บทที่ 1031 ผลกรรม ปฏิบัติต่อผู้อื่นในทิศทางเดียวกัน

ฮึ่ย ฮึ่ย ฮึ่ย......

บนถนนสายหลัก ชายสองคนในชุดธรรมดากำลังขี่ม้าไปข้างหน้า เกือกม้าบินขึ้นและพ่นฝุ่นฟุ้งกระจาย บางครั้งผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็กินเถ้าถ่านแต่ไม่กล้าหยุดพวกมัน

บรรดาผู้ที่กล้าหาญน้อยกว่ารีบหลีกเลี่ยง เพราะคนที่สามารถซื้อม้าได้ในทุกวันนี้ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือมีราคาแพง และผู้ที่กล้าหาญกว่าเท่านั้นที่กล้าสาปแช่งหลังจากที่ม้าจากไป

หากว่าพิจารณาอย่างใกล้ จะพบชายแต่งตัวธรรมดาสองคนที่เดินทางมาในตอนเช้าตรู่คือเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินที่ตระกูลไท่และหลูตามหา

ในความเป็นจริงเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินผ่านกองทัพของไท่เฉิงเมื่อไม่นานมานี้ และกองทัพยุ่งอยู่กับการไปที่ป่าทึบเพื่อค้นหาที่อยู่ของเสด็จอาเก้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้สนใจสองคนนี้เลย ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าจะจับคู่บ้านอย่างไร สองคนที่แต่งตัวธรรมดาและเต็มไปด้วยฝุ่นนี้คือเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินที่พลิกไท่เฉิงให้กลับหัวกลับหาง

ไม่ต้องพูดถึงกำลังเสริมเหล่านั้น แม้ว่าไถเซ่าจะพบคนสองคนนี้ ถ้าเขาไม่ดูดีๆ เขาก็จะจำพวกเขาไม่ได้ ในความรู้ของเขา เฟิ่งชิงเฉินถูกขังอยู่ในถ้ำลับเป็นเวลาสองวันโดยไม่ได้รับประทานอาหาร หรือดื่มน้ำ ทั้งยังได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง แม้ว่าจะไม่ตาย แต่ก็เหลือชีวิตเพียงครึ่งเดียว ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะขี่ม้าบนถนน แต่...

ยิ่งมีอะไรที่ไม่น่าจะเป็นไปได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสเกิดขึ้นมากเท่านั้น

ทหารของไถเซ่าและหลูรอไม่ไหว จึงรีบเข้าไปในป่าทึบในตอนเช้าเพื่อฆ่าเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน แต่พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาหมดเขตอิทธิพลของไท่เฉิงแล้ว

เสด็จอาเก้าเห็นว่ามีพื้นที่เปิดโล่งอยู่ข้างหน้า ดังนั้นเขาจึงแสดงท่าทางให้เฟิ่งชิงเฉินส่งสัญญาณให้นางหยุดและพักสักครู่

เฟิ่งชิงเฉินไม่มีเหตุมีผล แม้ว่านางจะได้รับบาดเจ็บอะไร นางวิ่งมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว นางลังเลมากแล้ว เมื่อนางลงจากหลังม้า ฝีเท้าของนางก็ไม่มั่นคง ถ้าไม่ใช่เพราะเสด็จอาเก้าที่ก้าวไปข้างหน้า แล้วกอดนางเอาไว้ นางอาจล้มลงบนพื้นแล้วก็ได้

“เหตุใดเจ้าถึงอ่อนแอเพียงนี้” เสด็จอาเก้าขมวดคิ้ว แล้วก็ย่นอีกครั้ง...

เฟิ่งชิงเฉินฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้เพื่อพิงเสด็จอาเก้าแล้วหอบเล็กน้อย "พยายามทำให้จิตใจตึงเครียดเป็นเวลาสองวันโดยไม่กินหรือดื่ม"

แม้ว่านางจะพักผ่อนเพียงคืนเดียว แต่นางก็เสียเลือดมาก และร่างกายของนางก็บอบช้ำ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เสแสร้ง นางไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงของเสด็จอาเก้ากลายเป็นเย็นชาในทันที

เขาคิดว่าไท่เฉิงแค่ไม่รักษาบาดแผลของเฟิ่งชิงเฉิน แต่เขาไม่คาดคิดว่านางจะไม่ปล่อยให้นางกินและดื่ม ไท่เฉิงจับเฟิ่งชิงเฉินเป็นตัวประกันหรือว่าเขาเป็นนักโทษ?

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่เต็มใจที่จะพูดมากกว่านี้ และยิ้มให้เสด็จอาเก้า "ทำให้เจ้ากลัว ถ้าข้าไม่ได้กินอะไรมาสองวันจริงๆ ข้าจะยังยืนอยู่ที่นี่ได้ไหม คนของไท่เฉิงไม่ได้ทำร้ายข้า พวกเขา แค่ไม่สนใจข้า เห็นว่าตอนนี้ข้าสบายดี ส่วนไท่เฉิง ข้าจะจัดการเรื่องนี้กับพวกเขาไม่ช้าก็เร็ว”

ออกมาจากไถจง เสด็จอาเก้ารีบเข้าไปในป่าทึบพร้อมกับทหารม้าทมิฬ หารือกับแม่ทัพทั้งแปดและจัดการสิ่งต่อไป เขายุ่งมาก เมื่อเขาเป็นอิสระ ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว และเขาเห็นว่าแม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเขินอาย แต่เขาก็อารมณ์ดี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ถามเฟิ่งชิงเฉินโดยละเอียดเกี่ยวกับการเข้าพักของเฟิ่งชิงเฉินในไท่เฉิง

หลังจากนั้นเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้บอกว่ามันสำคัญสำหรับพวกเขาที่จะต้องรีบ แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับความทุกข์ทรมานมากในไท่เฉิง แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าพวกเขา

สำหรับตอนนี้?

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าถ้านางพูดออกไป มันมีแต่จะทำให้เสด็จอาเก้าโกรธ ทำไมต้องรำคาญ ผู้คนเป็นอมตะและหนี้สินก็ไม่เลว นางไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอและใจดีเจ้าเมืองไท่มีความสำคัญ

เสด็จอาเก้ารู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดความจริง ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการพูดอะไรมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ถามคำถามอะไรอีก แต่เขาปฏิเสธที่จะปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินขี่คนเดียว และยืนยันที่จะอุ้มเฟิ่งชิงเฉินไว้ในอ้อมแขน คนสองคนขี่ไปด้วยกัน แม้ว่านี่จะช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็ดีสำหรับเฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉินไม่ปฏิเสธ ประหม่าของเธอตึงเครียดในถ้ำทึบ และเธอก็เหนื่อยมากหลังจากวิ่งมาระยะหนึ่ง เธอหลับไปในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้าหลังจากขึ้นม้าได้ไม่นาน

เสด็จอาเก้าเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินเหนื่อยมาก ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความสงสาร เขากอดนางแน่นขึ้น และความเร็วของเขาก็ช้าลงเล็กน้อย ตอนแรกก็ไม่เป็นอะไร แต่เสด็จอาเก้าลืมไป สถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขาเปลี่ยนไป……