ตอนที่ 394 วางแผนมาเเล้วหรือเเค่บังเอิญ?

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามมากมายจากนักข่าว ซูฉิงก็ยังคอยเลี่ยง โชคดีที่มีนักข่าวไม่มากเหมือนครั้งที่แล้ว ทั้งสองคนจึงขึ้นรถพี่เลี้ยงอย่างง่ายดายและรีบกลับไปที่ถ่ายทำ

เฉินจุนเหยียนถอนหายใจหลังจากขึ้นรถ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะนั่งแล้วพูดว่า "ตอนออกจากโรงพยาบาลแล้วเจอพวกเขาก็ยังรู้สึกรับมือไม่ถูกเลยนะเนี่ย"

ซูฉิงยิ้ม "โชคดีที่สตูดิโอปิดหลังจากนี้ และข้างนอกก็คอยดูแลมากขึ้น อีกทั้งทุกคนเห็นนายกลับไปแล้วก็คงดีใจ"

"จริงสิ กลับไปที่บริษัทก่อนเถอะ นายเพิ่งออกจากโรงพยาบาลต้องต้องดูแลร่างกายให้ดี ผ่านไปสักหน่อยค่อยกลับสตูดิโอแล้วกันนะ"

"ไม่ต้องหรอก ไปที่สตูดิโอเลยดีกว่า ฉันเองก็คิดถึงพวกเขาแล้ว แล้วก็ต้องตามถ่ายให้ทันด้วย จะล่ากว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ"

"ไม่เป็นไร—"

"ซูฉิง ตามใจฉันเถอะนะ ฉันเป็นนักแสดง การถ่ายทำคืองานของฉัน ทำงานล่วงเวลาก็ไม่เป็นไร"

เมื่อเห็นเฉินจุนเหยียนยืนกรานขนาดนี้ ซูฉิงก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกัน และรถพี่เลี้ยงขับมาถึงด้านนอกสตูดิโอถ่ายทำ ทุกคนที่รู้ว่าเฉินจุนเหยียนกำลังจะกลับมา ก็มีทีมงานบางส่วนมารอรับตรงประตูแล้ว ทั้งทีมงานและนักแสดงที่เหลือก็พากันทักทาย

"สวัสดีนะทุกคน ฉันกลับมาแล้ว"

"จุนเหยียน คุณกลับมาแล้วเหรอคะ"

"ผู้อาวุโสเฉิน อาการบาดเจ็บของคุณดีขึ้นไหมคะ ต้องการพักอีกหน่อยไหมคะ"

"ซุปเปอร์สตาร์เฉินในที่สุดก็กลับมาแล้ว ช่วงนี้กองถ่ายที่ไม่มีคุณอยู่ เราทุกคนเหมือนขาดอะไรไปเลยครับ ตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว ดีขึ้นไหมครับ?"

"..."

เมื่อเผชิญกับคำทักทายของทุกคน เฉินจุนเหยียนก็ยิ้มแย้ม และตอบทีละคนอย่างอดทน ซูฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดกับทุกคนว่า "อาการบาดเจ็บของจุนเหยียนเกือบจะหายดีแล้วล่ะ แต่เขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้ ให้เขากลับไปพักที่โรงแรมสักวันดีไหม พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มถ่ายตามปกติแล้วกันนะ"

ทุกคนพยักหน้ารับข้อเสนอของซูฉิง แต่เฉินจุนเหยียนกลับปฏิเสธ

"ไม่จำเป็นหรอก" เขาส่ายหัว ยิ้มและพูดกับซูฉิง "ฉันนอนอยู่โรงพยาบาลมาตั้งหลายวันแล้ว และหมอก็บอกว่าฉันสามารถเริ่มทำงานได้ตามปกติ เริ่มเดี๋ยวนี้เลยก็ได้นะ"

"แต่นาย—"

ซูฉิงยังคงกังวลเล็กน้อย แต่เฉินจุนเหยียนกลับส่งสายตาปลอบใจเธอ

"ไม่เป็นไร ความคืบหน้าในการถ่ายทำลดลงไปมาก รีบถ่ายเร็วก็จะได้ส่งไปเทศกาลหนังตรงเวลาไง"

หลิวเสี่ยวหนิงที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนมองไปที่เฉินจุนเหยียนพร้อมรอยยิ้ม เธอชอบเฉินจุนเหยียนนั้นเป็นเรื่องจริง

แม้ว่าเธอจะผิดหวังตอนที่เห็นเฉินจุนเหยียนอยู่กับซูฉิง แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่พร้อมเท่าซูฉิง แค่ชอบก็ดีแล้ว ซึ่งเข้าใจได้

"ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็เริ่มเลยเถอะ อย่าเพิ่งพักก่อนล่ะ เริ่มงานได้!"

ทันทีที่ผู้กำกับพูดก็ถือเป็นคำตอบ และสตูดิโอก็เข้าสู่การถ่ายทำอย่างเต็มกำลังในทันที

แม้ว่าฉากโซโล่ของเฉินจุนเหยียนบางฉากจะต้องถ่ายซ้ำ แต่ก็มีฉากที่เข้ากับหลิวเสี่ยวหนิงมากกว่า ในช่วงเวลาที่เฉินจุนเหยียนไม่อยู่ หลิวเสี่ยวหนิงก็ร่วมมือกับผู้อื่นจนฝีมือการแสดงก็ดีขึ้นมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เธอกับเฉินจุนเหยียนแสดงเป็นคู่รักที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะความเข้าใจผิด แน่นอนว่าความรักคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

เฉินจุนเหยียนอาศัยทักษะการแสดงของเขา ในขณะที่หลิวเสี่ยวหนิงใช้ความรู้สึกที่แท้จริงมากกว่า

เกือบทุกฉากต้องสบตากัน หรือไม่ก็นางเอกมองพระเอก หลิวเสี่ยวหนิงที่เล่นละครแต่ความรู้สึกที่ส่งไปนั้นคือของจริง