บทที่ 053 ขอบคุณ

เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นมิตรของเฟิ่งชิงเฉิน เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็กล้าหาญมากขึ้น เดินไปหาแม่อย่างเงียบๆ เอียงคอมอง เฟิ่งชิงเฉิน เพื่อให้แน่ใจว่านางไม่ได้ทำผิดแล้วแสดงรอยยิ้มเขินอาย

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย นางดูไร้เดียงสา เปรียบดั่งนางฟ้า

รอยยิ้มของนางทำให้ทุกคนถึงกับตะลึง มองกันไปมองกันมา หยุดเขวี้ยงผักเน่าและไข่ในมือ

"คุณเฟิง ใช่ ข้าขอโทษ เด็กน้อยชั่งโง่เขลานัก" แม่ของเด็กยังคงมีความฉงน

"ไม่เป็นไร มืดแล้ว รีบพาลูกกลับบ้านก่อนเถอะ" เสียงของเฟิ่งชิงเฉินแหบแห้งเล็กน้อย แต่มีความสงบทำให้ผู้คนผ่อนคลายและเชื่ออย่างไม่สมัครใจ

บางทีแม้แต่ผู้ช่วยของหมอ

แม้ว่าหมอจะให้ความรู้สึกไม่แยแสและใกล้ชิดกับผู้คน แต่ก็สามารถวางใจได้ง่าย

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน หญิงคนนั้นก็พยักหน้าอย่างไม่ตั้งใจ และรีบออกไปพร้อมกับลูกสาวในอ้อมแขน

สำหรับผู้ที่ดูอยู่ที่เหลือ เมื่อเห็นฉากนี้ พวกเขาไม่อาจโยนไข่และผลไม้ในมือได้ และมีเด็กสาวหลายคนที่มองเฟิ่งชิงเฉินด้วยความเห็นอกเห็นใจ

พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ผิด แต่ใครผิด?

ใครผิดหล่ะ?

ตงหลิงจื่อลั่วมีอะไรผิดปกติหรือ? จากตำแหน่งของเขา แน่นอนเขาไม่อาจผิดได้ เขามาจากราชวงศ์และเป็นที่รักของประชาชน เขาไม่ฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน ถือว่าเฟิ่งชิงเฉินนั้นโชคดีของนาง

เมื่อเผชิญกับความเห็นอกเห็นใจจากคนเหล่านี้ เฟิ่งชิงเฉินก็หลับตาอย่างเฉยเมย

นางสามารถให้อภัยความไร้เดียงสาของเด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่นางไม่สามารถให้อภัยความไม่รู้ของผู้ใหญ่เหล่านี้ได้

ตอนนี้นางเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ควรชดใช้ในสิ่งที่ทำ

นางไม่ได้ขุ่นเคืองคนเหล่านี้ แต่นางก็ไม่สามารถให้อภัยพวกเขาได้เช่นกัน

ด้วยความที่นางมีความเมตตากรุณาของหมอผู้รักษา แต่นางไม่ใช่แม่พระ นางไม่มีหัวใจของแม่พระ และนางจะไม่ให้อภัยผู้ที่ทำร้ายนาง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เฟิ่งชิงเฉินเพียงแค่คุกเข่าลง เข่าของนางชา เฟิ่งชิงเฉินถูเบาๆ นางไม่ต้องการมีความรู้สึกเจ็บป่วยใดๆจากการคุกเข่าในครั้งนี้

ท้องฟ้ามืดลง และผู้ที่เข้ามามุงดูก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป และในไม่ช้าประตูเมืองที่มีผู้คนเดินมาและไป มีเพียงเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้นที่คุกเข่าอยู่ที่นั่นคนเดียว

ลมพัดโชยมา เฟิ่งชิงเฉินที่สวมแค่เสื้อคลุมตัวสั่นอย่างเย็นยะเยือกและฟันสั่นคลอน

เมื่อหวังชีมาถึงหลังจากได้รับข่าว เขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าท่ามกลางลมหนาว

"หยุด หยุด หยุดเร็วๆ" หวังชีไม่สนใจภาพลักษณ์ขององค์ชาย และเอนตัวออกไปเพื่อส่งสัญญาณให้คนขับหยุดอย่างรวดเร็ว

"ฮี้..." ทันทีที่คนขับรถม้าดึงบังเหียน ม้าก็คำรามและก้าวไปสองสามก้าวบนจุดนั้น ฝุ่นฟุ้งกรจายก่อนที่จะหยุด

ก่อนที่รถม้าจะหยุดลง หวังชีกระโดดขึ้นและวิ่งไปทางเฟิ่งชิงเฉิน แต่ก่อนที่เขาจะเข้าไปใกล้ เขาถูกองครักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเฟิ่งชิงเฉินขวางไว้

"ท่านอ๋อง ท่านอ๋องมีคำสั่งไม่ให้ใครเข้าใกล้เฟิ่งชิงเฉิน"

"เฟิ่งชิงเฉิน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?" หวังชีหยุดอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าวิตกกังวล และเขาถามทหารที่หยุดเขา "ท่านอ๋องไหน ข้าจะไปหาเขา"

หลังจากอยู่กลางแจ้งหนึ่งคืนโดยไม่นอน และเดินต่อไปอีกวัน เฟิ่งชิงเฉินก็เหนื่อยแล้ว หลังจากคุกเข่าเช่นนี้ นางก็ถูกโยนไข่และผักเน่าใส่ เฟิ่งชิงเฉินเหนื่อยมากแต่นางยังคุกเข่าได้ เขาตรงและเขาก็เก็บมันไว้ทั้งหมดด้วยลมหายใจเดียว

หนึ่งความเย่อหยิ่ง หนึ่งความแค้น

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกงุนงงเป็นเวลานาน นางเวียนหัว และมีเสียงพึมพำอยู่ในหูของนาง และนางไม่ได้ยินเสียงใดๆ จนกระทั่งเสียงของหวังชีดังขึ้น นางได้ยินอย่างชัดเจน

เฟิ่งชิงเฉินลืมตาขึ้นเล็กน้อย ยิ้มให้หวางฉีซึ่งน่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้: "ไม่ต้องกังวล ฉันสบายดี"