บทที่ 1017 มาเยือน,ก็แค่พ่อค้าเท่านั้น

ลูกชายคนโตของตระกูลเฉิน เฉินหมิง กระวนกระวายจนกล่าวออกมาว่า “ท่านพ่อ เสด็จอาเก้าไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย หรือว่าพวกเราจะทิ้งรากฐานของบรรพบุรุษไปโดยเปล่าประโยชน์?”

“อะไรคือทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ เวลานี้สวนฮวาหยวนเป็นของเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้ายินดีที่จะรับสวนฮวาหยวนไว้ เท่านั้นก็ถือเป็นโชคของตระกูลเฉินอย่างพวกเรา” ผู้นำตระกูลเฉินเองก็ร้อนใจ แต่เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องสวนฮวาหยวน เขากังวลเกี่ยวกับทัศนคติของเสด็จอาเก้า

ไม่โลภทรัพย์สมบัติ จะทำให้หลีกเลี่ยงหายนะได้ เผชิญหน้ากับการร่วมมือกันระหว่างตระกูลลู่และเจ้าเมืองซานตง ตระกูลเฉินไม่อาจปกป้องสวนฮวาหยวนไว้ได้ มอบสวนฮวาหยวนให้เสด็จอาเก้า เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย

“แต่......ตระกูลลู่ในเวลานี้ พวกเราควรทำเช่นไร?” เฉินหมิงเลิกพูดถึงเรื่องสวนฮวาหยวน เวลานี้เขากังวลเรื่องที่ตระกูลลู่ไปเกาะแข้งเกาะขาของเสด็จอาเก้าเพียงเท่านั้น

ตระกูลเฉินไม่อาจเทียบกับตระกูลลู่ได้ หากเขาเป็นเสด็จอาเก้า เขาจะต้องเลือกตระกูลลู่ และไม่แม้แต่จะชายตามองตระกูลเฉิน

“ตระกูลลู่จะเป็นเช่นไร เรื่องนี้พวกเราไม่อาจทำอะไรได้ เวลานี้สิ่งที่พวกเราทำได้มีเพียงแค่รอต่อไปเท่านั้น หมิงเอ๋อร์ คนผู้นั้นคือเสด็จอาเก้า ไม่สนว่าท้ายที่สุดแล้วเขาจะเลือกใคร พวกเราก็ทำได้เพียงแค่เชื่อมั่น” ใบหน้าของผู้นำตระกูลเฉินเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม หลับตาลงเพื่อระงับความกังวลในดวงตาของเขา

ฟ้า ฝน และน้ำค้างล้วนเป็นพระคุณของกษัตริย์ สำหรับพวกเขาแล้วเสด็จอาเก้าคือราชา ราชาผู้ควบคุมชีวิตแล้วความตายของพวกเขา ไม่ว่าเสด็จอาเก้าจะปฏิบัติต่อตระกูลเฉินเช่นไร ตระกูลเฉินทำได้เพียงยอมรับ แค่คิดขัดขืนก็ไม่อาจทำได้

การเต็มใจที่จะเป็นหมาก ไม่ใช่เป็นเพียงแค่คำพูดนั้นเท่านั้น พวกเขาต้องแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจน

“แต่แบบนี้พวกเราเป็นฝ่ายถูกกระทำเกินไป” เฉินหมิงยังเด็ก เขาไม่เต็มใจที่จะมอบชะตากรรมของตระกูลเฉินไว้ในมือของเสด็จอาเก้าที่ไม่เคยเห็นตระกูลเฉินอยู่ในสายตา

“เป็นฝ่ายถูกกระทำก็ยังดีกว่าหมดโอกาส เวลานี้ยิ่งพวกเราเคลื่อนไหวมากเท่าไหร่ก็มีแต่จะทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกต่อต้านมากขึ้นเท่านั้น หมิงเอ๋อร์ เจ้าจำเอาไว้ ตระกูลเฉินของพวกเรายินดีที่จะเป็นหมากในมือของเสด็จอาเก้า ไม่ว่าเสด็จอาเก้าจะมีทัศนคติเช่นไร ในฐานะหมากก็ต้องควรใช้ความรู้สึกของผู้เป็นหมาก เว้นแต่เสด็จอาเก้าจะเอ่ยปากออกมา ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งนั้น เข้าใจไหม?” ในเมื่อเต็มใจเป็นหมาก ต่อให้เสด็จอาเก้าจะไม่ยอมรับหรือเห็นค่าพวกเขา พวกเขาก็ทำได้เพียงยอมรับกับสิ่งที่ตนเองเป็น ไม่สามารถต่อต้านหรือปฏิเสธการตัดสินใจของเสด็จอาเก้าได้

ผู้มีอำนาจอันยิ่งใหญ่เกลียดผู้ที่มีความคิดเป็นอิสระและดื้อรั้นอย่างยิ่ง หากตระกูลเฉินต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป พวกเขาก็ทำได้เพียงทุ่มสุดตัวเท่านั้น

แม้เฉินหมิงจะยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่เขาก็คุ้นชินกับคำพูดของพ่อ เขารับปากโดยไม่พูดอะไร นี่คือความเห็นของผู้นำตระกูลเฉิน เฉินหมิงยอมรับด้วยความชื่นชม

แม้ว่าลูกชายคนนี้ของเขายังขาดประสบการณ์และความตรากตรำ แต่เขาก็เป็นคนที่ฟังคำแนะนำของผู้อื่น หากให้เวลาเขาสั่งสมประสบการณ์อีกสองสามปี เขาจะรักษาตระกูลเฉินไว้ได้อย่างไม่มีปัญหา

พ่อและลูกชายของตระกูลเฉินกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก เจ้าเมืองซานตงเองก็เข้ามาในห้องหนังสือด้วยความร้อนใจ เขารอในห้องหนังสือมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเสด็จอาเก้า

ยิ่งรอ ความโกรธในใจของเจ้าเมืองเสด็จอาเก้าก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นเสนาบดีใหญ่ที่รับผิดชอบในการดูแลชายแดน ด้วยสถานะของเขา อย่าว่าแต่ไม่มีใครในซานตงกล้าแตะต้องเขาเลย ต่อให้เขาไปที่คอกม้า ขุนนางในเมืองหลวงเหล่านั้นก็ยังต้องเกรงใจเขา จักรพรรดิเองก็ไม่มีทางปล่อยให้เขาต้องรอนานถึงเพียงนี้ แต่......

เจ้าเมืองซานตงอดคิดไม่ได้ หรือว่าเขาทำอะไรให้เสด็จอาเก้าไม่พอใจโดยที่ไม่รู้ตัว ไม่เช่นนั้นเสด็จอาเก้าจะทำให้เขาเสียหน้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าเมืองซานตงก็คิดไม่ออกว่าเหตุผลดังกล่าวนั้นคืออะไร

เขาคิดว่าตนเองให้เกียรติและเคารพเสด็จอาเก้าเป็นอย่างมาก เมื่อเผชิญหน้ากับการละเมิดกฎของเสด็จอาเก้าครั้งก่อน เขาก็ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่ง ต้องการปรนนิบัติรับใช้เสด็จอาเก้าเป็นอย่างดีจนกระทั่งเสด็จอาเก้าจากไป เขาก็ยังคงดำรงตำแหน่งของเขา แต่คิดไม่ถึงว่า......

เขาทำดีกับเสด็จอาเก้าถึงเพียงนี้ แต่เสด็จอาเก้ากลับไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อคิดอย่างนั้น เจ้าเมืองซานตงก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจเสด็จอาเก้ายิ่งขึ้น

ลูกหลานของจักรพรรดิแล้วอย่างไร ที่นี่คืออาณาเขตของเขา ต่อให้เสด็จอาเก้าจะมาสถานะสูงส่งเพียงใดก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ยิ่งคิดเจ้าเมืองซานตงก็ยิ่งโกรธ เวลานี้เขานั่งไม่อยู่อีกต่อไป เขาลุกขึ้นยืนด้วยนิสัยของเขาและเดินไปเดินมาอยู่ในห้องหนังสือ

แต่ในตอนที่เขากำลังเดินไปมาอย่างร้อนใจ ด้านหลังของเขาก็มีเสียง เอี๊ยดอ๊าด ดังขึ้น เจ้าเมืองซานตงหันกลับไปก็เห็นเสด็จอาเก้ายืนอยู่หน้าประตู

เจ้าเมืองซานตงผงะโดยไม่รู้ตัว เสด็จอาเก้ายืนอยู่ที่นั่นเพื่อไม่ให้ผู้คนเพิกเฉยต่อเขา ความแข็งแกร่งและความสง่างามที่หลั่งออกมาจากร่างกายของเขาทำให้ผู้คนไม่กล้ามองเขาโดยตรง

เจ้าเมืองซานตงตกใจจนเหงื่อเย็นไหลไปทั่วร่างกาย สลัดความคิดทั้งหมดในใจออกไป และโค้งคำนับด้วยความเคารพ “ข้าน้อยขอคารวะเสด็จอาเก้า”

“อื้อ” ไม่มีความสุภาพเลยแม้แต่น้อย และไม่มีการพูดถึงเรื่องที่ปล่อยให้เจ้าเมืองซานตงต้องรอนาน เสด็จอาเก้าเดินตรงเข้ามา นั่งลงตรงตำแหน่งของเขา “ไม่รู้ว่าเจ้าเมืองมาหาข้าด้วยเหตุอันใด?”