บทที่ 1023 ถ้ำลับ,ส่งจดหมายถึงเสด็จอาเก้า

เฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้นมาจากอาการเจ็บปวด นางไม่รู้ว่าตนเองหมดสติไปนานแค่ไหน ในตอนที่ลืมตาขึ้นมา รอบ ๆ ของนางก็มีแต่สีดำ

มันดำสนิท ไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย ราวกับนางถูกจับเข้ามาอยู่ในกล่องเล็ก ๆ ทำให้รู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก

“ยังไม่ตายงั้นหรือ” เฟิ่งชิงเฉินขยับคือที่แข็งทื่อของนาง มือขวาของนางพยุงพื้นและค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่ง

ไร้ซึ่งแสงสว่าง เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองอยู่ที่ไหน นางจึงไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า เกรงว่าอาจจะไปสัมผัสในสิ่งที่ไม่ควรสัมผัส หลังจากลุกขึ้นมานั่งได้สักพัก นางก็ยกแขนเสื้อของนางขึ้น กระเป๋าเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะที่ถูกเปิดใช้งานก่อนหน้านี้ส่องแสงออกมาจาง ๆ เฟิ่งชิงเฉินใช้ประโยชน์จากแสงดังกล่าวมองไปรอบ ๆ จากนั้นรู้สึกเหมือนตนเองกำลังอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง

แค่ปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว!

เฟิ่งชิงเฉินหยิบไฟฉุกเฉินออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะ และมองดูสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ในขณะเดียวกัน

นี่ไม่ใช่ถ้ำที่มีขนาดใหญ่เป็นสิบเมตร ความสูงของมันแค่ประมาณหนึ่งเมตรเท่านั้น แม้แต่ยืนขึ้นยังทำไม่ได้ แค่นั่งก็รู้สึกว่าศีรษะกำลังถูกกดทับ

“ไม่แปลงใจเลยว่าเหตุใดจึงรู้สึกอึดอัด ถ้ำขนาดเล็กเพียงเท่านี้ เกรงว่าไม่เกินสามวันคงหมดอากาศหายใจ” ถ้ำนี้ดูเหมือนจะถูกขุดขึ้นมาตรงกลางภูเขา มีดินอยู่รอบด้าน ดูน่าหดหู่เป็นอย่างมาก การที่อยู่ในสถานที่เช่นนี้มันง่ายที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดจนแทบจะบ้า

เฟิ่งชิงเฉินมองไปรอบ ๆ พบว่าไม่มีทางออกในถ้ำเลยแม้แต่ทางเดียว เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้รีบร้อนที่จะลุกขึ้นมา ไหล่ของนางยังคงได้รับบาดเจ็บ ต่อให้อยากจะลุกขึ้นมามากแค่ไหน แต่นางก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะหาทางออก

เมื่อเปิดไฟฉุกเฉินเป็นอันเรียบร้อย เฟิ่งชิงเฉินนำกล่องเครื่องมือผ่าตัดขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะ ด้านในมียาสำหรับรักษาบาดแผลภายนอกอยู่

อาการบาดเจ็บตรงหัวไหล่ของเฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่ได้รุนแรงอะไรมาก แต่เนื่องจากปล่อยไว้นานเกินไป ทำให้มีสิ่งสกปรกเข้าไปเจือปน บาดแผลติดเชื้อเล็กน้อย ประกอบกับเฟิ่งชิงเฉินเสียเลือดมากเกินไป ร่างกายของนางจึงอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

การทายาให้กับบาดแผลตรงหัวไหล่ของตนเองนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบาก เฟิ่งชิงเฉินพยายามถอยมาด้านหลังเพื่อพิงกำแพงถ้ำ จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดบาดแผลด้วยความยากลำบาก

แผลไม่ได้ใหญ่แต่ลึก เลือดบนบาดแผลก็แข็งตัวอยู่ด้านนอกของบาดแผล เนื่องจากไม่มีน้ำอุ่น ประกอบกับมองเห็นไม่ชัดเจน เฟิ่งชิงเฉินทำได้เพียงใช้แรงแกะลิ่มเลือดเหล่านั้นออกมา เมื่อยาฆ่าเชื้อสัมผัสกับบาดแผลโดยตรง เฟิ่งชิงเฉินก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“งานวันเกิดที่จัดขึ้นในวันนี้ ช่างเป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน” ความสุขที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นตรงข้ามกับความลำบากในเวลานี้อย่างสิ้นเชิง เมื่อแสงไฟฉุกเฉินส่งเข้ามา ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากสีแดงกระทบกัน เลือดของนางไหลออกมาจากริมฝีปาก

ความเจ็บปวดที่ริมฝีปากทำให้ความเจ็บปวดบนบาดแผลเปลี่ยนไปเล็กน้อย เฟิ่งชิงเฉินสูดลมหายใจเข้า หยิบสำลีก้อนหนึ่งมาเช็ดบนบาดแผล จากนั้นก็เอนมือที่ถือแหนบสอดเข้าไปในบาดแผลโดยตรง......

เมื่อแหนบสัมผัสกับเนื้อของนาง ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่ได้รับมันก็ไม่น้อยไปกว่าการถูกเข็มทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจ เหงื่อแห่งความเจ็บปวดไหล่ออกมาพร้อมกับลมหายใจอันหอบเหนื่อย

ที่จริงนางสามารถฉีดยาสลบให้ตนเองได้ แต่......เฟิ่งชิงเฉินกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ตามมาหลังจากยาชา เวลานี้นางเป็นเหมือนนักโทษพิเศษ ดังนั้นจึงไม่อาจประมาทได้

อดทนต่อความเจ็บปวด เฟิ่งชิงเฉินค่อย ๆ ทำความสะอาดบาดแผลของตนเองอย่างเงอะงะ พันผ้าพันแผลให้กับตนเอง หยิบยาแก้อักเสบและยาลดไข้ออกมา จากนั้นก็กลืนมันเข้าไปโดยตรง

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้นมานางก็รู้สึกว่าตนเองมีไข้ อุณหภูมิร่างกายของนางสูงแต่นางกลับรู้สึกหนาว ประกอบกับอุณหภูมิในถ้ำที่ต่ำเป็นอย่างมาก ทำให้ร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินไม่อาจทนไหว

“โชคดีที่มีกระเป๋าเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะอยู่ ไม่เช่นนั้นหากไม่ตายเพราะโรคซึมเศร้า ข้าก็คงตายเพราะมีไข้สูง” เฟิ่งชิงเฉินเก็บกล่องยาไว้เรียบร้อย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นำมันออกมาอีกครั้ง

ไม่ว่ากรณีใด นางจำเป็นต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัวอยู่เสมอ

หลังจากจัดการทุกอย่างเป็นอันเรียบร้อย ความเงียบก็กลับมาปกคลุมถ้ำเหมือนอย่างเคย ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในพื้นที่ แม้แต่เสียงยังไม่มีด้วยซ้ำ ประกอบกับความมืดมิด ทำให้ทุกวินาทีที่อยู่ในถ้ำนั้นให้ความรู้สึกที่ยาวนานเป็นพิเศษ