บทที่ 1033 แท้งลูก ใส่ร้ายป้ายสีเสด็จอาเก้า

เฟิ่งชิงเฉินแต่งกายด้วยชุดชั้นดี ยืนอยู่ข้างๆเสด็จอาเก้ามองลงไปที่สมาชิกของตระกูลหลูซึ่งหมอบลงกับพื้นพร้อมกับยิ้มเย็น ๆ ที่มุมปากของนาง

เห็นฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังการฆาตกรรมพ่อของเขา รู้สึกอย่างไรที่ได้คุกเข่าแทบเท้าท่าน

ความเห็นอกเห็นใจ ความเมตตา?

เฟิ่งชิงเฉินไม่เคยมีหัวใจของนักบุญเช่นนี้ และนางจะไม่ต้องการที่จะปล่อยศัตรูไปอย่างหน้าซื่อใจคดเพียงเพราะเขาน่าสมเพช...

นางจะไม่มีวันลืมศพที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ของพ่อนางในโลงศพ และใครที่ทำให้พ่อของนางต้องแบกรับความอับอายหลังจากการตายของเขา นับประสาใครที่ทำให้พ่อของนางเสียชีวิตและไม่สามารถฝังไว้ได้นานหลายสิบปี

จักรพรรดิ ตระกูลหลู!

นางเก็บมันไว้ในใจ จดบันทึกไว้ในหัวใจของนาง

เฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่ใต้ขั้นบันไดอย่างเย็นชา มองไปที่เด็กและผู้ใหญ่ในตระกูลหลูที่คุกเข่าแทบเท้านาง ดวงตาที่สงบของนางส่องประกายด้วยแสงที่น่าหลงใหล

นางไม่เคยเป็นคนใจดีเห็นศัตรูหมอบลงกับพื้นนางไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลย นางแค่ดีใจ ตื่นเต้น อยากจะให้อีกฝ่ายเจ็บปวดเหมือนกัน

“พอใจหรือยัง” เสด็จอาเก้าถามหลังจากเห็นรอยยิ้มของเฟิ่งชิงเฉิน

"พอใจหรือไม่ ไม่ ... เพียงพอแล้วหรือ เทียบกับสิ่งที่พวกเขาทำ มันยังห่างไกลจากความเพียงพอ" เสียงของเฟิ่งชิงเฉินเย็นชา เสด็จอาเก้าไม่ค่อยเห็นเฟิ่งชิงเฉินเช่นนี้ แม้ว่านางจะรักฮองมากก็ตาม และหวางลั่วไม่มีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง

เสด็จอาเก้ารู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินนับถือแม่ทัพเฟิ่งและเฟิ่งฮูหยินอย่างจริงจัง เสด็จอาเก้าให้คำมั่นว่า "อย่ากังวล ข้านี้จะไม่ปล่อยพวกเขาไป"

"ข้าจะไม่ปล่อยพวกเขาไป" นางยังไม่ลืมฉากการลอบสังหารของฮวาหยวนและนางจะไม่มีวันอ่อนข้อให้กับผู้ที่ต้องการชีวิตของนาง

เฟิ่งชิงเฉินชำเลืองมองไปยังผู้คนที่คุกเข่าอยู่ที่ด้านล่างของขั้นบันได และถามว่า "ผู้เฒ่าลู่คือใคร"

"ราษฎรผู้ต่ำต้อยหลูอัน ข้าได้พบกับเสด็จอาเก้าอายุยืนพันปี และแม่นางเฟิ่งผู้ผาสุข" ชายชราอายุประมาณห้าสิบปี คุกเข่าลงบนพื้น ก้าวไปข้างหน้า ให้เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินฟาดฟันกันอย่างหนัก โค่วโถว แม้จะผ่านไปหลายสิบก้าว เฝิง ชิงเฉินก็ได้ยินเสียงของโค่วโถว

ข้าละทิ้งทุนไม่ได้จริงๆ!

“เจ้าเป็นคนจัดการให้สาวใช้ลอบสังหารเสด็จอาเก้า?” จู่ๆ เฟิ่งชิงเฉินก็ชี้ไปที่ลู่อันด้วยท่าทางอำมหิต เสด็จอาเก้ายืนอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา แสดงความสมรู้ร่วมคิด

“แม่นางเฟิ่งเป็นคนผิด เสด็จอาเก้าเป็นขุนนาง แม้ว่ารากหญ้าจะได้รับความกล้าหาญเป็นพัน ๆ คน ราษฎรผู้ต่ำต้อยก็ไม่กล้าที่จะลอบสังหารเสด็จอาเก้า โปรดขอให้เสด็จอาเก้าและแม่นางเฟิ่งตรวจสอบให้ชัดเจนและให้ความยุติธรรมราษฎรผู้ต่ำต้อย" ...หลูอันเคาะต่อไปเฟิ่งชิงเฉินกลัวว่าเขาจะตายที่นี่หากเขาล้มลงอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงขัดจังหวะ "เอาล่ะ หยุดเคาะ"

"แม่นางเฟิ่งขอบคุณสำหรับความเมตตาของท่าน ราษฎรผู้ต่ำต้อยรู้ว่าแม่นางเฟิ่งเป็นคนดีและจะไม่ทำผิดต่อราษฎรผู้ต่ำต้อย แม่นางเฟิ่งคือนางฟ้ากลับชาติมาเกิดจริงๆ นางมีเกียรติและใจดี นางจะอย่าเรียกเราว่ามือสังหารเพียงเพราะนางไม่ชอบตระกูลหลู”

หลูอันดูเหมือนขอบคุณ แต่คำพูดที่เขาพูดชี้ไปที่เสด็จอาเก้าและผู้คนมากมายที่อยู่นอกฮวาหยวนกำลังดูความสนุก เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหลู พวกเขาทั้งหมดแอบมองไปที่เสด็จอาเก้า ราวกับว่าพวกเขาบอกว่าเสด็จอาเก้าใช้อำนาจปราบปรามประชาชน

เฟิ่งชิงเฉินเยาะเย้ย "ผิดหรือผู้เฒ่าหลู เจ้าเอาแต่พูดว่าเจ้าผิด แล้วทำไมตระกูลหลูของเจ้าถึงคุกเข่าที่นี่ ทำไม เจ้าไม่รู้ว่าเจ้ามีความผิดและมาสารภาพผิด "

แน่นอนว่าไม่สามารถตั้งความหวังสูงเกินไปกับตระกูลหลูได้ ตระกูลหลูจะมาสารภาพผิดได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังใส่ร้ายเสด็จอาเก้า

"กลับไปหาแม่นางเฟิ่ง ราษฎรผู้ต่ำต้อยมาที่นี่เพื่อสารภาพผิดจริงๆ ตระกูลหลูของข้าเองที่รบกวนท่านเสด็จอาเก้าและแม่นางเฟิ่ง เจ้าอยากจะขอให้เสด็จอาเก้าและแม่นางเฟิ่งช่วยตระกูลหลูให้เป็นอิสระหรือไม่ ตระกูลหลูของข้าอาศัยอยู่ในซานตงมาหลายชั่วอายุคน ผู้ว่าการคนก่อนสามารถเป็นพยานได้ว่าตระกูลหลูของข้าไม่มีจิตใจที่ไม่เชื่อฟัง ไม่เคยกล้าที่จะลอบสังหารเสด็จอาเก้า และข้าก็ยินดีที่จะขอให้เสด็จอาเก้ากับแม่นางเฟิ่งตรวจสอบให้ชัดเจน"

เลือดบนศีรษะของตระกูลหลูประกอบกับการแสดงการร้องเพลงและการเขียนที่ยอดเยี่ยมของเขาเปรียบเสมือนการรังแกประชาชนอย่างแท้จริง นอกจากนี้ คนส่วนใหญ่ไม่ชอบเจ้าหน้าที่ในทุกวันนี้ เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนยืนอยู่ที่ ด้านของตระกูลหลูมองไปที่เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินด้วยสายตาที่มุ่งร้าย

ตระกูลหลูนั้นง่ายต่อการคำนวณโดยการวางตำแหน่งตนเองว่าเป็นผู้อ่อนแอและใช้ความคิดเห็นสาธารณะเพื่อสร้างแรงผลักดัน

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจตระกูลหลูและหันไปถามตระกูลเฉิน "ผู้เฒ่าเฉิน แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ามาที่นี่เพื่อบ่นเหมือนตระกูลหลูหรือไม่"

“หากจะตอบแทนแม่นางเฟิ่ง ราษฎรผู้ต่ำต้อยจะไปหยาเหมิน ถ้าพวกเขาต้องการบ่นเกี่ยวกับความคับแค้นใจ ราษฎรผู้ต่ำต้อยจะมาหาฮวาหยวนเพื่อสารภาพผิด ถ้าความผิดพลาดของคนร้ายทำให้ฆาตกรเข้าไปในสวน เขาจะถามเสด็จอาเก้าและแม่นางเฟิ่งต้องลงโทษเขา” ผู้เฒ่าเฉินสารภาพความผิดของเขาอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันก็ดึงตระกูลหลูลง เมื่อตระกูลหลูมา เขารู้ว่าตระกูลเฉินจะสบายดี

"ผู้เฒ่าเฉินพูดได้ดี ถ้าเจ้าต้องการบ่นเกี่ยวกับความคับข้องใจ เจ้าควรไปที่หยาเหมิน ส่วนผู้เฒ่าหลูเจ้าเข้าใจหรือไม่" เฟิ่งชิงเฉินตะคอกจนผู้เฒ่าเฉินตัวสั่นไปทั้งตัว ดูหวาดกลัวจึงตะโกนตอบไป "เสด็จอาเก้าอภัยบาป เสด็จอาเก้าภัยบาป ราษฎรผู้ต่ำต้อยไม่กล้าหรอก”

ผู้มาเยือนต่างชาติที่หยิ่งยโสและหยาบคายและเป็นคนในท้องถิ่นที่ถูกรังแก แน่นอนว่าผู้คนในปัจจุบันกล่าวหาว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนผิด แต่น่าเสียดายทีเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้แสดงความโกรธแค้นของชาวซานตงเลยแม้แต่น้อย

จู่ๆ เฟิ่งชิงเฉินก็คุกเข่าข้างเสด็จอาเก้าและพูดว่า "เสด็จอาเก้า ตระกูลหลูตั้งใจจะลอบสังหารเจ้าชาย และในเวลานี้พวกเขารวบรวมคนคุกเข่าข้างนอกพยายามเอาคืนองค์จักรพรรดิ ข้าอยากจะถามเสด็จอาเก้าส่งระเบิดหนัก ๆ ให้เจ้าเพื่อเป็นคำเตือนแก่คนอื่น ๆ "