บทที่ 054 เกลียดชัง

"เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่ เฟิ่งชิงเฉิน กลายเป็นเช่นนี้ได้เยี่ยงไร พูดสิ?" ซูเหวินชิงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น

ผู้หญิงที่น่าอายต่อหน้าเขาคนนี้เป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่หยิ่งผยอง และมั่นใจในห้องเก็บศพในวันนั้นหรือไม่?

"พี่สาว..." ดวงตาของโจวสิง เปลี่ยนเป็นสีแดง และน้ำตาก็ไหลออกมา

แม้ว่าเขาจะเป็นคนนอก เขาก็ไม่เคยได้รับความอับอายขายหน้าเช่นนี้

เฟิ่งชิงเฉิน เป็นพี่สาวที่รู้จักมากว่าครึ่งชีวิต เมื่อพบกันครั้งแรก นางช่วยชีวิตเขาโดยไม่ถาม ใครกันที่โหดร้ายปฏิบัติต่อนางผู้ซึ่งเป็นหญิงสาวที่อ่อนแอ

หากปราศจากคำตอบของเฟิ่งชิงเฉิน และถูกทหารองครักษ์ขัดขวาง ซูเหวินชิงและโจวสิง ไปถามหวังชี

สีหน้าของหวังชีเสื่อมโทรมและเขาพูดคำสี่คำเบาๆ "ฝ่าบาท ลั่วอ๋อง"

ลั่วอ๋อง?

ซูเหวินชิงและโจวสิงเงียบในเวลาเดียวกันและมองกันและกันอย่างอ่อนแอ

ฝ่าบาท ลั่วอ๋อง ฝ่าบาท ลั่วอ๋อง

อดีตคู่หมั้นของเฟิ่งชิงเฉิน เหตุการณ์การหย่าร้างกะทันหัน

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินตกอยู่ในมือของเขา พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะอ้อนวอนขอความเมตตาได้ และสำหรับการค้นหาคนที่มีอำนาจมากกว่าเขา มีเพียง...

รัชทายาท เสด็จอาเก้า

แต่องค์รัชทายาทไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ในเวลานี้ เขาจะช่วยเฟิ่งชิงเฉินที่ทำให้ตงหลิงจื่อลั่วไม่พอใจได้เยี่ยงไร

ส่วนเสด็จอาเก้า?

ขอความช่วยเหลือจากเขา สู้ไปขอฮ่องเต้ดีกว่า บางทีอาจเป็นไปได้มากกว่า

เสด็จอาจิ่วเกลียดผู้หญิงมากที่สุดในชีวิต เขาจะขอความเมตตาตงหลิงจื่อลั่วเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวได้เยี่ยงไร

ความคับข้องใจระหว่างตงหลิงจื่อลั่ว และเฟิ่งชิงเฉิน ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับทุกคนในเมืองหลวงภายใต้สถานการณ์เช่นนี้จะไม่มีใครออกมาหาเฟิ่งชิงเฉิน

"ทำเยี่ยงไรดี?"

ชายสามคนรีบเข้ามา แต่คราวนี้พวกเขาเสียเปรียบ

เฟิ่งชิงเฉิน คุกเข่าลงตรงจุด ร่างกายที่อ่อนแอของนางแกว่งไปมาโดยไม่ตั้งใจ

นางได้ยินสิ่งที่ซูเหวินชิงและโจวสิงพูด แต่นางไม่สามารถตอบได้

เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่านางป่วย และมีไข้สูงนางเหนื่อยเกินไปและหมดแรง

แต่รู้ไหม นับประสานางไม่มีเรี่ยวแรงตอนนี้ แม้ว่านางจะมีเรี่ยวแรง นางก็รักษาตัวเองไม่ได้

หมอไม่รักษาตัวเอง!

ได้ยินเสียงกังวลของซูเหวินชิงและโจวสิง สามคนนี้รู้ว่าตงหลิงจื่อลั่วให้นางทำเช่นนี้ ก็ทำอะไรไม่ถูก หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินเต้นแรง

เฟิ่งชิงเฉินน้ำตาไหล

นางทนอยู่ได้ทั้งวัน และไม่ต้องการให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอ แต่เมื่อนางเห็นโจวสิง และทั้งสามคนรู้ว่าคนที่นางขุ่นเคืองคือตงหลิงจื่อลั่ว ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวและปล่อยให้น้ำตาไหลรินในที่สุด

ตงหลิงจื่อลั่ว ยินดีด้วยที่ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังในใจข้าสำเร็จ

ตงหลิงจื่อลั่วรู้ไหมข้าเฟิ่งชิงเฉิน เป็นคนเรียบง่าย ข้าแค่ต้องการชีวิตที่เรียบง่ายที่สุด ข้าเกลียดความเกลียดชัง ข้าไม่ชอบการแก้แค้น ข้าไม่ต้องการที่จะเกลียด และข้าไม่ต้องการที่จะพูดใดๆ

แม้จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในวันวิวาห์ใหญ่แต่ก็ไม่ได้คิดว่าที่ผ่านมาเกลียดใคร เกลียดใคร มากสุดก็แค่อยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังและป้องกันไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

ตงหลิงจื่อลั่ว ข้าเฟิ่งชิงเฉินรู้ดี เมื่อข้าตื่นขึ้นมาที่ชานเมืองในวันแต่งงาน แม้ว่าข้าจะทำไม่สำเร็จ แต่ก็เป็นเพราะท่าน แต่ถึงอย่างนั้น ข้าไม่ได้คิดจะเกลียดท่าน ข้าไม่ได้คิดไปเอง ข้าแค่อยากเอาตัวรอดจากการแก้แค้น อยู่อย่างสงบแค่นั้นเอง