บท​ที่​ 125 เฟิ่งชิงเฉินเป็นลม

ใบหน้าของฮ่องเต้เต็มไปด้วยรัศมีแห่งการฆ่า ชี้ปลายมีดไปที่เฟิ่งชิงเฉินและกล่าวว่า "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากล้าหาญมาก เจ้ากล้านำอาวุธเข้มาในวัง เจ้าอยากตายไหม？"

มีขุนนางคนหนึ่งหมดสติไปเพราะความพิโรธของฮ่องเต้

เฟิ่งชิงเฉินตกใจเช่นกัน กัดปลายลิ้นอย่างรวดเร็ว เตือนตัวเองให้ตื่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า "ฝ่าบาท มีดเล่มนี้ไม่ใช่อาวุธ ใช้สำหรับตัดเนื้อเน่า ฝ่าบาท ดูมีดนี่สิ ด้ามยาวและใบมีดบางและบาง มีดเล่มนี้ไม่สามารถทำร้ายใครได้เลย"

เป็นไปไม่ได้ที่จะแทงคน แต่ในมือของหมอ มันง่ายที่จะฆ่าคน

มีดที่มีเลือดจะทำให้คุณสะอาดในห้านาที

"ผ่ามม" ฮ่องเต้วางมีดลงบนโต๊ะอย่างแรง

ดง... ทุกคนตกตะลึง ขันทีกับสาวใช้ในวังตกใจจนขาอ่อนแรง

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าเป็นผู้หญิงเข้าใจสิ่งนี้ได้อย่างไร?"

จักรพรรดิมองตงหลิงจิ่วด้วยสายตาที่เฉียบแหลม และดูเหมือนจะถามตงหลิงจิ่วว่าทักษะทางการแพทย์ของเฟิ่งชิงเฉินได้รับการสอนโดยเขาหรือไม่?

เสด็จอาก้าไม่ตอบ

ผลักเฟิ่งชิงเฉินออกไป เขาเข้าใจว่าฮ่องเต้จะคิดอย่างนั้น

เป็นเวลาหลายปีที่เขารู้สึกรำคาญฮ่องเต้ และถึงเวลาแล้วที่จะหาใครสักคนมาเบี่ยงเบนความสนใจของฮ่องเต้

เฟิ่งชิงเฉินเป็นผู้สมัครที่ดี

ยิ่งความสามารถของเฟิ่งชิงเฉินแข็งแกร่งเท่าไร ฮ่องเต้ก็ยิ่งน่าสงสัยมากขึ้นเท่านั้น และจะสอบสวนเพิ่มเติม

และผลการสอบสวนก็ไม่เป็นผล

ในโลกนี้ ฮ่องเต้จะหาคนที่แม้แต่เขาหาไม่เจอได้อย่างไร

เมื่ออ๋องเก้าปรากฏตัว แสดงให้เห็นว่าเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องและยืนหยัดอย่างมั่นคง

เฟิ่งชิงเฉินผลักสิ่งเหล่านี้ให้กับแม่ที่เสียชีวิตของนางซึ่งสอนนางเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก แต่นางจำไม่ได้มากนัก นางจำได้แค่สิ่งเหล่านี้ แม่ของนางทิ้งมีดไว้ด้วย

หากฮ่องเต้ต้องการถาม ให้ไปหามารดาที่ล่วงลับไปแล้ว

อย่างไรก็ตามฮ่องเต้อาจไม่พบใครเลย

แม่ที่เสียชีวิตเพื่อช่วยฮองเฮาไม่มีกระดูกเหลืออยู่

ไม่รู้ว่าเฟิ่งิงเฉินคิดมากเกินไปหรือไม่ เมื่อนางพูดถึงแม่ที่ตายไปแล้ว รัศมีการสังหารของฮ่องเต้ดูเหมือนจะอ่อนแอลงเล็กน้อย และบรรยากาศรอบข้าง ก็ไม่หดหู่เหมือนเมื่อก่อน

การสอบสวนไร้ผล ฮ่องเต้หันไปมองตงหลิงจิ่ว แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มว่า "ผู้สมัครที่ดีแนะนำโดยน้องเก้า ถ้าไม่มีคำแนะนำจากน้องเก้า ข้ากลัว ว่าลั่วอ๋องจะผ่านไม่ได้ในครั้งนี้ น้องเก้า เจ้าว่าอย่างไร? ข้าจะให้รางวัลอะไร"

ฮ่องเต้ชำเลืองมองอย่างลึกซึ้ง และองค์ชายรีบก้มศีรษะเพื่อแสดงความกลัว

ที่ไม่เข้าใจความหมายของคำของฮ่องเต้

แม้ว่าตงหลิงจิ่วจะสนับสนุนองค์ชาย แต่คราวนี้เขาไม่ได้ยืนข้างองค์ชาย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ตราบใดที่ตงหลิงจิ่วไม่แนะนำเฟิ่งชิงเฉิน ตงหลิงจื่อลั่วจะต้องตายในครั้งนี้ และองค์รัชทายาทจะมีศัตรูที่ทรงพลังลดลงไปอีกหนึ่ง

ด้วยประโยคเดียว ฮ่องเต้ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยไว้ในหัวใจขององค์ชาย

"น้องชายของข้าหวาดกลัว ชีวิตและความตายของลั่วอ๋อง ไม่เป็นที่รู้จักเพื่อช่วยน้องชายของเขา นอกจากนี้ลั่วอ๋องยังเป็นหลาน

คนที่หยิ่งผยอง คือเสด็จอาเก้า

องค์ชายหน้าซีด และฮ่องเต้ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"น้องเก้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าข้าเหนื่อยก่อนหน้านี้ ลั่วอ๋องไม่มีอะไรทำ ทุกคนควรออกไปได้แล้ว" ฮ่องเต้ยืนขึ้น ก้าวตรงไป และเดินไปที่ห้องของตงหลิงจื่อลั่ว ครึ่งทางแล้วหยุดอีกครั้ง

"เฟิ่งชิงเฉิน ทำได้ดีมากในการช่วยลั่วอ๋อง ข้าจะไม่ลงโทษหรือให้รางวัล เจ้าสามารถกลับมาได้"

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางไม่ได้หวังให้ฮ่องเต้ตอบแทน คงจะดี ถ้านางจะออกไปใช้ชีวิตและปฏิบัติต่อราชวงศ์ แต่งานเอาหัวหนีบเอวกางเกงของนาง มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ถึงอันตราย ออกไป มีชีวิตอยู่และไม่กลับมาอีก

ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น เสียงของจักรพรรดิก็ดังมาจากหูของเขา "เทียนอี้หลิวเก็บเข็ม เงิน และมีดนั้นไว้ และศึกษาอย่างระมัดระวัง ฉันไม่ต้องการเวลาอีก"

พัฟ……

โจร!

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหดหู่ และอยากจะอาเจียนเป็นเลือด

แม้ว่านางจะไม่ขอบคุณที่ช่วยผู้คน แต่นางก็ขโมยของบางอย่างไป