บทที่ 1016 เชิญมางานเลี้ยง,ตระกูลลู่ร้อนรน

ผู้ที่ต่อสู้เพื่ออำนาจแห่งจักรพรรดิมักมีเจตนาในการทำร้ายผู้อื่น จึงไม่ต้องพูดถึงหัวใจของการป้องกันผู้อื่น แม้มิตรภาพแรกเริ่มระหว่างเสด็จอาเก้ากับซีหลิงเทียนอวี่จะไม่มีเรื่องของอำนาจเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่เมื่อต่างฝ่ายต่างเติบโตขึ้น มิตรภาพก็ยิ่งลดลง และผลประโยชน์ก็จะเพิ่มมากขึ้น

นับตั้งแต่ขาของซีหลิงเทียนอวี่ดีขึ้น ซีหลิงเทียนอวี่ก็ไม่เคยพูดถึงคำสัญญาในวัยหนุ่มของพวกเขาเลย และบางครั้งเมื่อถึงพูดถึงเรื่องนี้ ซีหลิงเทียนอวี่ก็มักจะบ่ายเบี่ยง จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดเสด็จอาเก้าจึงสงสัยว่าซีหลิงเทียนอวี่จะสามารถทนต่อการล่อลวงของราชบัลลังก์ได้หรือไม่

ไม่เพียงแค่เสด็จอาเก้าเท่านั้นที่ไม่เชื่อ เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่เชื่อซีหลิงเทียนอวี่เช่นกัน อย่าพูดเรื่องความเชื่อใจกับองค์รัชทายาทและนักการเมือง ภายใต้ตำแหน่งดังกล่าว ผู้คนจำนวนมากสังหารพี่น้องของตัวเอง บุญคุณแห่งการช่วยชีวิตจะไปมีค่าอะไร

เฟิ่งชิงเฉินนึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด “หากไปถึงขั้นนั้นจริง เจ้าจะทำเช่นไร?”

เวลานี้ซีหลิงเทียนอวี่ยังไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าหากเขามีอำนาจอยู่ในมือ และคิดที่จะต้องการตำแหน่งนั้นมา เวลานี้ซีหลิงเทียนอวี่เข้าใกล้ตำแหน่งนั้นขึ้นทุกวัน แม้จะไม่มีการช่วยเหลือจากเสด็จอาเก้า แต่หากต้องการก้าวไปตำแหน่งนั้นก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

“ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ข้าไม่เคยเดิมพันไว้กับใครเพียงคนเดียวมาก่อน หากเทียนอวี่ต้องการตำแหน่ง มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายถึงขนาดนั้น” หากไปถึงขั้นนั้นจริง ก็อย่ามาหาว่าเขาไร้คุณธรรม

เขาเป็นคนช่วยชีวิตของซีหลิงเทียนอวี่เอาไว้ และเป็นคนสั่งให้เฟิ่งชิงเฉินรักษาขาทั้งสองข้างของซีหลิงเทียนอวี่ ซีหลิงเทียนอวี่มีวันนี้ได้ก็เพราะเขาเป็นคนวางแผนลับ ๆ ไว้ในดินแดนซีหลิง หากวันนั้นมาถึงจริง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะบดขยี้และทำลายซีหลิงเทียนอวี่ทิ้ง

“เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องวางแผนไว้ล่วงหน้า อำนาจและความมั่งคั่งดึงดูดหัวใจผู้คน ทำให้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา” พูดถึงตรงนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหนานหลิงจิ่นสิง

ที่จริงจิ่นสิงก็ดีแล้ว เพียงแต่......ยังรู้สึกอดเสียใจไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของสามัญชนกับองค์ชายนั้นต่างกัน สามัญชนไม่มีความคิดในเรื่องของการแย่งชิงตำแหน่ง แต่องค์ชายนั้นต่างกันออกไป พวกเขาห่างจากตำแหน่งนั้นเพียงแค่เอื้อม ขอแค่ก้าวขึ้นไปถึงตำแหน่งนั้น ณ บัดนั้นเขาก็จะกลายเป็นราชาและไม่ต้องคุกเข่าให้ใครอีกเลย

ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงความเย้ายวนของอำนาจได้ อำนาจสามารถควบคุมชีวิตและความตายของผู้อื่นได้ มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน......

การที่อยู่ในตำแหน่งสูง ไม่เพียงจะนำมาซึ่งอำนาจที่ไร้สิ้นสุดเท่านั้น แต่ยังทำให้หลุดพ้นจากกฎเกณฑ์ทั้งหลาย และมีอิสระมากกว่าสามัญชนทั่วไป

แม้เสด็จอาเก้าจะไม่มีอำนาจทางการทหารและการเมืองในซานตง แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ด้วยสถานะของเขาแล้ว เขายังเป็นผู้ซึ่งน่านับถือที่สุดของคนในซานตง

เสด็จอาเก้าเพียงแค่บอกว่าตนเองต้องการจัดงานวันเกิดให้เฟิ่งชิงเฉิน ผู้คนด้านล่างก็แห่กันมาหาเขา โดยไม่จำเป็นต้องให้เสด็จอาเก้าพูดอะไร ฮูหยินของเจ้าเมืองซานตงเดินทางมาหาด้วยตัวเอง กล่าวว่าการเสด็จครั้งนี้ของเสด็จอาเก้า ไม่ได้นำสาวรับใช้ติดตามมาด้วย ดังนั้นนางจึงขออาสาทำหน้าที่จัดการ และจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

ด้วยการลงแรงโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินจะปฏิเสธได้อย่างไร ดังนั้นเรื่องทั้งหมดจึงปล่อยให้ฮูหยินของเจ้าเมืองซานตงเป็นผู้จัดการ เนื่องจากการเตรียมจัดงานวันเกิด มีเพียงผู้หญิงเท่านั้นที่รับรู้และเข้าใจมันอย่างชัดเจน

การเตรียมงานเลี้ยงเป็นไปอย่างราบรื่น เสด็จอาเก้าเป็นคนสั่งการ ฮูหยินของเจ้าเมืองเป็นผู้ดำเนินงาน ในซานตงใครจะกล้าไม่ไว้หน้า ตระกูลลู่รู้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย คิดจะใช้งานเลี้ยงในครั้งนี้ทำลายความเข้าใจผิดก่อนหน้านี้ทั้งหมด

แต่ตระกูลลู่เองก็เป็นคนฉลาด พวกเขาไม่ได้เข้าหาเสด็จอาเก้าโดยตรง พวกเขาเลือกที่จะเข้าหาฮูหยินของเจ้าเมือง ฮูหยินของเจ้าเมืองเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาก็แค่ให้ความช่วยเหลือฮูหยินของเจ้าเมือง ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นมากเพียงใด พวกเขาต้องจัดงานวัดเกิดของเฟิ่งชิงเฉินออกมาให้ดีที่สุด เพื่อทำให้เสด็จอาเก้าเห็นความจริงใจของพวกเขา

“แค่งานวันเกิด เหตุใดจึงต้องอาศัยผู้คนมากมายและทำให้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้?” เฟิ่งชิงเฉินมองไปยังสวนฮวาหยวนอันหรูหรา อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

แค่งานวันเกิดในครั้งนี้ก็ใช้เงินมากถึงหลายหมื่นตำลึง ซึ่งมันถือเป็นเงินการชดเชยงานวันเกิดทั้งหมดของนางตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาได้เลย

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องพวกนี้ ขอแค่เจ้าเข้าร่วมงานวันเกิดครั้งนี้ก็เพียงพอ” เมื่องานวันเกิดของเฟิ่งชิงเฉินใกล้เข้ามา สวนฮวาหยวนก็เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ฝ่ายที่เกี่ยวข้องในการจัดงาน นั่งดื่มชาอยู่ในศาลา ไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายถึงความสุขสบายของพวกเขา