ตอนที่ 448 สู้ด้วยเหตุผล

ซูฉิงที่ได้ยินเสียง ก็หันไปมองตามธรรมชาติ โจเซฟเองก็มองตามเสียงไปด้วยแววตาสงสัย

เมื่อซูฉิงเห็นชายคนนั้นมากลับรู้สึกโล่งใจ เหมือนว่าคืนนี้เธอจะสามารถหลบหนีได้อย่างปลอดภัยแล้ว แต่—

"นายมาได้ไงน่ะ?" ซูฉิงรู้สึกแปลกใจ "ฉันยังไม่ได้โทรหานายไม่ใช่เหรอ?"

ฮ่อหยุนเฉิงเดินไปอย่างดุดัน เมื่อกี้เขาเห็นโจเซฟคุยกับซูฉิง ก็รู้สึกหึงมาก จะไปมีอารมณ์ไหนอธิบายกับซูฉิง เขาเดินตรงไปหาซูฉิงแล้วดึงมืออีกคนก่อนจะดึงไปด้านหลังตัวเอง ก่อนจะมองไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไป กลับบ้านกับฉัน"

ซูฉิงยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถูกฮ่อหยุนเฉิงดึงไปแล้ว เธอถอนหายใจ เอาเถอะ ชายคนนี้หึงอีกแล้ว กลับบ้านค่อยว่ากันแล้วกัน

เธอที่กำลังจะไปกับฮ่อหยุนเฉิง แต่โจเซฟกลับรู้สึกแปลกใจ เขารู้เพียงว่าฮ่อหยุนเฉิงเป็นชายแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก และเห็นว่าซูฉิงกำลังไปกับเขาก็อดส่งเสียงดังไม่ได้ "คุณจะพาเธอไปด้วยไม่ได้นะครับ!"

เมื่อฮ่อหยุนเฉิงได้ยิน ก็ชะงักฝีเท้าและหันไปมองเขา นัยน์ตาดูอันตราย เขาที่เคยเรียนภาษาฝรั่งเศส และแน่นอนว่าเขาฟังที่โจเซฟพูดออก

"คุณว่ายังไงนะ?"

ที่นี่เสียงดังมาก ไปๆ มาๆก็ดึงความสนใจจากคนที่มิลเชลเพิ่งออกมาส่งจากงาน

เมื่อเพื่อนสนิทออกมา ก็ได้ยินเสียงหลายคนคุยกัน เธอยืนบนขั้นบันไดและมองฮ่อหยุนเฉิงอย่างตั้งใจ

【เขามาแล้ว มาเพราะซูฉิงงั้นเหรอ?】

โจเซฟรู้ว่ามีคนดูอยู่มากมาย แต่เขาไม่กลัว ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ซูฉิงผ่านฮ่อหยุนเฉิงไป เขาอยากได้ผู้หญิงคนนี้ และไม่ได้อยากได้แค่อะไรง่ายๆ แต่อยากได้หัวใจของเธอ

"ฉันบอกให้คุณปล่อยเขา ผมรู้จักเธอก่อน และเธอก็ไม่ได้รู้จักคุณด้วย!"

โจเซฟเถียงคอเป็นเอ็น

"เธอไม่รู้จักฉันเหรอ?" ฮ่อหยุนเฉิงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะ เขานึกไม่ถึงเลยว่าไม่ใช่แค่เขากลัวซูฉิงหึง เลยไม่ได้มางาน แต่ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะมาได้ยินเรื่องน่าขันขนาดนี้

ไอ้ฝรั่งเศสคนนี้ไปได้ความมั่นใจนี้มาจากไหน?

เขาเหยียดนิ้วออกไปยิ้มไหล่โจเซฟอย่างแรง และจ้องเขาอย่างเย็นชา "เธอบอกคุณเองเหรอว่าเธอไม่รู้จักฉัน หรือคุณคิดไปเอง? ผมจะบอกคุณให้นะครับ ซูฉิงคือผู้หญิงของผม ผมไม่สนว่าวันนี้คุณจะมีความรู้สึกอะไร ทางที่ดีอยู่ให้ห่างจากเธอดีกว่านะครับ"

หลังจากพูดไป ฮ่อหยุนเฉิงก็เม้มปากและดึงซูฉิงออกไปทันที

ใบหน้าที่ประหลาดใจของโจเซฟยังคงไม่คลาย ก็เห็นสองคนจากไป เขาอดผิดหวังไม่ได้ ก่อนจะหันหลังกลับและเห็นมิเชลยืนอยู่ตรงประตูพอดี

เมื่อหญิงสาวเห็นฮ่อหยุนเฉิงจากไปพร้อมซูฉิง ในใจก็รู้สึกเจ็บปวด เมื่อเจอสายตาของโจเซฟก็ก้มหน้าก้มตา และกลับไปที่วิลล่าด้วยความสิ้นหวัง

ฮ่อหยุนเฉิงเดินเร็วอย่างเร่งรีบ วันนี้ซูฉิงสวมรองเท้าส้นสูงมา เธอเดินตามเขาแทบไม่ทัน เธอจึงร้องตะโกน "หยุนเฉิง นายเป็นอะไรไป ช้าลงหน่อย เดินช้าๆ หน่อย ฉันเดินตามไม่ทันนะ"

แม้ว่าฮ่อหยุนเฉิงจะระงับความโกรธของเขาไว้ แต่เขาก็ยังทนไม่ได้ ใบหน้าของเขาไม่มีท่าทีโอนอ่อน แต่กลับชะลดฝีเท้า ในขณะขึ้นรถเขาก็ยังมืดมนไม่พูดอะไรสักคำ