บทที่ 051 ตัวช่วย

เฟิ่งชิงเฉิน!

เมื่อชายทั้งสามได้ยินชื่อนาง ก็มีสีหน้าที่แตกต่างกัน

ตงหลิงจื่อลั่วไม่ได้ปิดบังความขยะแขยงของเขาไว้ แต่เพื่อรักษาภาพพจน์ของเขา เขาไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ดูท่าทีของตงหลิงจื่อลั่วไม่อยากข้องเกี่ยว ในโลกใบนี้ไม่มีหญิงใดทำให้เขาอ่อนไหวได้

อวี่เหวินหยวนฮั่วมีท่าทางอยากรู้อยากเห็น

เฟิ่งชิงเฉินมีชื่อเสียงโด่งดังมาก จนพูดได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จักนาง และไม่มีใครอยากข้องเกี่ยวกับนาง หลังจากที่ได้รับชัยชนะ นางควรจะมีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่คิดว่าจะมีคนโด่งดังกว่านาง และยังกดดันนางอีก

หลังจากที่กลับมาถึงเมืองหลวงเขาก็ได้ยินชื่อนาง

เฟิ่งชิงเฉินในสายตาของผู้มีศีลธรรม นางคือผู้ไร้ศีลธรรม แต่ในหัวใจของแม่ทัพอวี่เหวินหยวนฮั่วผู้แข็งแกร่ง เฟิ่งชิงเฉินเป็นหญิงแปลกประหลาด

และในโลกนี้ มีคนไม่มากที่สามารถทำให้อวี่เหวินหยวนฮั่วพูดจาแปลกๆได้ และเฟิ่งชิงหยวนเป็นหญิงประหลาดคนแรกที่เขาพบ

ตั้งแต่อวี่เหวินหยวนฮั่วยังเด็ก เขาเป็นนายพลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสี่เมือง มีอำนาจทางการทหาร ถ้าตงหลิงจื่อลั่วต้องขึ้นครองบัลลังก์ นอกเหนือจากการสนับสนุนของตงหลิงจิ่ว อวี่เหวินหยวนฮั่วก็จะได้เป็นแม่ทัพด้วย

ตระกูลอวี่เหวินสืบทอดมาเก้าชั่วอายุคน และทุกคนเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สามารถสืบย้อนไปถึงราชวงศ์ก่อนหน้านี้ได้

อวี่เหวินหยวนฮั่วลงสนามรบเมื่ออายุสิบเอ็ดปี นำทัพเมื่ออายุสิบสามปี และต่อสู้กับซีหลิงในศึกฮ่วยฉุ่ยเมื่ออายุสิบห้าปี

แม้ว่าเขาจะโด่งดัง แต่เขาไม่หยิ่งและแม้ว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหน อวี่เหวินหยวนฮั่วก็รู้เรื่องของเฟิ่งชิงฮั่วและตงหลิงจื่อลั่วอย่างแน่นอน

เหตุการณ์เกิดขึ้นในพื้นที่ภายใต้เขตอำนาจของเขา และเสด็จอาเก้าก็มาที่นี่อีกครั้ง ดังนั้นเขาไม่เข้าไปเกี่ยวข้องมิได้

"เสด็จอาเก้า องค์ชายเจ็ด ไปดูกันเลยไหม?" อวี่เหวินหยวนฮั่วถาม แต่ไม่ปฏิเสธ

ตงหลิงจิ่วไม่สนใจตงหลิงจื่อลั่ว เขาไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาห่วงใย เขาจึงแค่พยักหน้า

อวี่เหวินหยวนฮั่วยังคงเป็นผู้นำทัพที่เก่งมาก เมื่อทั้งสามคนมาถึงที่ประตูเมือง ทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

ไม่ว่าจะที่ไหนประชาชนก็เกรงกลัวข้าราชการ พอกองทัพมา ประชาชนก็ไม่กล้าสร้างปัญหา

ทั้งสามคนยังคงอยู่ห่างจากประตูเมืองหลายสิบเมตร เมื่อทหารที่มีสายตาแหลมคมสังเกตเห็นพวกเขาก็คุกเข่าลงพร้อมกับเสียงตะโกนว่า

"เข้าเฝ้าท่านอ๋องเก้า ท่านอ๋องเจ็ด ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี"

อะไรนะ ท่านอ๋อง?

เมื่อประชาชนที่เข้าออกเมืองได้ยินเช่นนี้ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น และคุกเข่าลงทันที พร้อมอุทานอย่างตะกุกตะกัก

เฟิ่งชิงเฉินกำลังพ่ายแพ้ "ท่านอ๋องเก้า ใครกัน?" เมื่อมองขึ้นไปที่ผู้คนที่มา นางเงยหน้ามองคนที่กำลังจะมาถึงรู้ว่าคนที่ผู้คนกำลังเรียกนั้นคือท่านอ๋องเก้าหรือเสด็จอาเก้า

ตงหลิงจิ่วเป็นรัชทายาทและเป็นเสด็จอาของตงหลิงจื่อลั่ว แต่เขาไม่ใช่เสด็จอาของฮ่องเต้ เขายังคงถูกเรียกว่าท่านอ๋องเก้า สำหรับคนอื่นส่วนใหญ่จะเรียกว่าท่านอ๋องเก้า แต่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับชื่อตงหลิงจิ่วและเสด็จอาอีกทั้งยังเรียกอย่างสนิทสนม ตงหลิงจิ่วเป็นการให้ความเคารพนับถือ เขากับรัชทายาทและฮ่องเต้แตกต่างกัน

ข้าราชบริพาลในตงหลิงทุกคนเรียกตงหลิงจิ่วว่าเสด็จอาเก้า เพื่อแสดงถึงตัวตนของตงหลิงจิ่ว ซึ่งมีเกียรติมากกว่าตงหลิงจื่อลั่วและคนอื่นๆ แต่ทหารธรรมดาไม่รู้เรื่องนี้ จึงเรียกเขาว่าท่านอ๋องจิ่ว

ทหารรับใช้ธรรมดาจะคุกเข่าลงเมื่อเห็นขุนนาง นี่เป็นการรับใช้และมันก็เป็นเช่นนี้มานับพันปีแล้ว แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความเป็นทาสเช่นนี้

ทุกคนคุกเข่าลง เฟิ่งชิงเฉินถึงจะตระหนักได้

ขณะที่นางกำลังคุกเข่าและต้องการคุกเข่า ตงหลิงจิ่วก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "ลุกขึ้น"

แค่กแค่ก... เฟิ่งชิงเฉินหยุดการคุกเข่าและยืนขึ้นทันที

ถ้าตงหลิงจิ่วไม่ได้มองเธอตั้งแต่ต้นจนจบ เฟิ่งชิงเฉินสงสัยว่าตงหลิงจิ่วบอกให้นางลุกขึ้น

เมื่อรู้ว่าใครมา เฟิ่งชิงเฉินฉายแววตาเศร้า นางยืนอยู่ตรงนั้น ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ขจัดความเย่อหยิ่งและความเย่อหยิ่งของนางออกไป

นางไม่ต้องการให้เสด็จอาจิ่วเห็นด้านเขินอายของนาง

สองครั้งที่นางพบกับเสด็จอาจิ่ว เป็นสองครั้งที่นางอับอายที่สุด

น่าเสียดายที่พระเจ้าไม่ได้ยินคำอธิษฐานของเฟิ่งชิงเฉิน เมื่อนางพยายามย่อตัวและต้องการให้ทุกคนเพิกเฉยต่อการดำรงอยู่ของนาง อวี่เหวินชิงฮั่วเดินเข้าไปหานางโดยตั้งใจ

"เจ้าคือเฟิ่งชิงเฉิน" เขาไม่มีอะไร แต่แค่ประหลาดใจ

ในเวลาปกติ เฟิ่งชิงเฉินจะไม่ชอบคนแบบนี้ แต่วันนี้...