ตอนที่ 395 ผู้หญิงคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง

เธอมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นก่อนจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว และส่งรอยยิ้มกลับไป

"บังเอิญจัง แอนนา เธอมานี่ได้ไงน่ะ?"

แอนนาหันศีรษะมองออกไปข้างนอกโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดว่า "ฉันนัดคนมากินข้าวที่นี่น่ะ ไม่คิดว่าเธอก็อยู่นะเนี่ย มากับเพื่อนงั้นเหรอ?"

ซูฉิงส่ายหัวและกล่าวว่า "งานเลี้ยงบริษัทนะ เลี้ยงในฐานะเจ้านายน่ะนะ"

"เป็นอย่างนั้นเองเหรอ เธอนี่เก่งจังเลยนะ" แอนนาหัวเราะ เธอมองไปที่ซูฉิง จากนั้นก็ก้มศีรษะหยิบลิปสติกที่บรรจุอย่างประณีตจากกระเป๋ามาส่งให้ซูฉิง

"ในเมื่อเจอแล้วก็ให้ตรงนี้เลยแล้วกันนะ เธอคงจะไม่รังเกียจใช่ไหม?"

ซูฉิงมองลิปสติกและอดสงสัยไม่ได้ที่ "นี่อะไรน่ะ?"

"นี่เป็นลิปสติกที่ฉันชอบใช้ตอนอยู่ต่างประเทศ เป็นสีพลัม เธอผิวขาวน่าจะเหมาะกับเธอมาก ทาแล้วคงจะเด่นเลยล่ะ ถือเป็นการขอบคุณที่ครั้งที่แล้วเธอพาฉันไปโรงพยาบาลนะ ตอนแรกคิดว่าถ้าเจอแล้วจะให้ ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้นะเนี่ย"

หลังจากพูดจบ แอนนาก็กระพริบตา

"อ่า มันก็แค่—"

ซูฉิงมองไปที่ลิปสติก แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสมที่จะรับของขวัญโดยไม่มีเหตุผล เธอเพียงจะยื่นมือออกมาปฏิเสธ แต่ถูกอีกคนดันกลับ

"เฮ้~ ฉันให้ เธอก็รับไว้เถอะนะ ฉันเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนนะถึงได้พูดแบบนี้ เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ พวกเขายังรอฉันอยู่น่ะ"

แอนนายิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป

ซูฉิงมองตามแผ่นหลังและขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าแอนนากระตือรือร้นเกินไป แม้ว่าเธอจะกลับมาจากต่างประเทศ แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องใจกว้างกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันเลยนี่

เธอแกะลิปสติกออกจากกล่องและเปิดฝาออก

แท่งสีแดงหมุนวนออกมา และมีกลิ่นแปลกๆ ซึ่งแตกต่างจากน้ำหอมหรือกลิ่นหอมที่ตั้งใจใส่ในลิปสติก

ซูฉิงตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะดมอีกครั้งและขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ เธอนึกถึงอะไรบางอย่าง ก่อนจะใช้เล็บขูดออกมาก่อนจะถูบนสร้อยคอเงินตรงคอของเธอ

ส่วนมือที่เปื้อนนั้นก็ล้างออก

"พี่ซูฉิง ทำไมไปเข้าห้องน้ำช้าจัง เกมของพวกผู้กำกับผ่านไปสองรอบแล้วนะคะ"

เมื่อซูฉิงกลับมาที่ที่นั่งว่างในห้องโถง เพื่อนร่วมงานรอบๆ ก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เพื่อนร่วมงานของซูฉิงที่เห็นสร้อยคอของเธอ ก็อดร้องออกมาไม่ได้

"พี่ซูฉิง สร้อยคอของพี่ได้โดนอะมาน่ะ? ทำไมมันถึงเป็นสีดำล่ะคะ?"

ซูฉิงมองลงไปก่อนจะแน่ใจว่าสร้อยคอเงินเป็นสีดำ หัวใจเธอก็ดิ่งลงทันที

ดูเหมือนว่าลิปสติกแท่งนั้นจะผิดปกติจริงด้วย

ซูฉิงยิ้มและกล่าวว่า "บางทีเมื่อกี้อาจโดนอะไรสกปรกเอาน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ไว้ฉันกลับไปทำความสะอาดก็ได้แล้วล่ะ ขอโทษทีนะ ฉันขอตัวไปส่งข้อความหาเพื่อนก่อน"

ฉวยโอกาสตอนไม่มีใครสนใจ ซูฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความถึงแอนโธนี่ "ฉันรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแอนนาเมื่อเร็ว ๆ นี้ เธอกลับมาจากเกาหลี ช่วยฉันตรวจสอบเธอทีนะ"

ทางนั้นให้คำตอบมาอย่างรวดเร็ว "รับทราบครับ"

อาหารมื้อนี้จบลงก็สามทุ่ม แม้ว่าหมอจะสั่งเฉินจุนเหยียนว่าอย่าดื่มมากเกินไปตอนช่วงเพิ่งหาย แต่เขาที่คอไม่แข็งจนสุดท้ายก็เมา จนร่างกายเอนเอียงไปทางซูฉิง

"พวกเธอไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันไปส่งเขาเอง"

เมื่อกล่าวคำอำลากับเพื่อนร่วมงาน ในที่สุดซูฉิงก็ยัดเฉินจุนเหยียนเข้าไปข้างคนขับก่อนจะพาเขากลับไปที่วิลล่า เธอหยิบกุญแจจากกระเป๋าเสื้อนอกเขามาเปิดประตู จากนั้นก็ลากอีกคนเข้าไปในห้องนอน

"ซูฉิง..." เฉินจุนเหยียนที่ดื่มสุราหน้าแดง ก็พึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว กลิ่นแอลกอฮอล์แรงตีหน้าจนซูฉิงต้องชะงัก ก่อนจะย้ายเขาขึ้นเตียง