ตอนที่ 597 ผู้กำกับหวางเฉิง

ในขณะที่พูด ซูฉิงก็ตบไหล่หลิวเสี่ยวหนิงเพื่อปลอมโยนเธอ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอดูแผนที่บนโทรศัพท์มือถือของเธอ ใบหน้าของเธอก็งุนงงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าที่อยู่ผู้กำกับหวางเฉิงส่งให้เธอนั้นคืออิซากายะ แต่ทำไมถึงหา อิซากายะไม่เจอ แต่ตอนนี้เห็นเพียงแผงขายอาหารทะเลอยู่เต็มถนน

พอดูที่ตั้งอีกครั้ง มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย

“ผู้กำกับหวางเฉิงส่งโลเคชั่นมาผิดหรือเปล่านะ หรือว่าเราสองคนมาผิดกันแน่?” หลิวเสี่ยวหนิงอดไม่ได้ที่จะกระพริบตาสงสัย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ซูฉิงก็เคาะหัวของเธอราวกับว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ มุมปากของเธอโค้งเล็กน้อย "เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน"

เมื่อเสียงของซูฉิงลดลง เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็มาจากระยะไกล

“คุณคือคุณซูใช่ไหม?”

ซูฉิงเงยหน้าขึ้นและก็เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างหน้าเธอ แม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูธรรมดา แต่ดวงตาของเขาคมมาก และดูเหมือนว่าเขาจะสามารถมองคนได้อย่างทะลุปุโปร่ง

“คุณคือผู้กำกับหวางเฉิงสินะคะ ฉันชื่นชมผลงานของคุณมานานแล้ว” ซูฉิงยิ้มอย่างสุภาพ

การแสดงออกบนใบหน้าของหวางเฉิงนั้นดูเฉยเมย เขายื่นมือออกมาและจับมือซูฉิง "ฉันอยากพบเจ้าของที่อยู่เบื้องหลังสตาร์เอ็นเตอร์เทนเมนท์มาโดยตลอด การได้พบกันวันนี้เป็นการเปิดหูเปิดตาจริงๆ ความสำเร็จดังกล่าวน่าชื่นชมจริงๆ"

“ผู้กำกับหวางชมเกินไปแล้ว เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ความสามารถของฉันก็ยังถือว่าเล็กน้อยมาก”

ทุกคนต่างพูดถึงการชมเชยกันไปมา แต่ทั้งสองก็มีความคิดของตัวเองอยู่แล้ว

หวางเฉิงยิ้มให้ซูฉิง แล้วมองดูหลิวเสี่ยวหนิงที่อยู่ถัดจากเธอ "นี่คือคุณหลิวใช่ไหม"

หลิวเสี่ยวหนิงที่ถูกเรียกชื่อ ตัวแข็งทื่อและยิ้มให้กับหวางเฉิงด้วยใบหน้าเรียบๆ "สวัสดีคะผู้กำกับหวางเฉิง "

หวางเฉิงพยักหน้า จากนั้นจึงหันไปมองแผงขายอาหารตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า “แต่ก่อน ที่นี้เป็นสถานที่โปรดของฉันเสมอ เวลาที่คิดจะไปอิซากายะ แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าที่นี่จะกลายเป็นแผงขายอาหารหลังจากผ่านไปเพียงสองสามเดือน ต้องขอโทษจริงๆ ฉันทำการบ้านมาไม่ดีพอ"

ซูฉิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มและมองไปที่หวางเฉิง ตั้งตารอว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

แน่นอนว่าเมื่อเห็นหวางเฉิงถูคางของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่าง "คุณซูฉิงและคุณหนูหลิวเสี่ยวหนิง ถ้าคุณไม่รังเกียจ พวกเราก็คุยกันที่นี่เลย"

เมื่อเทียบกับซูฉิงปฏิกิริยาของหลิวเสี่ยวหนิงนั้นดูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "หา? คุยกันที่นี่เหรอคะ?"

หวางเฉิงเหลือบมองหลิวเสี่ยวหนิงและพูดอย่างจริงจัง “ใช่ ที่นี่ มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ?”

หลิวเสี่ยวหนิงโบกมืออย่างรวดเร็ว "ไม่ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเคยทานอาหารที่แผงขายอาหารหลายร้านที่นี่ อร่อยดีค่ะ"

เมื่อก่อนจินจิ่นหรานมักจะพาหลิวเสี่ยวหนิงออกไปทานอาหารเย็น และเขามักจะพาไปกินร้านอาหารที่ล้ำค่าได้เสมอ ซึ่งทำให้หลิวเสี่ยวหนิงมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาที่เขาและจินจิ่นหรานอยู่ด้วยกัน

ดูเหมือนเขาจะคิดไม่ถึงว่าหลิวเสี่ยวหนิงจะพูดแบบนี้ หวางเฉิงที่เดิมที่กำลังจะเริ่มก้าวเดินก็หยุดลง เขามองไปทางหลิวเสี่ยวหนิง และดวงตานั้นดูมีความหมายมาก

ทั้งสามคนเดินเข้ามา แต่ละคนก็มีอะไรบางอย่างที่ไม่เข้ากับสิ่งแวดล้อมเลย

อย่างไรซะใครจะออกไปกินอาหารที่แผงขายอาหารและแต่งตัวเป็นทางการอย่างนี้กัน

บางทีอาจเป็นเพราะธรรมชาติของนักชิมที่ทำให้หลิวเสี่ยวหนิงลืมความกังวลใจนี้ไปได้เลย หลังจากที่เธอเข้าไปในแผงขายอาหาร เธอก็คอยสแกนโต๊ะของแขกเหล่านั้น

ทั้งสามคนหาที่นั่งและนั่งลง พนักงานเสิร์ฟก็ยื่นเมนูให้ทันที หวางเฉิงดูเป็นธรรมชาติมากและสั่งสิ่งที่เขาอยากกินทีละอย่างๆ

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาเห็นหลิวเสี่ยวหนิงกำลังมองมาที่เขา แต่หวางเฉิงกล่าวว่า "พวกคุณก็สั่งอาหารได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ต้องกินอิ่ม กินอิ่มถึงจะดี"

แม้ว่าหวางเฉิงจะพูดแบบนี้ แต่หลิวเสี่ยวหนิงก็ยังลังเลเล็กน้อยที่จะปล่อยใจ

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงรู้สึกว่าความประทับใจแรกพบของหวางเฉิงมีความสำคัญมาก

แม้ว่าเธอจะคิดอย่างนั้นในใจ แต่ร่างกายของหลิวเสี่ยวหนิงก็ยังค่อนข้างตรงไปตรงมา