ตอนที่ 342 ไม่อยากไปเมือง Y

ซูฉิงเดินไปหาหมอ สายตาของเธอจ้องไปที่กล่องยา "พวกคุณมีเข็มไหมคะ?"

"มีครับคุณซู" หมอดูงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ยังหยิบเข็มเงินออกจากกล่องยาและส่งให้ซูฉิง

ซูฉิงฆ่าเชื้อเข็มเงินเล่มนั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เดินไปข้างยวี๋น่า และพูดเบาๆ ว่า "ยวี๋น่า ตอนนี้อาการบาดเจ็บของอู๋เเทียนเหอสาหัสมาก แต่สามารถรักษาได้ ตราบใดที่เราเชิญอาฉีมารักษา ขาของเขาจะต้องไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันจะฝังเข็มให้เขาก่อน "

เมื่อยวี๋น่าได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของเธอก็มีประกายสว่างขึ้นในทันใด

นั่นสิ ทำไมเธอถึงคิดไม่ถึงล่ะ?

ก่อนหน้านี้ที่ฮ่อหยุนเฉิงตกลงจากหน้าผาตอนช่วยซูฉิง ขาของเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก แต่อาฉีก็รักษาเขาจนหายดี

เมื่อคิดได้อย่างนี้ ยวี๋น่าก็คว้าแขนของซูฉิงอย่างตื่นเต้น และพูดขอร้องเธอ "ซูฉิงได้โปรดรักษาเทียนเหอด้วยนะ"

"เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะทำให้ดีที่สุด" ซูฉิงพยักหน้า

ยวี๋น่าถอยหลังออกไป ซูฉิงเดินไปที่เปลหาม และก้มตัวลง

บาดแผลที่ขาของอู๋เทียนเหอถูกพันด้วยผ้าพันแผลแล้ว และรอยขีดข่วนและรอยถลอกรอบๆ ก็ได้รับการใส่ยาแล้ว แต่ผิวหนังที่รอบๆ น่องเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินและสีม่วงแล้ว ซึ่งดูน่ากลัวมาก

ซูฉิงหยุดชะงักก่อนจะเริ่มนึกถึงวิธีการฝังเข็มที่อาฉีสอนเธอในตอนแรก เธอหยิบเข็มเงินขึ้นมาและแทงไปที่จุดฝังเข็มบนขาของอู๋เทียนเหออย่างชำนาญ

ยวี๋น่ายืนอยู่ข้างๆ หัวใจของเธอเต้นแรง มือทั้งสองข้างของเธอจับกันแน่น นิ้วโป้งของเธอกดแน่นขนเลือดแทบไม่เดิน

เธอสวดมนต์อ้อนวอนอยู่ในใจ เทียนเหอนายจะต้องหาย!

อาจเป็นเพราะจุดฝังเข็มกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตบวกกับความเจ็บปวด อู๋เทียนเหอจึงร้องออกมา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว "โอ๊ย..."

"เทียนเหอ!" ยวี๋น่าสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของชายที่สลบอยู่ เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก เธอจับมือเขาแน่น พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ "นายฟื้นแล้วใช่ไหม?"

แต่ทว่าอู๋เทียนเหอกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

"ยวี๋น่า เขาไม่ฟื้นเร็วขนาดนั้นหรอก" ซูฉิงขมวดคิ้ว

สมาธิทั้งหมดของซูฉิงถูกรวบรวมอยู่ที่การรักษาขาขวาของอู๋เทียนเหอ เข็มมีทั้งหมด 5 เข็ม ซึ่งทำให้รอยช้ำสีม่วงที่ขาขวาทั้งหมดบวมและแพร่กระจายออกทันที

ยวี๋น่ารู้สึกผิดหวังอยู่พักหนึ่ง มองไปที่ชายที่เธอรักอย่างสุดหัวใจ ตอนนี้ชีวิตเขากำลังอยู่ในช่วงความเป็นความตาย เธออยากจะเข้าไปรับความทุกข์ทรมานนี้แทนอู๋เทียนเหอ

"พี่น่า ไม่ต้องกังวล พี่ต้องเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของพี่ฉิง แฟนพี่ต้องไม่เป็นไร" หลินหนานเดินไปที่ด้านข้างของยวี๋น่าเพื่อปลอบเธอ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเมื่อเห็นยวี๋น่าเป็นห่วงอู๋เทียนเหออย่างนี้ หลินหนานก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ถูก

ถ้าเธอสนใจเขามากขนาดนี้ก็คงจะดี

20 นาทีผ่านไป รอยสีฟ้าและสีม่วงบนขาขวาของอู๋เทียนเหอก็ค่อยๆ จางลง แต่กลับกลายเป็นรอยบวมสีแดง แพทย์และพยาบาลในรถพยาบาลต่างก็ตกตะลึง แต่ซูฉิงกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" ซูฉิงเม้มริมฝีปากของเธอ และดึงเข็มเงินทั้งหมดที่อยู่บนร่างกายของอู๋เทียนเหอออกมา "ส่งอู๋เทียนเหอไปที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด"

ยวี๋น่าได้สติกลับมาก และจึงถามไปทางคนขับ "ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะถึงโรงพยาบาลคะ?"

"เหลืออีกประมาณสิบห้านาทีครับ"

ถนนบนภูเขาเป็นทางขรุขระเดินทางลำบาก อีกทั้งถนนลูกรังยังไม่ได้ทำความสะอาดเศษซากกิ่งไม้ ทำให้ขับรถไปได้อย่างช้าๆ พวกเขาออกมาจากภูเขาและไปถึงโรงพยาบาลในเมืองใกล้เคียงอย่างยากลำบาก

เนื่องจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว โรงพยาบาลจึงแออัดไปด้วยผู้คน ผู้บาดเจ็บทุกประเภท เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังอย่างต่อเนื่อง