่ายหัวพร้อมกับหอบหายใจถี่ๆ และพูดอย่างขาดห้วง "ยัง...ยังเลย ฉันหาวนหมดแล้ว ช่วยคนออกมาได้ตั้งเยอะแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของเทียนเหอเลย ซูฉิง ทำยังไงดี...? เขาคงจะไม่ คงจะไม่เกิดอะไรกับเขาใช่ไหม?"

เสียงของยวี๋น่าสั่นเครือเจือด้วยความกังวล

ในเวลานั้นเอง หัวหน้าทีมกู้ภัยที่เพิ่งดูแลครูและนักเรียนที่เพิ่งช่วยออกมา เมื่อเห็นซูฉิงเข้าก็เดินเข้ามาทัก "งั้นผมพาพวกเขาไปยังพื้นที่ปลอดภัยในเมืองก่อน ผมจะให้สมาชิกบางส่วนอยู่ช่วย รบกวนคุณด้วยนะครับ"