ตอนที่ 571 เอาแต่กินแต่ขี้เกียจสันหลังยาว

อย่างไรก็ตาม ซูฉิงเพิกเฉยต่อพวกเขาและเดินตรงไปที่ห้องครัวเพื่อดูแม่หวางที่กำลังทำอาหารอยู่และพูดเบา ๆ

“แม่หวาง มีอะไรให้กินไหมคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่หวางก็หันศีรษะกลับมา และเมื่อเธอเห็นซูฉิง ใบหน้าของเธอก็มีร้อยยิ้มเล็กน้อย

“คุณหนูซู นายน้อยให้ฉันทำซุปพิเศษให้กับคุณก่อนจะออกไป และตอนนี้มันอยู่ในหม้อตรงนั้นค่ะ”

ขณะที่พูด เธอก็หยิบชามกับช้อนออกมา "คุณหนูซูไปนั่งที่โต๊ะแล้วรอสักครู่นะคะ แล้วเดี๋ยวฉันจะนำไปให้คุณคะ"

ซูฉิงโค้งมุมปากของเธอ “รบกวนด้วยนะคะ แม่หวาง”

เมื่อซูฉิงนั่งลงที่โต๊ะอาหารและรอ ฮ่อเฉียนซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน

"บางคนก็เกิดมาขี้เกียจจริงๆ"

เธอบ่นในหูของซูฉิงและแม่หวางก็มาพร้อมกับซุป ดวงตาของฮ่อเฉียนเปล่งประกายด้วยความหนาวเย็น และเธอก็จงใจแตะข้อมือของแม่หวางด้วยข้อศอกของเธอ

ตามธรรมชาติ แม่หวางไม่ได้ถือชามซุปไว้แน่น และเวลานี้มันก็กระแทกลงกับพื้น ซุปทั้งหมดก็หกไปหมด

“แม่หวาง ทำไมถึงไม่ระวังเลยนะ?” ฮ่อเฉียนเหลือบมองแม่หวังด้วยความขุ่นเคือง จากนั้นก็ขยับฝีเท้าของเธอไปด้านข้างเล็กน้อย และมองลงไปเพื่อดูว่าเสื้อผ้าของเธอถูกสาดด้วยซุปหรือไม่

อย่างไรก็ตามฮ่อเฉียนรู้สึกสงสารเล็กน้อยที่เธอไม่ได้ทำซุปหกโดนหน้าของซูฉิง

การแสดงออกของแม่หวางตื่นตระหนกทันที เธอรีบแนบร่างกายส่วนล่างของเธอและไปทำความสะอาด และพูดพรึมพรำว่า

“ฉันขอโทษจริงๆ นะคะคุณหนูรอง ไม่ได้ทำหกใส่คุณใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันจะรีบเอามาเสิร์ฟใหม่อีกชามนะคะ”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ซูฉิงมองไปที่แม่หวางด้วยความกังวล และเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอจึงพูดเบา ๆ ว่า “เดี๋ยวฉํนทำเองค่ะ”

ในเวลานี้ ฮ่อเฉียนที่อยู่ด้านข้างก็เอื้อมมือออกไปหยุดซูฉิง

“โอ้ พี่ซูฉิง เมื่อวานฉันขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวานจริงๆไปนั่งตรงนั้นเถอะ แล้วเดี๋ยวฉันจะเสิร์ฟซุปให้”

โดยไม่รอคำตอบของซูฉิง เธอเดินตรงไปที่ห้องครัว

ซูฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่รู้จริงๆ ว่าฮ่อเฉียนจะมาไม้ไหน

เห็นฮ่อเฉียนเทซุปทั้งหมดลงในหม้อ และเดินไปหาซูฉิงด้วยหม้อใบใหญ่ เธอมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอดูไม่เข้าตาเอาซะเลย

ซูฉิงมองไปที่ฮ่อเฉียนโดยไม่ได้เปลี่ยนใบหน้าของเธอ จากนั้นฮ่อเฉียนก็เดินไปที่ใบหน้าของซูฉิงด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ทันใดนั้น ดูเหมือนมีอะไรถูกสาดไปทางซูฉิง

ซูฉิงรู้ว่าฮ่อเฉียนมีความคิดเช่นนั้น เธอจึงดึงแม่หวางออกอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน เขาเหยียดเท้าออกและเตะเท้าฮ่อเฉียนอย่างดุเดือด และฮ่อเฉียนก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ซูฉิงก้าวขึ้นเหยียบเท้าของเธออีกครั้ง เพื่อตอกกลับ และเห็นฮ่อเฉียนพร้อมกับชามซุปในมือของเธอ ล้มไปทางโต๊ะทันที

มีเสียงดังเกิดขึ้น และแม่ฮ่อที่กำลังดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ

อย่างไรก็ตาม ฮ่อเฉียนยิ่งรูสึกอายมากขึ้นไปอีก ท้องของเธอกระแทกโต๊ะอาหาร ซุปครึ่งชามก็ราดอยู่บนร่างกายของเธอ แม้แต่ชามซุปก็ยังเลอะโดนเท้าเธอ

ฮ่อเฉียนกรีดร้องเสียงดัง น้ำตาไหลพรากทันที ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน และมีผักในซุป ซึ่งดูตลกมาก

“โอ้ย เจ็บ! โอ้ย เจ็บ!” ฮ่อเฉียนกรีดร้อง

“เฉียนเฉียน!”

จากนั้นแม่ฮ่อก็ตอบสนองและเธอก็รีบวิ่งไปด้านหน้าฮ่อเฉียน อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เปียกโชกของฮ่อเฉียน มือที่เธอยื่นออกมาก็หดกลับเช่นกัน