บทที่ 052 แก้แค้น

ตงหลิงจื่อลั่วหายใจเข้าลึก ๆ และบอกตัวเองว่า อย่าโกรธผู้หญิงอย่างเฟิ่งชิงเฉิน หากเขาเริ่มโต้เถียงกับนางแล้วเขาจะตกหลุมพรางของเธอ

หลังจากสงบลง ตงหลิงจื่อลั่วก็พูดอย่างเคร่งขรึม: "ถ้าข้าถามเจ้า เจ้าไม่ตอบแล้วใครจะตอบหล่ะ?"

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองลั่วอ๋อง และพูดอย่างไม่พอใจว่า "เมื่อครู่ที่ฝ่าบาทบอกไม่ใช่การถาม ฝ่าบาทบอกว่า เฟิ่งชิงเฉิน ใครให้เจ้าพูดจาเช่นนี้ ดังนั้นไม่มีใครอนุญาตข้า ข้าเลยไม่กล้าพูด"

"อึก..." ถ้าไม่ใช่เพราะลั่วอ๋องกำลังอารมณ์ไม่ดี อวี่เหวินหยวนฮั่วอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

เฟิ่งชิงเฉินคนนี้น่าขันจริงๆ จะมีคนน่าขันเช่นนี้ได้เยี่ยงไร

รอยยิ้มของอวี่เหวินหยวนฮั่ว ทำให้ความโกรธของตงหลิงจื่อลั่วลดลง เมื่อมองไปที่ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉิน เขาแทบอดที่จะหัวเราะไม่ไหว

รอยยิ้มของอวี่เหวินหยวนฮั่ว ทำให้ตงหลิงจื่อลั่วนึกขึ้นได้ว่าที่ตำหนักเฟิ่งชิงเฉินกดไปที่ข้างล่างเขาและขู่เขาอีกด้วย

ในฐานะชายคนหนึ่ง นี่เป็นเรื่องน่าอาย และเมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงภาพฉากนั้น ตงหลิงจื่อลั่วแทบอยากฟันเฟิ่งชิงเฉินด้วยมีดพันเล่ม

ตงหลิงจื่อลั่วจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าช่างหยิ่งยโสนัก วันนี้ข้าจะเหยียบย่ำความเย่อหยิ่งของเจ้าด้วยฝ่าเท้า

"เฟิ่งชิงเฉิน คุกเข่าลง" ตงหลิงจื่อลั่วโจมตีเฟิ่งชิงเฉินอย่างไม่มีการเตือนล่วงหน้า

เพื่อให้เฟิ่งชิงเฉินขายหน้า ตงหลิงจื่อลั่วจะไม่มีวันปล่อยโอกาสที่ดีเช่นนี้

"ฝ่าบาท" เฟิ่งชิงเฉินให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยปราศจากความไม่พอใจหรือแม้แต่น้อยบนใบหน้าของนาง

เฟิ่งชิงเฉิน ตัดสินใจยึดมั่นแสวงหาชีวิตในเมืองหลวง นางต้องชินกับกฎของโลกนี้

การคุกเข่าเป็นสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้ ไม่ว่าจะรับได้หรือไม่ได้ก็ต้องคุกเข่าเมื่อเจอคนควรคุกเข่า

ตงหลิงจื่อลั่วรู้สึกเบื่อหน่ายกับเฟิ่งชิงเฉิน แต่เขาไม่สามารถใช้มันทำอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงต้องให้ความสนใจเมื่อ เฟิ่งชิงเฉิน ออกจากเมือง ทำไมเขาถึงออกจากเมือง และทำไมเขาถึงปรากฏตัวที่นี่อย่างยุ่งเหยิง เกิดอะไรขึ้นนอกเมือง

หลังจากถามคำถามมามากมาย ประเด็นหลักของการถามคือเขาต้องการถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฟิ่งชิงเฉิน

เมื่อได้ยินคำถามของตงหลิงจื่อลั่ว ตงหลิงจิ่วก็หันศีรษะเล็กน้อย และดูเหมือนจะรอคำตอบจากเฟิ่งชิงเฉิน แต่น่าเสียดาย...

เฟิ่งชิงเฉินทำให้ทุกคนผิดหวัง ไม่ว่าตงหลิงจื่อลั่วจะถามอะไร นางก็บอกว่านางไม่รู้ เห็นได้ชัดว่านางกำลังโกหก แต่นางสงบนิ่ง ดวงตาของนางชัดเจน และแสดงถึงความชอบธรรมอย่างยิ่ง

แม้ว่าตงหลิงจื่อลั่วจะจงใจแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ และถึงแม้อวี่เหวินหยวนฮั่ว จะจงใจปล่อยรัศมีแห่งการสังหาร สีหน้าของเฟิ่งชิงเฉินยังคงเหมือนเดิม

ล้อเล่นเหรอ เจ้าเป็นหมอทหารที่ได้รับการฝึกฝนในการต่อต้านการสอบสวน นับประสาอะไรกับการกดดันเจ้าด้วยแรงกดดัน เจ้าไม่กลัวที่จะถูกลงโทษด้วยการสอบปากคำแบบคาดคั้นให้คำสารภาพ แม้ว่าจะพูดเท็จต่อการทดสอบด้วยเครื่องจับเท็จก็ตาม

เขาพยายามบังคับให้นางสารภาพผิดด้วยการทรมานอย่างเหน็ดเหนื่อย แน่นอนว่า นางรู้จักกฎหมายอาญาที่บิดเบือนบ้างแต่นางไม่เคยเห็นกฎหมายเหล่านั้นมาก่อน

เพราะผู้ที่อบรมสั่งสอนพวกเขาสอนว่าเมื่อเผชิญกับการบังคับให้สารภาพผิดด้วยการถูกทรมาน และการทรมานแบบนั้น มีทางเลือก 2 ทาง หนึ่งคือบอกสิ่งที่รู้ และอีกทางคือเลือกฆ่าตัวตาย

จากทั้งสองวิธี ผู้สอนแนะนำให้พวกเขาเลือกอย่างหลัง เพราะในมือของจอมมารนั้นชีวิตน่ากลัวกว่าความตาย

ไม่คิดว่าที่เรียนรู้ในตอนนั้นไม่มีประโยชน์ในยุคปัจจุบัน แต่ถูกใช้ทีละตัวในสมัยโบราณ มันไม่ได้ใช้เพื่อจัดการกับศัตรู แต่เพื่อจัดการกับตงหลิงจื่อลั่วชายผู้ไร้หัวใจ

ตงหลิงจื่อลั่ว ถามมาเป็นเวลานาน และไม่ว่าเขาจะถามอย่างไร เฟิ่งชิงเฉินก็เงียบสงบ

เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบของเฟิ่งชิงเฉิน ตงหลิงจื่อลั่วรู้สึกหงุดหงิดและไม่มีที่จะแสดง เขาไม่สามารถถามคำถามได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ถามเขา อวี่เหวินหยวนฮั่วไปตรวจตรา

เมื่อเห็นว่าตงหลิงจื่อลั่วหายไป เฟิ่งชิงเฉินก็กำลังจะลุกขึ้นและจากไป แต่ทันทีที่นางเดิน ทหารก็ก้าวไปข้างหน้า

ปา...หอกยาวล๊อกที่คอของเฟิ่งชิงเฉิน: "ลั่วอ๋องมีคำสั่ง หากปราศจากคำสั่งของลั่วอ๋องแล้วคุณหนูเฟิ่งก็ลุกขึ้นไม่ได้"

กล่าวอีกนัยหนึ่งถ้า ตงหลิงจื่อลั่วลืมเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินต้องคุกเข่ารอความตาย?

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้ารับคำและคุกเข่าลงอย่างร่วมมือกัน อย่างไรก็ตามนางปรับท่าทางเพื่อไม่ให้คุกเข่าเป็นเวลานานและทำร้ายร่างกายของนาง

แล้วถ้านางไม่คุกเข่า หอกก็อยู่ที่คอของนาง ไม่ว่าเธอจะเย่อหยิ่งแค่ไหน เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่สามารถหยิ่งได้ ตงหลิงจื่อลั่วเป็นองค์ชาย และมีวิธีจัดการกับนาง