ตอนที่ 567 ฉันไม่กลัวฮ่อหยุนเฉิงหรอก

ดูเหมือนว่าเนื่องจากเสียงการเสียดสีของรถที่แรงเกินไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในที่จอดรถจึงถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น

เมื่อรถเห็นสิ่งนี้ก็รีบเลี้ยวหัวมุมและกำลังจะหนีจากที่เกิดเหตุ ส่วนหลิวเสี่ยวหนิงก็วิ่งไปที่จินจิ่นหรานด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“จิ่นหราน! คุณเป็นยังไงบ้าง!”

ขณะคุกเข่าต่อหน้าจินจิ่นหราน เสียงร้องของหลิวเสี่ยวหนิงก็ดังออกมา เธอยื่นมือออกไปแล้วกดลงบนแขนของจินจิ่นหราน

จินจิ่นหรานคลุมด้านหลังศีรษะและยืนขึ้น ส่ายหัวไปทางหลิวเสี่ยวหนิง: "ฉันไม่เป็นไร"

รปภ.ในลานจอดรถอีกฝั่งรีบวิ่งเข้ามาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

หลิวเสี่ยวหนิงกังวลเกี่ยวกับจินจิ่นหราน และเธอก็ประหม่ามากจนไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จินจิ่นหรานก็กอดไหล่ของเธอเพื่อความสบายใจ จากนั้นจึงหันไปหา รปภ. แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ มีรถบังเอิญจะชนเราสองคน โปรดไปดูที่กล้องวงจรปิดตอนนี้เพื่อดูป้ายทะเบียนหรือเช็คดูใครเป็นเจ้าของด้วย”

เมื่อได้ยิน ดังนั้น รปภ.ก็ทำหน้าดูลำบากใจ “โอเคครับ จะจัดการให้ทันทีครับ”

“พวกเราไปโรงพยาบาลกันก่อน” หลิวเสี่ยวหนิงไม่กล้ารอช้า และขับรถพาจินจิ่นหรานไปที่โรงพยาบาล

……

"มันน่ากลัวมากเลยนะ ตอนที่รถกำลังมุ่งหน้าตรงมาที่เรา"

หลิววเสี่ยวหนิงคิดว่าคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในสองคนที่เขาได้ยินในขณะนั้น และรีบโทรหาซูฉิงขณะที่จินจิ่นหรานกำลังตรวจสอบ

“โอเค บริษัทได้ตรวจสอบแล้ว และฉันจะไม่ปล่อยให้สองคนนี้หนีรอดไปได้แน่นอน”

ซูฉิงเคยพบเบาะแสมาก่อนนี้แล้ว แต่เธอก็ยังสงสัยอยู่ ตอนนี้มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นที่ฝั่งของหลิวเสี่ยวหนิง แต่ในการปลอมตัวนี้ ผู้ต้องสงสัยถูกล็อคไว้จริงๆแล้ว

คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะให้ความมั่นใจกับหลิวเสี่ยวหนิงและเธอก็ตอบเบา ๆ ว่า "พี่ฉิง ถ้าคุณจับคนคนนั้นได้คุณต้องบอกฉันด้วยนะคะ"

กล้าที่จะทำร้ายจินจิ่นหราน หลิวเสี่ยวหนิงก็จะไม่ยอมให้อภัยสองคนนี้อย่างง่ายดายแน่นอน

“แล้วจินจิ่นหรานล่ะ?” ซูฉิงถาม

“กำลังตรวจอยู่คะ แต่เขาดันไปโดนเสา ฉันกังวลมากจริงๆ” หลิวเสี่ยวหนิงเม้มริมฝีปากของเธอ การแสดงออกของเธอก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน

ในขณะนี้ ประตูห้องคลินิกก็เปิดออก และหลิวเสี่ยวหนิงก็วางสายไป

"เป็นอย่างไรบ้าง? ปวดหัวไหม? บาดแผลร้ายแรงไหม?"

หลิวเสี่ยวหนิงเงยหน้าขึ้นและเห็นผ้าพันแผลบนคิ้วของจินจิ่นหราน และรู้สึกเป็นทุกข์มาก

“มันเป็นแค่รอยขีดข่วน มันไม่ร้ายแรง” จินจิ่นหรานลูบผมของหลิวเสี่ยวหนิงอย่างสบายใจและหัวเราะเบา ๆ

แม้ว่าเขาจะได้ยินจินจิ่นหรานพูดแบบนี้ แต่หลิวเสี่ยวหนิงก็ไม่รู้สึกโล่งใจเลย และรีบเอามือของเขาไปมาเพื่อตรวจดูว่ามีบาดแผลอื่นๆ บนร่างกายของเขาหรือไม่

ปรากฎว่าพบบาดแผลที่ด้านหลังศีรษะของเขา และใบหน้าของเขาก็ทรุดลงทันที

“ชนโดนหัวขนาดนั้น มันจะเป็นแค่รอยขีดข่วนได้ยังไง” หลังจากพูดจบ หลิวเสี่ยวหนิงก็คว้าข้อมือของจินจิ่นหราน และต้องการพาเขาไปตรวจร่างกาย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จินจิ่นหรานก็เอื้อมมือไปกอดหลิวเสี่ยวหนิงและกดเธอลงบนเก้าอี้ในทางเดิน

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” จินจิ่นหรานนั่งยองๆข้างหน้าหลิวเสี่ยวหนิงมองเธอด้วยรอยยิ้ม

หลิวเสี่ยวหนิงกัดริมฝีปากล่างและดวงตาของเขาแดงเล็กน้อย: “คุณทำให้ฉันตกใจแทบตาย รู้ไหมมันอันตรายแค่ไหน”

“อย่าร้องไห้ เจ้าหญิงน้อยของฉัน” จินจิ่นหรานเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาจากมุมตาของหลิวเสี่ยวหนิง ถูนิ้วบนแก้มของเธอ

เมื่อกดฝ่ามือของจินจิ่นหราน หลิวเสี่ยวหนิงสัมผัสแก้มของเขา และนึกถึงความอบอุ่นของร่างกายของเขา

“บริษัทสืบเจอใครบางคนแล้ว และฉันจะไม่มีวันปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน” หลิวเสี่ยวหนิงกล่าวอย่างจริงจัง

……