บทที่ 1024 ยืมกำลัง,กระบวนการนี้ทำให้คนชอบไม่ได้จริง ๆ

มีคำกล่าวไว้ว่า เมื่อสองประเทศสู้รบกัน จำเป็นต้องมีทูตในการเจรจากันเพื่อถ่ายทอดข้อมูล และทูตอย่างเขาไม่ว่าอย่างไรก็ควรอยู่ในสถานะปลอดภัย แต่เวลานี้ เซียวหยางกลับรู้สึกว่าตนเองกำลังตกอยู่ในอันตราย และอาจตายได้ทุกเมื่อ

เสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงนั้นสมกับคำร่ำลือจริง ๆ เขาน่ากลัวเป็นอย่างมาก ตอนแรกเขาพอจะรักษาท่าทีที่สงบเอาไว้ได้ แต่หลังจากเสด็จอาเก้าอ่านข้อความที่เขาเป็นคนส่งจนจบ แม้แต่ยืนให้นิ่งเขายังไม่สามารถทำได้

จิตสังหารอันแรงกล้าแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเสด็จอาเก้าแห่งตงหลิง มันสามารถทำให้แม่ทัพผู้แข็งแกร่งก้มศีรษะลงและคุกเข่าลง เต็มใจที่จะยอมจำนนในฐานะเสนาบดี คงไม่ต้องพูดถึงตัวตนอันต่ำต้อยอย่างเขา

หากเขาไม่คิดว่าอาจทำให้เมืองไถจงต้องเสียหน้า เวลานั้นเซียวหยางคงจะคุกเข่าลงพื้นเป็นแน่ แต่หลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้ เขาก็แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เงียบ!

เงียบสนิท แม้แต่ลมก็ยังหยุดพัด

หลังจากเสด็จอาเก้าอ่านข้อความจบ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพียงแค่จ้องมองมายังเซียวหยาง แค่เพียบแวบเดียวก็ทำให้เซียวหยางรู้สึกถึงแรงกดดันอันตึงเครียด อยากจะเอ่ยปากออกไปหลายครั้ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาอันเยือกเย็นของเสด็จอาเก้า เขาก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวหยางพบว่า ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานมันยากลำบากถึงเพียงนี้ เมื่อเทียบกับการยื่นเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้าอยู่ที่นี่ เขายอมแลกกับเฟิ่งชิงเฉิน ยอมถูกขังอยู่ในถ้ำอันมืดมิดและไม่ออกมาเสียมากกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับความรู้สึกใกล้ตายเช่นนี้

โชคดีที่เสด็จอาเก้ายังเมตตา ในตอนที่ขาทั้งสองข้างของเซียวหยางสั่นเทา เห็นว่ากำลังจะคุกเข่าลงพื้น เสด็จอาเก้าก็เอ่ยปากออกมาว่า “ไปบอกกับเจ้าเมืองไถจง ข้าจะไปตามที่ได้นัดหมาย และจะมอบสิ่งที่ต้องการให้กับเจ้าเมืองไถจง”

พูดจบเสด็จอาเก้าก็ลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก ในตอนที่เดินผ่านเซียวหยาง เขาโยนจดหมายในมือไว้ตรงหน้าของเซียวหยาง “ฝากไปบอกเจ้าเมืองไถจงแทนข้า ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่า และขอโทษที่ไม่ได้เสด็จไปหาด้วยตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ข้าขอจดจำมันไว้ในใจ”

“ควับ......” กระดาษสีขาวปลิวผ่านหน้าเซียวหยางไป เซียวหยางไม่กล้าแม้แต่ขยับ ปล่อยให้กระดาษสีขาวปาดแก้มของเขาไปพร้อมกับเลือดสีแดงสด ในตอนที่เสด็จอาเก้ากำลังเดินออกไปด้านนอก ในที่สุดเซียวหยางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ล้มลงพื้นด้วยความทรมาน ราวกับเลือดไม่สูบฉีดขึ้นไปหล่อเลี้ยงใบหน้า เหงื่อเย็นไหลออกมา หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ

“บ้าที่สุด เสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงผู้นี้น่ากลัวเกินไป หากรู้เช่นนี้แต่แรก ข้าคงไม่มาส่งจดหมายด้วยตัวเอง” ริมฝีปากของเซียวหยางสั่น ด้านนอก เหล่าทหารที่รออยู่ พวกเขาเห็นสภาพเช่นนี้ของเซียวหยาง พวกเขาไม่ได้เย้ยหยันแต่อย่างใด เพียงแค่มองมาที่เขาด้วยความเห็นใจ

ทำให้เสด็จอาเก้าขุ่นเคือง แน่นอนว่าสิ่งที่พบเจอในอนาคตจะต้องไม่ใช่สิ่งที่ดีเป็นแน่ และหากเผชิญหน้ากับความโกรธของเสด็จอาเก้า มันก็สรุปได้เลยว่าเจ้าคือผู้เคราะห์ร้าย

เมื่อรู้เบาะแสของเฟิ่งชิงเฉิน หัวใจของเสด็จอาเก้าสงบลงเล็กน้อย อย่างน้อยเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขียนอยู่บนจดหมาย สีหน้าของเสด็จอาเก้าก็ดูเคร่งขรึมมากกว่าทุกครั้ง

เหมืองทองคำ!

บริเวณรอยต่อระหว่างซานตงกับเมืองไถจง มีการค้นพบเหมืองทองคำ แต่มันถูกครอบครองไว้โดยซานตง แต่เหตุใดเขาจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้? ทางการเองก็ไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

“ไปตรวจสอบ ตรวจสอบมาว่าเหมืองทองคำอยู่ในมือของใคร?” เสด็จอาเก้ารู้ว่าเมืองไถจงไม่มีทางกำหมดเป้าหมายตามอำเภอใจ หากไม่แน่ใจว่ามีเหมืองทองคำอยู่จริง เมืองไถจงคงไม่เสี่ยงเข้ามาชิงตัวเฟิ่งชิงเฉินออกไป

“ขอรับ” มีเพียงเงาที่เคลื่อนไหม ไม่มีผู้ใดปรากฏออกมา ได้ยินเพียงเสียงตอบรับเท่านั้น

สิ่งที่ตรวจสอบก็คือตรวจสอบ สิ่งที่ควรเตรียมพร้อมก็ต้องเตรียมพร้อม เสด็จอาเก้าเรียกเจ้าเมืองซานตงเข้าพบในทันที

ในพื้นที่ของซานตง มีอำนาจในการปกปิดเรื่องราวของเหมืองทองคำจากเจ้าเมืองซานตง แต่เสด็จอาเก้าไม่ได้พูดถึงเรื่องเหมืองทองคำ เวลานี้พูดออกไปก็มีแต่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

เสด็จอาเก้าเพียงบอกว่าเวลานี้เขาพบเบาะแสของเฟิ่งชิงเฉินเป็นที่เรียบร้อย ต้องการให้เจ้าเมืองซานตงนำกำลังทหารสามพันนายมาให้เขา เขาต้องการไปช่วยเฟิ่งชิงเฉิน

“คือ......เรื่อง เรื่องนี้......” เจ้าเมืองซานตงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พูดติดอ่างด้วยร่างกายที่สั่นเทา