ตอนที่ 468 ไม่ปล่อยไปเเน่

เมื่อได้ยินอย่างนั้น หลิวเสี่ยวหนิงก็อึ้งไปในตอนแรก ก่อนจะกระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มเจื่อน

เธอก็อยากมีรักอยู่หรอก แต่คนที่เธอรักนั้นไม่ได้รักเธอ...

"ฉันจะไปคบใครได้ไงล่ะ ฉันจะรีบกลับไปที่บริษัทเดี๋ยวนี้แหละ เรื่องเมื่อคืนเดี๋ยวเจอแล้วค่อยว่ากัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิวเสี่ยวหนิงก็วางสายก่อนจะถอนหายใจและถอดสายชาร์จที่ชาร์จออก

"ขอบคุณคุณมากนะคะจินจิ่นหราน" หลิวเสี่ยวหนิงมองจินจิ่นหรานตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มขอบคุณ

"คุณพูดขอบคุณหลายครั้งแล้วนะ"

จินจิ่นหรานส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "ไข้ลดลงแล้ว หลังจากกลับบ้านให้ระวังเรื่องอาหารหน่อย แล้วก็พักผ่อนให้มากๆ ด้วยนะครับ"

หลิวเสี่ยวหนิงที่ได้ยินก็เงยหน้ามองอีกคน และพูดติดตลกว่า "คุณเป็นหมอจริงด้วย น้ำเสียงแบบนี้ช่างทำคนไม่สบายใจจริงๆ"

จินจิ่นหรานยิ้มแห้ง "ติดจากที่ทำงานน่ะครับ"

"ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณคุณนั่นแหละ" หลิวเสี่ยวหนิงพูดไปพลางลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับให้จินจิ่นหรานอย่างสุดซึ้ง

ดวงตาของจินจิ่นหรานอยู่บนตัวหลิวเสี่ยวหนิงและมึนงงเล็กน้อย

ให้พูดเขาก็เป็นแฟนหนังของหลิวเสี่ยวหนิง

แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจ หลิวเสี่ยวหนิงในจอกับที่ตัวเองเจอนั้นแตกต่างกันอยู่มาก

"คุณมีกระดาษกับปากกาไหม?" หลิวเสี่ยวหนิงมองขึ้นไปที่จินจิ่นหราน และเมื่อเขายิ้ม ลักยิ้มเล็กๆ สองอันก็ปรากฏขึ้นตรงแก้มเขา

จินจิ่นหรานไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาก็คงหยิบหนังสือออกมาจากชั้นวางหนังสือแล้วยื่นให้หลิวเสี่ยวหนิง

เห็นหลิวเสี่ยวหนิงที่รับไปก็เขียนอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ยื่นไปตรงหน้าจินจิ่นหราน

จินจิ่นหรานเหลือบมองไปที่มัน มีรูปเขาและมีลายเซ็นของเธออยู่ด้านล่าง แถมยังมีตัวอักษรใหญ่ที่ว่า ‘ผู้ช่วยชีวิต’

สิ่งนี้ทำให้จินจิ่นหรานมองไปที่หลิวเสี่ยวหนิงด้วยความประหลาดใจ

หลิวเสี่ยวหนิงแลบลิ้นเอียงคออย่างนึกสนุก

"สิ่งนี้เรียกว่าสวัสดิการของแฟนๆ ไม่ได้มีแค่ลายเซ็นของฉันเท่านั้นนะ แต่ยังมีรูปที่ฉันวาดเองกับมือ เป็นไง คุณเป็นคนแรกเลยนะ"

"ผมจะเก็บมันไว้อย่างดีเลย" จินจิ่นหรานปิดหนังสือ

มุมปากของเขาขดเป็นรอยยิ้ม

"งั้นฉันไปก่อนนะ และ..." หลิวเสี่ยวหนิงลังเล "ฉันหวังว่านายจะเก็บเรื่องเมื่อวานกับวันนี้ไว้เป็นความลับนะ"

จินจิ่นหรานพยักหน้า "ผมไปส่งคุณดีกว่า

แถวนี้เรียกรถยาก หากถูกปาปารัสซี่ถ่ายได้เข้าคงไม่ดี"

เมื่อได้ยินคำพูดของจินจิ่นหราน หลิวเสี่ยวหนิงคิดว่ามันสมเหตุสมผล เลยไม่ได้ปฏิเสธ และตามเขาไปที่ลานจอดรถ

ระหว่างทางไปส่งหลิวเสี่ยวหนิงที่สตาร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หลิวเสี่ยวหนิงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง แต่กลับมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เข้ามาในหัวใจ

เธอใช้นิ้วเลื่อนเคสโทรศัพท์ และในที่สุดก็ถอดออก

เธอซื้อเคสโทรศัพท์นี้เพราะเฉินจุนเหยียนซื้อ

เพราะดูแล้วเหมือนคู่รักกัน

ตอนนี้พอมานึก สิ่งที่จินตนาการในตอนนั้นก็ช่างน่าขำเสียจริง

ในภวังค์ รถค่อยๆ หยุดนิ่ง หลิวเสี่ยวหนิงได้สติก่อนจะยิ้มให้จินจิ้นหรานที่อยู่ข้างๆ "ขอบคุณนะ รบกวนคุณแย่เลย"