1004 รักษาการกุศล ผู้คนภายใต้ตงหลิงในยุคเฟื่องฟู

หลังจากแล่นอยู่ในทะเลเป็นเวลาห้าวัน ในที่สุดก็มาถึงเกาะโดดเดี่ยวในทะเล ซึ่งเป็นสถานที่ที่กองทัพเรือของเสด็จอาเก้าประจำการอยู่

หลังจากมาถึงเกาะเสด็จอาเก้าก็ยิ่งยุ่งมากขึ้น ไม่เพียงแค่เขาต้องจัดการกับเชลย แต่เขายังต้องพบกับนายพลบนเกาะเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนต่อไป สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ง่ายเลยสำหรับเสด็จอาเก้าที่ไปเกาะครั้งสุดท้าย และไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะเป็นตอนไหน ถ้าไม่คว้าโอกาสครองใจคนยังต้องรออีกถึงเมื่อไหร่

ตรงกันข้ามกับเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินอยู่เฉยๆ หลังจากการรักษาสองสามวันนี้ สภาพของทหารที่บาดเจ็บได้รับการควบคุมอย่างดี เฟิ่งชิงเฉินยังสอนทหารบางคนให้เปลี่ยนยา นางไม่ต้องทำอะไรด้วยตัวเองเลย

ถึงอย่างไรก็ตามเฟิ่งชิงฉินไม่กล้าเดินไปรอบ ๆ เกาะ เกาะของเสด็จอาเก้าไม่ใช่เกาะร้างธรรมดาหรือสถานที่ที่คนธรรมดาอาศัยอยู่ เกาะของเสด็จอาเก้านี้เป็นเกาะทหาร เกาะนี้ได้รับการจัดการทางทหารและอื่น ๆ ความผิดจะถูกดำเนินการตามกฎหมายทหาร

เสด็จอาเก้ายุ่งอยู่บนเกาะมากว่าสิบวันแล้ว เฟิงชิงเฉินไม่มีอะไรทำนอกจากไปที่ค่ายทหารที่บาดเจ็บ ชีวิตบนเกาะน่าเบื่อและจืดชืด ทหารกินและนอนยกเว้นการฝึก

นอกจากนี้ก็ยังมีผู้หญิงบนเกาะอีก แต่นอกเหนือจากการทำความสะอาดและทำงานหยาบแล้ว พวกเขาก็ทำงานพิเศษ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้หมายถึงการเลือกปฏิบัติ แต่ทหารที่จัดการโดยเสด็จอาเก้า ไม่อนุญาตให้นางติดต่อกับคนเหล่านั้นเลย

หากไม่ติดต่อกับเฟิ่งชิงเฉินก็จะไม่พูดอะไรมาก บนเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้หากทำผิดจะต้องถูกลงโทษตามกฎหมายทหาร ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่ได้สนใจเรื่องโสเภณีทหาร

เฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่ผู้หญิงขี้แยที่ต้องมีคนอื่นไปด้วย นางรู้ว่าเสด็จอาเก้ายุ่งมาก นางจึงหาอะไรทำด้วยตัวเอง พยายามผ่านวันที่น่าเบื่อไปบนเกาะ

ในวันนี้ นางนั่งอยู่ในห้องจ่ายยา จู่ ๆ จั่วอั้นก็วิ่งเข้ามาถามอย่างเฉยเมยว่า "เฟิ่งชิงเฉิน มีคนป่วยเจ้าจะรักษาเขาได้หรือไม่"

“รักษาได้ รักษาให้หายขาดได้” เฟิ่งชิงเฉินหยุดงานในมือของนางและพูดอย่างสบายๆ

"ทุกคนสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่"

"ตราบเท่าที่พวกเขาป่วยข้าจะรักษาพวกเขา" ผู้คนบนเกาะนี้ไม่เพียงแค่เป็นทหาร แต่ยังเป็นเชลยด้วยและเชลยก็มาจากตงหลิง เสด็จอาเก้าไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างรุนแรงและส่งแพทย์ทหารไปรักษาอาการบาดเจ็บของพวกเขา

จั่วอันเลิกคิ้วด้วยความไม่เชื่อ "จริงหรือ แล้วโสเภณีทหารล่ะ เจ้าช่วยได้หรือไม่"

โสเภณีทหาร?

คนที่เสด็จอาเก้าไม่ยอมให้นางติดต่อด้วย?

เฟิ่งชิงเฉินสามารถเข้าใจความคิดของเสด็จอาเก้า ถึงจะไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้ผู้หญิงของเขาเที่ยวเตร่กับโสเภณีตลอดทั้งวัน แต่นางไม่เลือกปฏิบัติ ผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้สมัครใจ พวกนางแค่ยากจน

เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าจั่วอั้นไม่ได้ล้อเล่น นางจึงเก็บกล่องยาแล้วเอ่ยว่า "จั่วอั้น ข้าพูดแล้ว ตราบใดที่เป็นผู้ป่วย ข้าก็จะรักษาไม่ว่าเขาจะทำอะไร เราควรไปตอนนี้ใช่หรือไม่"

"ไปกันเถอะ" จั่วอั้นค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้สนใจ แต่เขาก็ยังพาเฟิ่งชิงเฉินออกไป

เมื่อพูดถึงจั่วอั้น เขาโชคดีที่สามารถเดินไปยังค่ายทหารโสเภณีได้ และจากนั้นก็ถูกผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้และตะโกนขวางไว้ แน่นอนว่าใจของจั่วอั้นไม่สนใจเรื่องนี้ แต่...

คนป่วยเป็นเด็กและเขาไม่สามารถปล่อยให้อยู่คนเดียวได้

"ท่านชาย แม่นาง ได้โปรด ช่วยลูกของข้าด้วย" เมื่อผู้หญิงในชุดสีเขียวเห็นจั่วอั้นและเฟิ่งชิงเฉินใกล้เข้ามา นางคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับส่งเสียงโครมคราม นางคุกเข่าลงที่พื้น เสื้อผ้าของนางขาดวิ่น เป็นสีเทาดูน่าฃอายมาก

จั่วอั้นเขาพุ่งไปรวดเร็วและว่องไว เหลือเพียงเฟิ่งชิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างหน้า เฟิ่งชิงเฉิน มองดูจั่วอั้นที่ดุร้าย จากนั้นก็ช่วยหญิงสาวให้ลุกขึ้น "แม่นาง ลุกขึ้นเร็ว สิ่งสำคัญคือต้องช่วยชีวิตของประชากร"

"ใช่ ใช่ ใช่" ผู้หญิงในชุดสีเขียวรีบลุกขึ้น ชี้ไปที่ห้องอย่างกระตือรือร้น และพาเฟิ่งชิงเฉินเข้าไปข้างใน

เด็กที่ป่วยอายุประมาณสามขวบ เด็กมีไข้สูง หน้าแดง และส่งเสียงครวญครางฮัมเบา ๆ