บทที่่ 124​ สอบปากคำ​ (๒)

ในห้องโถงทั้งหมด ทุกคนยืนอยู่ ยกเว้นเฟิ่งชิงเฉิน ฮองเฮาก็ดูหมิ่นเฟิ่งชิงเฉินอย่างเห็นได้ชัด

"ข้ายกโทษให้เจ้า แต่ข้าไม่รู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินปฏิบัติต่อลั่วอ๋องเช่นไร เห็นได้ชัดว่าเจ้ากำลังทำอะไรกับลั่วอ๋อง ทำไมเจ้าถึงเต็มไปด้วยเลือด" ฮ่องเต้เห็นเพียงร่างกายที่เปื้อนเลือดของเฟิ่งชิงเฉินและคำพูดของเขาดูเหมือนจะเป็นกังวล ในความเป็นจริง เฟิ่งชิงเฉินติดอยู่ในสถานการณ์อันตราย

ฮ่องเต้หมายถึงอะไร?

ความสงสัยแวบเข้ามาในดวงตาของเฟิ่งชิงเฉิน เมื่อนึกถึงจักรพรรดินีที่กำลังจ้องมองมาที่เขาและเสด็จอาเก้าที่ยืนอยู่ข้างเฟิ่งชิงเฉิน ก็ระมัดระวังมากขึ้นและคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ทูลฝ่าบาท เลือดบนร่างของชิงเฉินคือเลือดของลั่วอ๋องฝ่าบาท"

"มีอะไรเหรอ?" ฮ่องเต้ถามอย่างเคร่งขรึม

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหนาวที่หลังคอ

สุนัขที่เห่าไม่ได้เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ฮ่องเต้องค์นี้เป็นคนที่แทงเขาที่ด้านหลังอย่างแน่นอน

หลังจากกลืนเข้าไป เฟิ่งชิงเฉินดูหวาดกลัวและกล่าวอย่างลังเลว่า "ทูลฝ่าบาท เมื่อเฟิ่งชิงเฉินดึงลูกธนูให้ลั่วอ๋อง เลือดก็ไหลออกมา และชิงเฉินไม่อาจะหลบได้ จึงกระเด็นโดนตัว"

"ดึงลูกศรที่หักออก? ลูกศรที่หักนั้นไม่ใช่แม้แต่หมอของจักรพรรดิก็ดึงมันออกมาได้ เจ้าทำได้อย่างไร？" น้ำเสียงถามเหมือนสอบปากคำนักโทษ

บรรยากาศแบบนี้ทำให้ผู้คนประหม่าโดยไม่มีเหตุผล และเมื่อกังวลก็จะมีปัญหาได้ง่าย

แสงสว่างวาบในดวงตาของเสด็จอาเก้าต่ถูกปกปิดโดยการดื่มชา

"เสด็จอาเก้า มีอะไรติดแขนเสื้อ" หลังจากที่รู้ว่าลั่วอ๋องไม่เป็นไร ก็มุ่งความสนใจไปที่ตงหลิงจิ่ว

"จริงเหรอ?" ตงหลิงจิ่วยกแขนเสื้อขึ้นและเห็นว่ามันเป็นครึ่งใบไม้

คุ้นๆ ไหม?

มองขึ้นไปและมองออกไปนอกหน้าต่าง ตงหลิงจิ่วปัดใบไม้และวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ

เสียงตุ๊ด... เหมือนกับการทำลายคำสาปของข่าวประเสริฐ ขัดจังหวะการไตร่ตรอง และยังทำลายบรรยากาศการสอบสวนที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อเฟิ่งชิงเฉิน

ความสนใจของทุกคนมุ่งความสนใจไปที่ลุงจิ่วฮวงทันที

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอกและใช้ประโยชน์จากพื้นที่นี้เพื่อคิดว่าจะพูดอะไร

เมื่อกี้นางยุ่งกับการช่วยชีวิตคนจนไม่ได้คิดอะไรในหัว พอออกมานางถูกถามคำถามซ้ำ

ในเวลาที่เหมาะสมเสด็จอาเก้ามีท่าทีบางอย่าง

"น้องเก้าเป็นอะไรไป" จักรพรรดิไม่ได้ตำหนิเขา เขาแค่ดูขี้เล่น

ยิ่งตงหลิงจิ่วช่วยเฟิ่งชิงเฉินมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ตงหลิงจิ่วสมบูรณ์แบบเกินไป สมบูรณ์แบบมากจนฮ่องเต้หาจุดอ่อนไม่ได้

"ข้าเหนื่อย" วงกลมตาสีฟ้าเล็กน้อยพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง

หลังจากนั่งอยู่ที่นี่ทั้งคืน ฉันก็กังวลและใจร้อน จะไม่ขาดแคลนพวกเขาได้อย่างไร แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าตงหลิงจิ่ว

"น้องเก้าทำงานหนัก" ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่พูดอะไรอีก

รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่ไม่สามารถถอดรหัสได้

เมื่อฮ่องเต้หันความสนใจไปที่เฟิ่งชิงเฉินอีกครั้ง บรรยากาศที่น่ากลัวและตึงเครียดก่อนหน้านี้หายไป ไม่ว่าจักรพรรดิจะกดดันขนาดไหน มันก็ไร้ประโยชน์ เฟิ่ง ชิงเฉินคิดอยู่แล้วว่าจะพูดอะไร

สามคะแนนจริงและเท็จเจ็ดคะแนน

"ฝ่าบาท เพราะพ่อของข้าเป็นนายพล ชิงเฉินมีงานวิจัยเล็กน้อยเกี่ยวกับบาดแผลของดาบและบาดแผลจากมีด หมอหลวงจริงๆแล้วสามารถลูกศรหักก็สามารถดึงได้ แต่เลือดไม่หยุดไหล ข้าจึงไม่กล้าเคลื่อนไหว หลังจากที่ชิงเฉินดึงลูกศรที่หักออกจากบาดแผลของลั่วอ๋อง ข้าได้เย็บบาดแผลของฝ่าบาทเพื่อให้มั่นใจว่าบาดแผลของฝ่าบาทจะไม่ตกเลือดอีกต่อไปและชิงเฉินจะทำได้เพียงเท่านั้น ข้ารู้จักผิวหนังและค้นคว้าเกี่ยวกับบาดแผลมามากแล้ว เมื่อพูดถึงทักษะทางการแพทย์ ข้าไม่เคยกล้าเปรียบเทียบกับหมอหลวงมาก ข้าแค่โชคดี ทักษะทางการแพทย์ของแพทย์ของจักรพรรดินั้นยอดเยี่ยมมาก ดึง จากลูกศรที่หัก ข้าไม่แน่ใจว่าเลือดจากบาดแผลจะหยุด นอกจากนี้ฮ่องเต้และอองเฮายังนั่งอยู่ที่นี่ และลั่วอ๋องได้รับพรมากมาย ดังนั้นเขาจึงปลอดภัย "

คำพูดเหล่านี้ เฟิ่งชิงเฉินใช้สมองคิดขึ้นมา

การดูถูกตนเอง ยกหมองของฮ่องเต้ ยกยอฮ่องเต้และฮองเฮา

มันง่ายที่จะทำเช่นนี้ในฐานะแพทย์

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเจ้าถึงไม่ให้คนนอกรู้" ฮ่องเต้บอกชัดเจนว่าฮองเฮาจะชำระบัญชี

ยังไม่สายเกินไปที่จะแก้แค้น ฮ่องเต้ไร้ความปรานีเกินไป เขาจะรายงานความเกลียดชังของเขาทันที แน่นอนว่า สุภาพบุรุษไม่สามารถเป็นฮ่องเต้ได้

เฟิ่งชิงเฉินพึมพำในใจ แต่กล่าวด้วยความเคารพ "ฝ่าบาท การเย็บแผลนี้เป็นข้อห้ามที่จะทำให้เสียสมาธิ กระบวนการวาดลูกศรนั้นอันตรายอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่บาดแผลจะถูกฉีกขาดเท่านั้น แต่เลือดยังไหลอีกด้วย ไหลทะลักออกมาราวกับน้ำพุ สถานการณ์เลือดสาดจริง