ตอนที่ 5 ใครอนุญาตให้เธอกลับโดยไม่บอกฉัน?

"หว่านเอ๋อร์ นี่เธอบอกว่าเธอยังเล่นไม่เท่าไหร่งั้นเหรอ! "

"คุณซู ทำไมคุณถึงไม่กล้าขึ้นไปล่ะ หรือว่าคุณเล่นเปียโนไม่เป็น! คู่หมั้นของประธานฮ่อเล่นเปียโนไม่เป็น ถ้าเรื่องนี้ถูกพูดออกไป คงได้กลายเป็นเรื่องตลกแน่ๆ!"

มีผู้คนมากมายอยู่รอบๆ และพวกเขาทั้งหมดก็มองซูฉิงเป็นเรื่องตลก

แม่ฮ่อรู้สึกอายมาก และมองดูซูฉิงด้วยดวงตาที่ดูน่าขยะแขยงยิ่งขึ้นไปอีก

ซูฉิงยิ้ม "ฉันแค่คิดว่าการเล่นเปียโนในงานเลี้ยงแบบนี้ ก็เหมือนกับการขายความสามารถ แต่ในเมื่อพวกคุณทุกคนต้องการฟัง ฉันก็จะเล่น"

หลังจากพูดจบ ซูฉิงก็วางแก้วไวน์ลงและเดินไปที่เปียโน ด้วยท่าทางที่สง่างาม

เธอเลือกเล่นเพลงเดียวกับสวีหว่านเอ๋อร์ สวีหว่านเอ๋อร์อยากจะฉีกหน้าเธอ แต่เธอไม่รู้เลยว่าซูฉิงสอบเปียโนผ่านเกรด 10 ตั้งแต่อายุได้ 10 ขวบ

คนที่อยากเห็นซูฉิงขายหน้า ตลอดชีวิตนี้ก็ไม่มีวันได้เห็น!

เสียงเปียโนไพเราะค่อยๆ บรรเลงออกมา และผู้คนบนฟลอร์เต้นรำเต้นก็เริ่มเต้นรำร่วมกับเพลงที่ซูฉิงกำลังบรรเลง และก็เกิดเป็นภาพที่ดูสวยงามกลมกลืนกันมาก

คนที่อยู่ที่นั่นคือคนที่รู้วิธีเล่นเปียโน ในงานเลี้ยงนี้ทุกคนก็ล้วนแต่ฟังออกว่าซูฉิงเล่นได้ดีกว่าสวีหว่านเอ๋อร์ และดีกว่ามากๆ

ฮ่อหยุนเฉิงที่รับแขกอยู่ในขณะนั้นก็ตกตะลึงเช่นกัน เขามองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ตรงเปียโน

เธอสวมชุดราตรีสีฟ้าอ่อน ผมลอนพาดที่หลังคอของเธอ เธอหลับตาและบรรเลงนิ้วลงบนแป้นเปียโน ซึ่งงดงามจนแทบจะหยุดหายใจได้เลย

ไม่เพียงแต่ฮ่อหยุนเฉิงเท่านั้น แต่แขกจำนวนมากก็ต่างพากันตกตะลึง

สวีหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ล่างเวทีก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะถูกตบเข้าอย่างจัง และมันก็เจ็บมากด้วย

ซูฉิงสามารถเล่นเปียโนได้ดีกว่าเธอจริงๆงั้นหรือ? มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?

หลังจากเพลงจบลง ซูฉิงก็เดินลงมา

"คุณหนูซูมีความสามารถจริงๆ ฉันสู้ไม่ได้เลยจริงๆ" สวีหว่านเอ๋อกล่าวอย่างเปิดเผย แต่ในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยไฟโกรธ

สวีหว่านเอ๋อร์อย่างเธอ ไม่สามารถแม้แต่จะเทียบกับสาวบ้านนอกได้งั้นเหรอ?

"คุณหนูสวีก็เล่นได้ดีมากเช่นกัน" ซูฉิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำก็เดินเข้ามาหาพวกเขา

ซูฉิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่ไม่ใช่ลุงอันพ่อบ้านของคฤหาสน์หรอกหรือ? เขามาได้ยังไงกัน?

ความจริงของเธอคงยังไม่ถูกเปิดเผยตอนนี้ใช่ไหม!

พ่อบ้านอันเดินตรงไปหาพวกเขา เขาเหลือบมองซูฉิงแต่ก็ไม่พูดอะไร เขาเดินตรงไปและพูดกับฮ่อหยุนเฉิง "สวัสดีครับ ประธานฮ่อ นายหญิงฮ่อ ฉันชื่ออันเฟิง พ่อบ้านของตระกูลซู ฉันต้องขอโทษจริงๆ พอดีท่านผู้เฒ่าร่างกายไม่ค่อยดี ดังนั้นฉันจึงต้องมาเข้าร่วมงานเลี้ยงแทนแล้ว"

แม่ฮ่อรีบก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า "คุณอัน อย่าได้เกรงใจเลย ท่านซูโอเคดีใช่ไหมคะ?"

และจากนั้นพวกเขาสองสามคนก็คุยกันต่อ และทุกคนในโลกภายนอกก็รู้ดีว่าท่านผู้เฒ่าซูและท่านผุ้เฒ่าฮ่อเป็นเพื่อนรักกัน และอาจกล่าวได้ว่าครองตลาดการค้าในสมัยนั้นเลยก็ได้

แต่ทว่า ท่านผู้เฒ่าซูได้ขายบริษัทไปเมื่อหลายปีก่อน และลาออกจากวงการธุรกิจ ผ่านไปหลายปีก็ไม่มีข่าวออกมาอีกเลย ได้ยินมาว่าเขาพาหลานสาวไปเที่ยวรอบโลกแล้ว

แต่สถานะและชื่อเสียงของตระกูลซูก็ยังคงกระจายไปทั่วโลก

อันเฟิงหยิบของขวัญที่เตรียมไว้โดยชายชราออกมา ซึ่งเป็นภาพวาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก ที่ดินมูลค่าหลายร้อยล้านทางตอนใต้ของเมือง... และอื่นๆอีกมากมาย

ของขวัญที่ตระกูลซูมอบให้ มันเป็นของขวัญที่ดูฟุ่มเฟือยจริงๆ

ซูฉิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย ทำไมเงินมากมายแบบนี้ ถึงถูกมอบให้เป็นของตระกูลฮ่อ...

แต่โชคดีที่ อันเฟิงไม่ได้ทักเธอ หากสถานะจริงๆของเธอถูกเปิดเผย มันก็จะไม่สนุกแล้ว และแม่ฮ่อก็ดูเย่อหยิ่งมาก บางทีเธออาจจะไม่ปล่อยให้ตัวเธอเองจากไปหลังจากสามเดือนแล้วก็ได้

และถ้าฮ่อหยุนเฉิงรู้ว่าเธอมีเงินมากมาย เขาอาจตกหลุมรักเธอเข้าก็ได้