ตอนที่ 509 คนสุดฮอต

มิเชลในเวลานี้ไม่สนใจเลยสักนิด หรือจะพูดว่าไม่ได้คิดว่ามันเป็นความคิดที่ไม่ดีเลย

ตราบใดที่เธอนึกถึงฮ่อหยุนเฉิง เธอก็ลืมไปหมดทุกอย่าง

"วิธีที่นายบอกมันใช้ได้ผลไหม?" มิเชลเลิกคิ้วขึ้น

บอดี้การ์ดยิ้มอย่างพอใจและพูดอย่างประจบสอพลอว่า "ผมก็เห็นในทีวีครับ แต่ก็ดีกว่าไปห้องทำงานของประธานฮ่อทุกวันนะครับ องค์หญิง..."

มิเชลหน้านิ่งทันที เธอจ้องไปที่เขา และสบถเสียงต่ำ "ไปให้พ้น!"

บอดี้การ์ดคนนั้นชะงัก แล้วหันหลังเดินออกไปโดยไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาคอยอยู่ข้างมิเชลมาเสมอ แน่นอนว่าพวกเขารู้นิสัยของเจ้าหญิงคนนี้ ถ้าโกรธขึ้นมาก็จะมืดมนมาก

หลังจากที่บอดี้การ์ดออกไปหมดแล้ว มิเชลก็นั่งอยู่คนเดียวบนเตียง หรี่ตาลง และพิจารณาคำแนะนำของบอดี้การ์ดเมื่อกี้อย่างจริงจัง

[ฮ่อหยุนเฉิง ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะไม่ได้ใจคุณมา!]

...

หลังจากเตรียมการอย่างระมัดระวัง ในที่สุดพิธีเปิด "ฉันเป็นเจ้าของวัยหนุ่มสาวของฉัน" ก็ถูกจัดขึ้น ประกอบทั้งนักแสดงนำทั้งสองได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก เพราะฉะนั้นในพิธีเปิดครั้งนี้จึงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ทีเดียว

นอกจากผู้สร้างหลักและทีมงานฝ่ายผลิตแล้ว ซูฉิงเองก็มาที่งานด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเธอให้ความสำคัญอย่างมากกับละครเรื่องนี้ในครั้งนี้

"ฉันรู้สึกขอบคุณผู้กำกับเฉินเป็นอย่างยิ่งที่ตกลงร่วมมือ ฉันตั้งตารอละครเรื่อง "วัยหนุ่มสาว" เรื่องนี้จริงๆ หวังว่าการถ่ายทำจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและสุดท้ายก็สามารถนำเสนองานที่สามารถตอบสนองผู้ชมได้ค่ะ"

คราวนี้ ซูฉิงไม่ได้เป็นเพียงนักลงทุน แต่ยังเป็นผู้ผลิตด้วย แต่เธอเพียงงพูดไม่กี่คำ เพราะสุดท้ายแล้วตัวเอกของวันนี้ก็ไม่ใช่เธอ

เธอและผู้กำกับมองหน้ากันและยิ้ม ก่อนจะส่งไมโครโฟนให้หลิวเสี่ยวหนิงซึ่งอยู่ใกล้เธอมากที่สุด แต่อีกคนกลับตกตะลึงและไม่ได้หยิบไมโครโฟนไปในทันที

ซูฉิงขยับท่าทางเล็กน้อย แต่เธอก็ตอบสนองทันที เธอใช้ด้านข้างแตะข้อศอกหลิวเสี่ยวหนิงแบบหันหลังให้กล้อง ถึงทำให้หลิวเสี่ยวหนิงสงบลง

หลิวเสี่ยวหนิงรีบหยิบไมโครโฟนขึ้นมา "ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับผู้กำกับและนักแสดงที่ยอดเยี่ยม เพราะอย่างนั้นฉันเลยรู้สึกประหม่านิดหน่อยค่ะ"

พูดไปเธอก็แสดงท่าทางขอโทษแบบน่ารัก ซึ่งทำให้หลายคนที่อยู่ด้านล่างหัวเราะออกมาดังๆ

"ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำผลงานที่พึงพอใจให้กับผู้ชมและแฟนคลับนะคะ"

หลังจากที่เธอพูดจบก็ยื่นไมโครโฟนให้เฉินจุนเหยียนที่อยู่ด้านข้างพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า แต่ในใจเธอมีความรู้สึกที่ต่างออกไป

ตอนนี้เธอตกตะลึงไม่ใช่เพราะประหม่า แต่เป็นเพราะเฉินจุนเหยียน

ตั้งแต่เริ่ม สายตาของเขาจับจ้องไปที่ซูฉิงเพียงคนเดียว เป็นสายตาที่จดจ่อแบบอ่อนโยน

อันที่จริงตอนแรกหลิวเสี่ยวหนิงคิดว่า นิสัยของเฉินจุนเหยียนเป็นแบบนี้ เพราะฉันจึงปฏิบัติต่อทุกคนเหมือนกัน แต่ในใจเธอรู้ดีว่าความคิดพวกนี้เป็นเพียงเธอที่หลอกลวงตัวเอง

บางทีตอนที่ตัวเองมองเฉินจุนเหยียนอาจจะมีสายตาแบบนี้ก็ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนนั้น ตอนที่เขาทิ้งตัวเองอยู่บนถนนคนเดียว เธอกลับไปยังคิดว่าตัวเองจะเกลียดเฉินจุนเหยียนไหม หรือจะไม่พอใจไหม

ตอนนี้เธอรู้สึกไม่ชัดเจนแล้ว

แม้แต่หลิวเสี่ยวหนิงในตอนนี้ยังมีความคิดที่จะหนีไปจากพิธีเปิด

ในขณะที่หลิวเสี่ยวหนิงกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ทุกคนก็พูดจบ และพิธีเปิดก็สิ้นสุดลง

ต่อมาได้มีการแทรกบทสัมภาษณ์ชั่วคราว ทุกคนก้าวลงจากเวที แต่หลิวเสี่ยวหนิงกลับไม่คิดว่าจะได้เห็นคนรู้จักท่ามกลางสื่อ

เห็นจินจิ่นหรานถือดอกกุหลาบสีสดใสและยื่นให้กับเธอ

"ฉัน?"