บทที่ 1030 กำลังเสริม หากสู้ไม่ได้ก็ขอสงบศึก

แม้ว่าจะมีคำพูดเป็นพันคำของเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะพูดคุยกัน เสด็จอาเก้าจับมือของเฟิ่งชิงเฉินไว้อย่างอ่อนโยนเพื่อแสดงความปลอบโยน

เฟิ่งชิงเฉินเปิดปากของนางและกัดร่างกายของเสด็จอาเก้าเพียงเพื่อให้รู้สึกโล่งใจ นางอยู่ในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้าอย่างเชื่อฟัง เพื่อให้เสด็จอาเก้าพานางออกไป

ความอาฆาตแค้นนี้ เฟิ่งชิงเฉินจำความเกลียดชังนี้ได้ นางจากไท่เฉิงในวันนี้และนางจะกลับมาในวันหนึ่ง เสด็จอาเก้าก็วางแผนด้วยวิธีนี้ มันไม่สายเกินไปที่จะแก้แค้น

หลังจากที่เสด็จอาเก้าอุ้มเฟิ่งชิงเฉินออกมา เขาก็ไม่ได้พูดรุนแรงกับไท่เชา แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ "เจ้าเมืองไท่ ขอบคุณสำหรับการดูแลของเจ้าในช่วงเวลานี้ ข้าจะไปแล้ว"

หลังจากจบคำพูดของเขา เขาไม่ต้องการให้ไท่เซาเป็นผู้นำ เขาอุ้มเฟิ่งชิงเฉินไว้และทิ้งเทียนอินเสี่ยวจู้แปดปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เห็นว่าเสด็จอาเก้าไม่เป็นไร ดังนั้นพวกเขาจึงมองไท่เซาอย่างเย็นชาและตามไปอย่างเงียบ ๆ

"คุณชายจูเก๋อเสด็จอาเก้าหมายความว่าอย่างไร" ไท่เชาไม่ได้ตระหนักเลยจนกระทั่งหลังจากที่เสด็จอาเก้าจากไป

คุณชายจูเก๋อถอนหายใจ "ต้องเป็นเพราะแม่นางเฟิ่งไม่เป็นไร นายน้อยดูเหมือนว่ายังมีช่องว่างสำหรับการเปลี่ยนแปลงในเรื่องระหว่างเรากับเสด็จอาเก้า ถ้าเจ้าไม่ต้องการขุ่นเคืองกับเสด็จอาเก้า เจ้าอาจจะมอบเหมืองทองภูเขาเสี่ยวฉีนี้ให้เสด็จอาเก้าเพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนคำขอโทษก็ได้”

"ไม่ มันจะทำได้อย่างไร มันไม่ถูกต้อง" ก่อนที่ไท่เซาจะพูด ลูกครึ่งใหญ่ของสวี่ชิงก็คัดค้านก่อน "เราใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อลักพาตัวเฟิ่งชิงเฉินสำหรับเหมืองทองคำ ตอนนี้เหมืองทองคำอยู่ในมือแล้ว ข้าจะมอบให้ไปได้อย่างไร"

“นายน้อย ข้าพเจ้าคิดว่าคำพูดของคุณชายจูเก๋อมีเหตุผล เสด็จอาเก้ายากเกินไปที่จะรับมือ การเสียสละเหมืองทองคำเพื่อสงบความโกรธของเสด็จอาเก้าเป็นเรื่องดี” เสี่ยวหยางควบคุมไม่ได้อีกครั้ง เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเขากำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัวต่อสายตาของเสด็จอาเก้าเขาก็สั่นอย่างเงียบ ๆ

"ข้ากลัวว่าเราจะไม่สามารถหาเหมืองทองในภูเขาเสี่ยวฉีได้" ไท่เซาเข้าใจในขณะนี้ เสด็จอาเก้าเอาแต่พูดว่าเขามาเพื่อทำตามข้อตกลง แต่เขาไม่ได้ให้หลักฐานใด ๆ แก่เขา เขาคือเสี่ยวฉีเอกสารจากเจ้าของเหมืองทองภูเขาเสี่ยวฉี

ขอให้เขานำกองทหารเข้ายึดเหมืองทองในภูเขาเสี่ยวฉีหรือไม่ เขาพาผู้คนไปที่นั่นและเขาจะไม่กลับมาอีก

"นายน้อยของข้า ในเมื่อเป็นกรณีนี้ เราก็ควรดูแลมันเช่นกัน อย่างไรซะ เหมืองทองก็จะไม่ตกอยู่ในมือของเรา" คุณชายจูเก๋อเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง คราวนี้สวี่ชิงไม่ปฏิเสธ ไท่เซาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพยักหน้า

เมื่อนับและคำนวณแล้วการสังเวยชีวิตจำนวนมากก็ไร้ประโยชน์ในที่สุด ไท่เซาและคนอื่น ๆ ได้รับผลกระทบอย่างหนัก และในไม่ช้า สิ่งที่ได้รับผลกระทบยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

หลังจากเสด็จอาเก้าจากไปไม่ถึงหนึ่งในสี่ของชั่วโมง สายลับก็มารายงาน "เจ้าเมือง กำลังเสริมมาถึงแล้ว!"

หน่วยกู้ภัยสามหมื่นนายมาช้า พวกเขาอยู่นอกเมืองไท่ในเวลานี้ และพวกเขาจะรีบไปรอคำสั่งของไท่เชา แต่ภายในเมือง...

“เร็วเข้า ไปหาเสด็จอาเก้าว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน” ไท่เชาชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ตะโกนเสียงดังหลังจากฟื้นตัว

“ให้ตายเถอะ ทำไมมาตอนนี้ เสด็จอาเก้าเก้าไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนแล้ว ทำไมไม่เร็วกว่านี้ เราสามารถบอกได้ว่าเสด็จเก้าจะมาและไป และดูว่าเขาหยิ่งยโสแค่ไหน”

สวี่ชิงเองเป็นนักรบที่มีจิตวิญญาณที่ดุร้ายในกระดูกของเขา แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่ได้ต่อสู้หรือพูดอะไรสักคำเมื่อเขามา แต่เขาก็บดขยี้ชาวไท่เฉิงจนตายและทำให้ไท่เฉิงเสียหน้า ด้านในล้วนนหายไปกันหมดแล้ว ไม่มีใครในไท่เฉิงที่ไม่สามารถโค่นเสด็จอาเก้าลงได้...