1003 เจ็บใจ ไม่อยากฟังแต่เพียงแค่ฟังก็ใช้เป็น

จั่วอั้นดูสง่ามากเมื่อฆ่าคน แต่เมื่อเขากลับไปที่เรือก็อาเจียนอย่างรุนแรงจนเขารู้สึกวิงเวียนแม้อยู่บนเรือใหญ่ เขาวิงเวียนศีรษะจนทนความทรมานเป็นเวลานานไม่ไหว ดังนั้นจั่วอั้นจึงตัดสินใจไปหาเฟิ่งชิงเฉินเพื่อขอยาแก้เมาเรือ

ผลลัพธ์คือ เห็นเสด็จอาเก้ากำลังยืนเหม่ออยู่ด้านนอกห้องโดยสารเรือ รอยยิ้มขี้เล่นฉายแววในดวงตาของจั่วอั้น เขาก้าวไปข้างหน้า กวาดสายตาสอดส่องสถานการณ์ภายในห้อง จากนั้นจึงเอ่ยวาจาที่ไม่ดีออกมา " เป็นอย่างไรไป เสด็จอาเก้า เจ้าเจ็บใจแล้วรึ? ”

ในห้องโดยสารเฟิ่งชิงเฉินยังไม่หยุด แต่เห็นได้ชัดว่านางแสดงท่าทางน่าสงสัย ใบหน้าของนางซีดเซียวไม่มีเลือด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่มีใครทนได้

ทุกข์ใจ แน่นอนว่ามันเจ็บแต่ไม่ว่าจะทุกข์แค่ไหนก็หยุดมันไม่ได้

เสด็จอาเก้าหันศีรษะออกไป มองอย่างเย็นชาที่ฝั่งซ้ายแล้วหันกลับก่อนจะเดินออกไป

ในกองทัพต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้เท่านั้นเพื่อให้ได้รับการยอมรับและชื่นชมจากทหาร ทหารในกองทัพจะยอมรับเฉพาะผู้ที่มีความสามารถเท่านั้น เขายังมาที่นี่ด้วยวิธีเดียวกันในตอนนั้น และเขาเชื่อว่าเฟิ่งชิงเฉินสามารถทำเหมือนเดิมได้

หากเฟิ่งชิงเฉินต้องการตั้งหลักในกองทัพและได้รับความชื่นชมจากกองทัพทั้งหมด ก็ต้องพึ่งพาตัวเอง เขาสามารถทำให้คนเหล่านั้นพูดได้ และเขาไม่สามารถโน้มน้าวใจพวกเขาได้

ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะรักเฟิ่งชิงเฉินมากแค่ไหน เขาก็จะไม่หยุดเฟิ่งชิงเฉิน เพราะเฟิ่งชิงเฉินต้องได้รับความเคารพจากเหล่าทหาร และต้องตั้งหลักในค่ายทหารของเขาให้ได้!

เสด็จอาเก้าหวังว่าเฟิ่งชิงเฉินจะได้รับการยอมรับจากเจ้าหน้าที่และทหารในกองทัพ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเฟิ่งชิงเฉินจะทำงานหนักขนาดนี้ เมื่อเสด็จอาเก้าจัดการกับเชลยศึก เฟิ่งชิงเฉินทรุดตัวลงในห้องเนื่องจากทำงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามวันสามคืนติด

หลังจากเสด็จอาเก้าได้ข่าวนี้ ก็ยกเลิกคำสั่งทั่วไปทันที แล้วพานางออกไปด้วยตัวเอง และนำยาที่เฟิ่งชิงเฉินเตรียมไว้ไปให้เขา

"ท่านอ๋อง แม่นางเฟิ่งบอกว่าหากนางเหนื่อยให้ป้อนยาให้นางกิน" แพทย์ทหารดั้งเดิมในกองทัพเรือทำความเคารพทหารต่อหน้าเสด็จอาเก้า เขายื่นยาที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการใช้ด้วยมือทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัวด้วยความเคารพ

“อืม” เสด็จอาเก้าตอบรับ และทหารที่อยู่ข้างหลังเขาก็รับยาทันที

เสด็จอาเก้าก้าวออกไปโดยไม่สนใจสายตาที่กังวลและหวาดกลัวของทหารที่ได้รับบาดเจ็บ

ทันทีที่เสด็จอาเก้าออกไปแล้วนั้น บรรยากาศที่กดดันในห้องโดยสารก็หายไปทันที องจากเสด็จอาเก้าเข้ามาทุกคนจึงกลัวการเอ่ยวาจา แต่เมื่อเขาออกไปแต่ละคนก็ค่อยๆพูดออกมาคนละสองสามคำ

“ให้ตายเถอะ ข้าไม่ได้ขอบคุณแม่นางเฟิ่ง แขนของข้าถูกแม่นางเฟิ่งช่วยไว้”

“แม่นางเฟิ่งเป็นคนดี ข้าคิดว่าผู้หญิงที่มาบนเรือเป็นดาวแห่งหายนะ ข้าไม่ได้คาดหวังเลยว่าแม่นางเฟิ่งจะเป็นดาวนำโชคของเรา ข้าเห็นวันนี้แม่นางเฟิ่งดูแลเราสองสามวันมานี้ ยกเว้นแค่ตอนไปกินข้าว ต่างก็ช่วยดูแลเราตลอด ข้าเหนื่อยมากขอตัวก่อนเหล่าสหาย

“แม่นางเฟิ่งไม่เพียงแค่สวยเท่านั้น แต่ยังมีทักษะทางการแพทย์ที่ดีด้วย เจ้าเห็นไหมว่าข้ามีแผลพุพองขนาดใหญ่ แค่สามวันก็หายดีแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านอ๋องถึงพาผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นเรือ แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว กลายเป็นว่าท่านอ๋องนึกถึงเรา ท่านอ๋องดีต่อเราจริงๆ ข้าเชื่อในตัวท่านอ๋องมาตลอด ข้าจะขอติดตามท่านอ๋องจนถึงที่สุด"

......

จั่วอั้นนั่งบนเสาของเรือและฟังผู้บาดเจ็บพูดถึงการกระทำของเฟิ่งชิงเฉินในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และวิธีที่เส็ดจอาเก้าแสดงออกเพื่อสื่อถึงความเห็นใจพวกเขา เผยรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างเงียบ ๆ

เสด็จอาเก้าเป็นปรมาจารย์ในการบงการจิตใจผู้คน และเฟิ่งชิงเฉินยังเป็นผู้ช่วยที่เอาใจใส่มากที่สุด การปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินเปิดเผยกลอุบายดังกล่าว ไม่เพียงแต่ทำให้นางตั้งหลักได้อย่างมั่นคงในกองทัพเรือเท่านั้น แต่ยังประสบความสำเร็จในการชนะใจผู้อื่นอีกด้วย

แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ได้กลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุด แต่พวกเขาก็จะไม่ทรยศเสด็จอาเก้าง่ายๆ น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับยาแก้เมาเรือและเขาไม่รู้ว่าศีรษะของเขาจะยังเจ็บอยู่เช่นนี้อีกหรือไม่หลังจากนอนทั้งคืน...

เฟิ่งชิงเฉินเดิมทีไม่ได้บาดเจ็บ แต่รู้สึกเหนื่อยมาก หลังจากกินยาและนอนหลับไปหนึ่งวัน เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินไม่ลังเลเลยที่จะผละออกจากอ้อมกอดของเสด็จอาเก้าแล้วลุกขึ้นมา

เสด็จอาเก้าเองก็พลิกตัวลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าข้างๆ เขาและช่วยเฟิ่งชิงเฉินแต่งตัว

"ข้าไม่เป็นไร" เฟิ่งชิงเฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ต้องการจะถอดเสื้อผ้าของนางออก แต่เสด็จอาเก้าจึงเลี่ยงให้ "ข้ารู้ ข้าชอบ ไม่ได้หรือ?"

ในขณะที่พูดเสด็จอาเก้าคลี่เสื้อผ้าออกแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเห็นว่าการปฏิเสธไม่ได้ผล ดังนั้นจึงต้องยื่นมือออกไปให้เสด็จอาเก้าช่วยแต่งตัวให้นาง เพียงแค่เพลิดเพลินกับบริการของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินตกอยู่ภายใต้ความกดดันอย่างมาก

เมื่อเห็นเสด็จอาเก้าคลายเสื้อผ้าของเขาออกอย่างจริงจัง เรียนรู้เกี่ยวกับกระดุมของเสื้อผ้า เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าแขนขาของตัวเองแข็งทื่อเล็กน้อย

เสด็จอาเก้าทำเองได้มิใช่หรือ?

ไม่แน่ ใครจะปฏิเสธสิ่งที่เสด็จอาเก้าต้องการทำ แม้ว่าจะใช้เวลานานกว่านั้นเล็กน้อย แต่เสด็จอาเก้าก็ดูแลเฟิ่งชิงเฉินอย่างดี

หลังจากสวมเสื้อคลุมแล้ว เสด็จอาเก้าก็ผูกเข็มขัดของเฟิ่งชิงเฉินจากด้านหลังด้วยแรงเพียงเล็กน้อย ทำให้เฟิ่งชิงเฉินตกลงไปในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้า