ตอนที่ 6 ความสัมพันธ์แบบเจ้านายลูกน้อง

ซูฉิงหันกลับมามอง และเห็นว่าฮ่อหยุนเฉิงกำลังเดินเข้ามาหาเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาตามเธอออกมา

"ใครบอกว่าฉันต้องรายงานนายเมื่อฉันแยกจากนาย? ฮ่อหยุนเฉิง ตอนนี้มันเวลาเลิกงานแล้ว เราไม่ใช่เจ้านายลูกน้องกันแล้ว ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน"

ซูฉิงรู้สึกว่าฮ่อหยุนเฉิงแปลกมาก

ในขณะนั้นก็มีรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ข้างหน้าทั้งสองคน และคนขับก็ลงจากที่นั่งคนขับ มาเปิดประตูให้ทั้งสองคน

ซูฉิงรู้ว่าเป็นรถของฮ่อหยุนเฉิง และฮ่อหยุนเฉิงก็เหลือบไปมองทางอื่นแล้วพูดว่า "นี่ก็ดึกมากแล้ว มันไม่ปลอดภัยถ้าเธอจะนั่งแท็กซี่กลับเอง กลับด้วยกันเถอะ ถ้าการเกิดเรื่องอะไรขึ้นตระกูลฮ่อของฉันก็ต้องรับผิดชอบอีก"

ซูฉิงขมวดคิ้ว "ในเมื่อกลัวว่าจะเสียเงิน งั้นก็ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่รับเงินจากตระกูลฮ่อของนายอยู่แล้ว"

เมื่อพูดอย่างนั้นแล้ว ซูฉิงก็กำลังจะเดินจากไป ฮ่อหยุนเฉิงเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของเธอไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว "ขึ้นรถ!"

เมื่อเห็นสายตาที่โกรธจัดของซูฉิง ฮ่อหยุนเฉิงก็กล่าวขึ้นอีกครั้งว่า "ในเมื่อฉันสัญญากับคุณปู่ว่าจะใช้เวลาสามเดือนกับเธอ ช่วงนี้ก็ต้องรับรองความปลอดภัยของเธอด้วยสิ"

ความหมายของเขาก็คือเขาไม่ต้องการรับผิดชอบต่ออุบัติเหตุใดๆ ที่จะเกิดขึ้นจึงต้องกลับพร้อมกับซูฉิงอย่างไม่เต็มใจ

ซูฉิงดึงแขนของเธอกลับมา และขึ้นรถ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

ก่อนที่เธอจะมา เธอคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความก้าวหน้าใดๆ กับฮ่อหยุนเฉิงในช่วงสามเดือนนี้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ชายผู้นี้ไม่เพียงแต่มีนิสัยไม่ดี อารมณ์ร้าย แล้วยังพูดจาไม่ดีอีกด้วย

คุณปู่ก็ออกจะเป็นคนฉลาด ทำไมเลือกลูกเขยได้แย่อย่างนี้นะ!

สวีหว่านเอ๋อร์เห็นว่าฮ่อหยุนเฉิงออกมาแล้ว เธอจึงตามออกมา เธอยืนอยู่หลังเสาประตูมองฮ่อหยุนเฉิงและซูฉิงเข้าไปในรถคันเดียวกัน แล้วรถก็ขับออกไป เธอกระทืบเท้าด้วยความอิจฉา

ถ้าคนที่หมั้นหมายกับฮ่อหยุนเฉิงคือเธอ ตอนนี้เธอกับฮ่อหยุนเฉิงก็คงกำลังนั่งอยู่ในรถคันนั้น ซูฉิงแกเป็นใครกันแน่!

สวีหว่านเอ๋อร์หยิบมือถือของเธอออกจากกระเป๋าแล้วกดโทรออก "ฉันจำได้ว่าครั้งที่แล้ว เธอบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับฉันใช่ไหม? ในเมื่อจะเป็นเพื่อนกัน ก็แสดงความจริงใจของเธอหน่อยสิ เธอควรจะให้ของขวัญฉันหน่อยสิ"

เซี่ยซิงซิงเป็นหัวหน้าเลขาของฮ่อหยุนเฉิง เธอโชคดีที่ได้พบกับสวีหว่านเอ๋อร์ในงานเลี้ยง เธอต้องการเข้าสู่แวดวงคนดัง แต่เธอก็ถูกกีดกัน

ตอนนี้สวีหว่านเอ๋อร์กลับเป็นคนเริ่มโทรหาเซี่ยซิงซิงก่อน เธอจึงรีบตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "แน่นอนค่ะ คุณสวีต้องการให้ฉันทำอะไรคะ?"

"ง่ายมาก ตอนนี้ซูฉิงกำลังทำงานอันเดอร์เธอ เธอก็แอบใส่ร้ายเธอ และทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานสักหน่อย ไม่น่าจะยากใช่มั้ย?"

หลังจากเงียบไปสักพัก สวีหว่านเอ๋อร์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง "หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ถ้าเธอทำได้ดี เธอสามารถเลือกกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดได้เลยไม่ว่าจะราคาเท่าไร"

เซี่ยซิงซิงลังเลเล็กน้อยในตอนแรก แต่ตอนนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้ "สมแล้วที่เป็นคุณสวี ไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน"

"มั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

"แน่นอนค่ะ ซูฉิงเป็นแค่เลขาตำแหน่งเล็กๆ เท่านั้น ประธานฮ่อไม่เคยสนใจเธอเลย และพนักงานในบริษัทก็ไม่ค่อยชอบเธอ ถ้าฉันจะทำให้เธอทนทุกข์ทรมาน มันก็ง่ายมาก"

เมื่อได้ยินเซี่ยซิงซิงพูดว่าที่บริษัทฮ่อหยุนเฉิงไม่สนใจซูฉิง เธอก็อารมณ์ดีขึ้นในทันที

"ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้นนะ ตราบใดที่เธอทำได้ดี ฉันไม่ลืมรางวัลเธอแน่!"

........

ภายในรถ ฮ่อหยุนเฉิงและซูฉิงนั่งที่เบาะหลังโดยเว้นช่องว่างระหว่างพวกเขาไว้เยอะมาก

ฮ่อหยุนเฉิงไปมองและเห็นว่าซูฉิงยังคงมีท่าทางเหมือนเดิม เธอกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง

"เธอเล่นเปียโนเก่งจัง เริ่มเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?"

ซูฉิงมองไปที่เขาและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คิดว่าเขาจะแปลกใจ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะเริ่มถามเธอก่อน "เก่งเหรอ? ฉันเพิ่งเรียน"

ฮ่อหยุนเฉิง "......."