ตอนที่ 467 แฟนพันธุ์แท้

"ระวังหน่อยสิ" ฉินซั่งและบาร์เทนเดอร์มองหน้ากันก่อนจะเอื้อมมือออกไปประคองหลิวเสี่ยวหนิง

"ปล่อยนะ" หลิวเสี่ยวหนิงจะดิ้นรนจากมือฉินซั่งแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนไม่สามารถออกแรงได้

แม้ว่าจะไม่ได้คอแข็งนัก แต่แค่สองแก้วก็คงไม่เมาขนาดนี้ หลิวเสี่ยวหนิงเอื้อมมือถูขมับ ทว่าภาพตรงหน้ากลับเริ่มเบลอ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลิวเสี่ยวหนิงระวังตัวก่อนคิดจะผลักฉินซั่งแต่ร่างกายกลับไร้แรง

หลิวเสี่ยวหนิงค่อยๆ รู้สึกว่าหัวของเขาว่างเปล่า และเสียงในหูของเขาก็เริ่มเบลอ

"คุณคนสวย?"

ฉินซั่งกอดหลิวเสี่ยวหนิงไว้เต็มอ้อมแขนก่อนจะลองเรียกอีกคน เมื่อเห็นอีกคนไม่ตอบสนองถึงได้กระตุกมุมปาก "ทำได้ดีมาก"

เขาหยิบธนบัตรไม่กี่ใบจากกระเป๋าแล้วโยนลงบนบาร์ ก่อนจะพาหลิวเสี่ยวหนิงออกไปภายใต้สายตาอิจฉาและอึกทึกของกลุ่มเพื่อน

"ทำไม...ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้..." หลิวเสี่ยวหนิงที่ไม่ได้สติบ่นเบาๆ ก่อนจะใช้มือเล็กตีแขนของฉินซั่ง

ฉินซั่งที่เห็นก็น้ำลายสอและลูบไล้แก้มหลิวเสี่ยวหนิง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พี่จะทำดีกับเธอแน่นอน"

จากนั้นในขณะที่ฉินซั่งเงยหน้าขึ้น ก็มีหมัดกระทบหน้าจนเขาที่ไม่ทันตั้งตัวก็เซไป

"ไอ้สารเลว!" ฉินซั่งถ่มน้ำลาย และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหน้าตาดูอ่อนโยนรับหลิวเสี่ยวหนิงไป

"ไอ้เดรัจฉาน!"

จินจิ่นหรานในชุดสูทรองเท้าหนัง มองสีหน้าหลิวเสี่ยวหนิงที่ไม่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าเขาก็นิ่งในทันที

ในฐานะแพทย์ เขามองออกได้อย่างรวดเร็วว่าหลิวเสี่ยวหนิงนั้นถูกวางยา และยังรวมทั้งที่เมื่อกี้ได้เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างฉินซั่งกับบาร์เทนเดอร์ ตัวเขาก็รีบตามมาทันที

"แกมันตัวอะไร อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน"

ใบหน้าของฉินซั่งมืดมน ไม่คิดว่าจะมีคนมาขัดกลางคันแบบนี้

จินจิ่นหรานไม่สนใจฉินซั่ง เพียงโอบหลิวเสี่ยวหนิงหันหลังจากไป ฉินซั่งที่เห็นจะไปยอมได้อย่างไรก็ด่ากราดและจะลงไม้ลงมือ

แต่ฉินซั่งที่ทำอะไรไม่เป็นจะไปต่อยตีเป็นที่ไหนได้ จินจิ่นหรานที่หันกลับมาก็ถีบฉินซั่งลงไปกองกับพื้น

อุณหภูมิของหลิวเสี่ยวหนิงในอ้อมแขนของเขาสูงขึ้นและเริ่มไม่สบายตัว เดิมที่คิดจะแจ้งความจินจิ่นหราน จึงทำได้แค่พาหลิวเสี่ยวหนิงออกไปก่อน

ร่างกายของหลิวเสี่ยวหนิงทรุดตัว เธอพยายามลืมตาแต่กลับรู้สึกคลื่นไส้ และในขณะนั้นก็มีของเย็นกดลงบนหน้าผากซึ่งช่วยบรรเทาความรู้สึกอึดอัดไปได้มาก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน มีเสียงแผ่วเบาข้างใบหู หลิวเสี่ยวหนิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น และภาพที่เห็นนั้นกลับเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

เธอตื่นตระหนกและกำลังนึกย้อนสิ่งที่เกิดขึ้น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

"ตื่นแล้วเหรอครับ?"

เสียงสงบนิ่งของผู้ชายดังขึ้น และหลิวเสี่ยวหนิงก็หันศีรษะไปทันที

เห็นจินจิ่นหรานเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำ

ความกลัวเข้าครอบงำเธอทันที หลิวเสี่ยวหนิงกำลังจะลุกขึ้นนั่ง แต่แขนขาที่หนักหน่วงเธอกลับขัดขวางการเคลื่อนไหว

"คุณเป็นใคร? คุณทำอะไรฉัน?" หลิวเสี่ยวหนิงเสียใจที่ไปเมาอยู่ที่บาร์ จนก่อเรื่องใหญ่โต

หลิวเสี่ยวหนิงรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่ง และกำผ้านวมไว้แน่น

"ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมไม่ใช่คนไม่ดี" เมื่อเห็นท่าทีระแวงของอีกคน จินจิ่นหร่านก็โบกมืออย่างรวดเร็วเพื่ออธิบาย

"ผมชื่อจินจิ่นหราน เมื่อวานคุณถูกวางยาที่บาร์แล้วเกือบถูกพาตัวไป ผมเลยพากลับมาบ้านตัวเองก่อน"