บทที่ 1029 คนเลว เหตุใดเจ้าจึงเพิ่งมา

สิ่งที่เสด็จอาเก้าพูดคือตราบใดที่ไท่เซาปล่อยเขาไป เขาจะไม่ต่อสู้อีกต่อไปกำลังล่าถอยไปเรื่อย ๆ และการเสริมกำลังมาไม่นาน ไท่เซากลัวว่าเสด็จอาเก้าจะฆ่าคนจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการต่อสู้ ได้ยินคำพูดของเสด็จอาเก้า เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร

ทั้งสองตีกันทันทีและเรื่องก็จบลงที่ประตูของคฤหาสน์เจ้าเมือง ดูกลมกลืน และเป็นมิตร ดูเหมือนว่าคนที่ทุบตีเจ้าจนตายเมื่อครู่นี้ไม่ใช่พวกเขา...

"เสด็จอาเก้าโปรดรอสักครู่ ข้าจะมีคนมาเชิญแม่นางเฟิ่งมาที่นี่" ไท่เชาพูดอย่างสุภาพ และในขณะเดียวกันก็ขยิบตาให้สวี่ชิงและเสี่ยวหยาง โดยบอกให้ไปหาเฟิ่งชิงเฉินและจัดแจงให้เรียบร้อย

แม้ว่าสวี่ชิงและเสี่ยวหยางจะไม่ขยิบตาอีกต่อไป แต่พวกเขาก็เข้าใจความหมายของไท่เซาในขณะนี้ แต่พวกเขาไม่ต้องการถูกหยุดโดยแปดนายพลผู้ยิ่งใหญ่ของเสด็จอาเก้าทันทีที่พวกเขาเคลื่อนไหว

“เสด็จอาเก้านี่หมายความว่าอย่างไร” สีหน้าของไท่เชาเปลี่ยนไป เขาไม่พอใจอย่างมากกับเสด็จอาเก้า

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ เจ้าเมืองแห่งไท่เฉิงผู้สง่างามจะปล่อยให้คนเคาะประตูและทำให้เขาพอใจด้วยเสียงต่ำได้อย่างไร ไท่เชาคิดว่าเขาถดถอยมามากพอแล้ว เขาจับตัวเสด็จอาเก้าและผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขาจ่ายมากจนราคาน่าปวดหัว

“ไม่น่าสนใจ ไม่เป็นไรที่เจ้าเมืองไท่จะพาข้าไปโดยตรง เพื่อไม่ให้เสียเวลากลับไปกลับมา เจ้าเมืองไท่ไม่ต้องการให้คนของข้าอยู่ที่นี่ตลอดเวลาใช่หรือไม่”

นี่คือภัยคุกคาม นี่คือภัยคุกคามของชื่อกั๋วกั่วไม่ว่าไท่เซาจะดีแค่ไหน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้าของเขาในเวลานี้

เสด็จอาเก้าเองก็เกินไป

"นายน้อย สถานการณ์โดยรวมเป็นสิ่งสำคัญที่สุด" เมื่อเห็นสิ่งนี้ คุณชายจูเก๋อเตือนเขาเบา ๆ เสด็จอาเก้ามองคุณชายจูเก๋ออย่างเย็นชา และคุณชายจูเก๋อก็ก้มหัวลงทันที

ไท่เซาดึงแก้มที่แข็งทื่อของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม "เสด็จอาเก้าสถานที่ที่แม่นางเฟิ่งตั้งอยู่เป็นสถานที่ลับในไถจง ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะพาเสด็จอาเก้าไปที่นั่น"

“ไม่เป็นไร หลังจากที่ข้าเห็นแล้ว องค์ไท่เชาสามารถเปลี่ยนเป็นสถานที่ลับได้” เสด็จอาเก้าเพิกเฉยต่อคำปฏิเสธของไท่เชาโดยสิ้นเชิงและตัดสินใจไปด้วยตนเอง

เขาต้องการเห็นว่าไท่เซาเก็บชิงเฉินไว้ที่ไหน เพื่อที่เขาจะได้ทำมันในอนาคต...

“เสด็จอาเก้า อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไปเลย” ไท่เชากัดฟันและพูดจนใบหน้าของเขาเกือบจะบิดเบี้ยว

เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างเย็นชา และดวงตาที่เย็นชาของเขาก็พบกับไท่เชา "เจ้าเมืองไท่ทำลายงานเลี้ยงของข้า แย่งผู้หญิงของข้าไป และใช้ข้าเป็นหอก ใครกันที่รังแกประชาชนมากเกินไป เจ้าเมืองไท่ ข้าไม่มีกระจิตกระใจที่จะอยู่เมืองไท่เป็นเวลานาน"

เขาหลอกลวงเกินไปดังนั้นเขาจะกลั่นแกล้งให้ถึงที่สุดหากเสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงอาศัยอยู่ในไท่เฉิงเป็นเวลานานไม่ว่าไท่เฉิงควรจะเรียกว่าไท่เฉิงหรือไม่ ต้องคิดให้รอบคอบ

เฮ้อ... ทันทีที่คำพูดของเสด็จอาเก้าจบลง ทหารม้าทมิฬก็ก้าวไปข้างหน้า แต่แรงผลักดันและการบีบบังคับที่เกิดขึ้นเพียงก้าวเดียวทำให้ทหารของไท่เฉิงอ่อนแอ...

ทหารในไถจงบอกว่าไม่ใช่ว่ากองทัพของเราอ่อนแอเกินไป แต่กองทัพของศัตรูแข็งแกร่งเกินไป

ยิ่งไร้ยางอายและคุกคามมากขึ้นไท่เซาไม่เหมาะกับเสด็จอาเก้า ในที่สุดไท่เซาก็พ่ายแพ้และพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "เสด็จอาเก้าใจร้อน ไท่เซาจะเป็นผู้นำของเสด็จอาเก้าเอง"

ไท่เซาเสียใจเป็นครั้งแรก ถ้าเขารู้ว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ เขาจะโยนเฟื่งชิงเฉินเข้าไปในห้องอย่างไม่เป็นทางการและปิดถ้ำลับอย่างเหมาะสม ถ้าเสด็จอาเก้าเห็นสถานการณ์ที่น่าสังเวชของเฟิ่งชิงเฉินในถ้ำลับ อาจจะอดไม่ได้จะบ้าตาย...

สิ่งที่ไท่เซาเสียใจที่สุดคือการพาเฟิ่งชิงเฉินมาที่นี่ แต่ก็ไม่คุ้มที่ผู้หญิงจะทำให้ไท่เซาบาดเจ็บสาหัส

ไท่เฉาเสียใจมาก เขาหวังว่าเส้นทางสู่ถ้ำลับจะยาวขึ้น เพื่อที่เขาจะได้มีเวลาคิดหามาตรการตอบโต้มากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้หลอกเสด็จอาเก้าแต่...

ไม่ว่าหนทางจะยาวเพียงใด มันก็มีจำกัด และไท่เชาไม่ได้คิดกลยุทธ์ที่ดีระหว่างทาง แน่นอนว่าเขาไม่พบว่าคุณชายจูเก๋อหายไป รอเมื่อเขาพบทางเข้าถ้ำลับแล้ว ไท่เชากำลังจะเปิดถ้ำลับคุณชายจูเก๋อจึงจะปรากฏตัวขึ้น

“นายน้อย ไม่ใช่ว่าแม่นางเฟิ่งอยู่ที่ทิงอินเสี่ยวจู้หรือ เหตุใดเจ้าถึงพาเสด็จอาเก้ามาที่นี่”