ตอนที่ 433 หลินหนานฟื้นเเล้ว

หลินหนานที่เพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแออยู่มาก แต่พอเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของยวี๋น่นาเมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อก่อน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นทุกข์มากขึ้น เขายกมือขวาขึ้นลูบไล้ใบหน้าของยวี๋น่า

ช่วงนี้ยวี๋น่าหลับไม่ได้ลึกมาก และรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังแตะต้องเธอ เธอตื่นขึ้นในความงุนงงและเงยหน้าขึ้นจนสบตาของหลินหนานเข้า

เมื่อหลินหนานเห็นยวี๋น่าตื่นขึ้น มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยเพราะพยายามยิ้ม

ยวี๋น่าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่อยากเชื่อสายตา ทั้งยังขยี้ตาราวกับจะพิสูจน์ ขณะที่สายตาค่อยๆ ชัดเจนจนเธอมั่นใจว่าทุกอย่างตรงหน้าไม่ใช่ความฝันก่อนเผยรอยยิ้ม แม้แต่เสียงพูดยังกลายเป็นเสียงสั่น

"หลินหนาน

...หลินหนาน นายจริงเหรอ ในที่สุดนายก็ฟื้นแล้ว ดีจังเลย..."

ยวี๋น่าทั้งตื่นเต้นและดีใจ ในที่สุดเธอก็รอจนมาถึงวันที่หลินหนานฟื้นแล้ว แต่ก็มีอารมณ์ที่หลากหลายมากขึ้น เธอตาแดงน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ร้องไห้ออกมา

"ฟื้นแล้วล่ะ" หลินหนานพยักหน้าเบาๆ เขาอยากยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาอีกคน แต่เขาอ่อนแรงจนยกมือขึ้นสูงไม่ได้

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสงบสติอารมณ์และพูดกับยวี๋น่าว่า "น่าน่า ผมขอโทษ ผม...ผมทำให้พี่เป็นห่วง ตอนนี้ผมไม่เป็นไรแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ ผมว่าพี่ผอมลงกว่าเก่าไปเยอะเลยนะ"

ยวี๋น่ารีบเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ หลินหนานอดหัวเราะไม่ได้ แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขายังซีด เป็นเวลานานขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะอยู่ในอาการโคม่า แต่เขาก็ยังแตกต่างจากพวกเจ้าชายนิทรา บางครั้งเขาได้ยินสิ่งที่คนข้างนอกพูด แต่เขาไม่สามารถตื่นได้ก็เท่านั้น

ตัวอย่างเช่น เขาได้ยินว่ายวี๋น่าบอกว่าเธอจะแต่งงานกับเขา

หลินหนานได้ถามเรื่องนี้ออกไป เขามองไปที่ยวี๋น่า กวักมือเรียกให้เธอนั่งข้างเขา ก่อนจะลูบหลังมืออีกคนแล้วถามอย่างช้าๆ "น่าน่า...ผมได้ยินพี่พูดตอนที่ผมยังไม่ฟื้นว่าถ้าผมตื่น พี่จะแต่งงานกับผม เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?"

ยวี๋น่าอึ้ง เธอไม่คิดว่าหลินหนานจะได้ยิน แม้ว่าเธอจะไม่ได้คิดจะคืยคำ แต่เธอก็มีประสบการณ์มากมายระหว่างทั้งสอง และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยอมรับมันได้ทันที

ยวี๋น่านิ่ง หัวใจเธอยุ่งเหยิง เธอหันหน้าหนีเบาๆ และใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

"ฉัน...ฉันแค่พูดไปเฉยๆ ใครบอก ใครบอกว่าจะแต่งงานกับนายกัน"

แม้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้น ทว่าหลินหนานกลับไม่โกรธเลยสักนิด เขาชอบยวี๋น่ามานานพอ และมองออกว่าคำพูดไหนที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง

"น่าน่า ผมดีใจมากนะที่พี่ยอมรับคำขอแต่งงานของผม พี่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมออกจากโรงพยาบาล ผมจะจัดงานแต่งงานให้อย่างยิ่งใหญ่ ทำให้พี่เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก —พี่อยากได้งานแต่งแบบไหน?"

หลินหนานสาบานว่านี่เป็นข่าวที่ดีที่สุดที่เขาได้ยินหลังจากฟื้น ราวกับว่าเขากลัวว่ายวี๋น่าจะคืนคำ ตอนนี้เขาคิดถึงฉากแต่งงานแล้วด้วยซ้ำ

แต่สำหรับฉากนั้น ยวี๋น่ายังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แม้ว่าเธอได้ตัดสินใจทำตามสัญญา แต่เธอก็ยังต้องการเวลาที่จะยอมรับหรือรักหลินหนานได้อย่างเต็มที่

"นาย—นายพักผ่อนก่อนเถอะ รอนายหายดีแล้วเราค่อยว่ากัน นาย นายเองก็รู้ว่าฉันต้องการเวลาใช่ไหม? แต่ฉันไม่คืนคำหรอก ไม่ต้องห่วงนะ"

ยวี๋น่าครุ่นคิดเป็นเวลานาน แต่เธอยังคงพูดแบบเดิม เธอพูดไปก็จัดการผ้าห่มให้อีกคนด้วย