บทที่ 1036 ตายเสียดีกว่า เรามีศัตรูร่วมกัน

ในระหว่างวัน ซานตงมีชีวิตชีวามากเพราะมีเรือค้าขายทั้งห้าลำ ผู้คนในซานตงเห็นว่าพวกเขาสามารถซื้อของได้มากขึ้นโดยใช้ทองแดงน้อยกว่าปกติและพวกเขาก็มีความสุขราวกับว่าพวกเขากำลังฉลองปีใหม่

เมื่อพวกเขารู้ว่าร้านตระกูลซูจะเปิดในซานตงในอนาคตและราคาของสินค้าที่ขายจะเท่ากับตอนนี้ ผู้คนในซานตงก็ลืมเกี่ยวกับตระกูลหลูไปแล้ว ตระกูลหลูขูดเลือดขูดเนื้อมนุษย์ เงินจำนวนมากจากพวกเขา

"นี่คือข้อเสียของการผูกขาดธุรกิจทั้งหมดในซานตงอยู่ในมือของตระกูลหลูเพื่อที่จะสะสมความมั่งคั่ง ตระกูลหลูจะต้องบีบบังคับผู้คนในซานตง" เฟิ่งชิงเฉินได้ยินซูเหวินชิงพูดอย่างตื่นเต้นว่าคนในท้องถิ่น ต้อนรับเขาหัวเราะ

ไม่ว่าผู้คนจะอยู่ที่ไหน พวกเขายินดีต้อนรับสินค้าราคาถูกเข้ามาในเมือง และพวกเขาต่างก็ต้องการใช้เงินน้อยที่สุดเพื่อซื้อของต่างๆ ให้ได้มากที่สุด ตระกูลหลูในซานตงได้ขึ้นราคาที่นี่สูงมาก เมื่อซูเหวินชิงมา เขาก็ไม่จำเป็นต้องเททิ้งด้วยซ้ำการขายในราคาปกติจะทำให้ชาวซานตงยอมรับเขาได้อย่างรวดเร็ว

มันเป็นแผนเดิมของเฟิ่งชิงเฉินที่จะโจมตีตระกูลหลูในเชิงเศรษฐกิจ แต่นางไม่มีอำนาจ ผู้ว่าการมณฑลซานตงปกป้องตระกูลหลูมากเกินไป และพ่อค้าต่างชาติไม่สามารถตั้งหลักได้เลย และนางไม่รวยพอที่จะทำโดยไม่คำนึงถึงต้นทุนของการทุ่มตลาด

อย่างไรก็ตาม นางทำไม่ได้ เสด็จอาเก้าและซูเหวินชิงทำได้ เสด็จอาเก้ามีอำนาจ ส่วนซูเหวินชิงมีเงิน และการรวมตัวกันของทั้งสองสามารถควบคุมเศรษฐกิจของซานตงในมือของเสด็จอาเก้า ทำให้เส้นชีวิตทางเศรษฐกิจของตระกูลหลูชะงัก

ตระกูลหลูแห่งซานตงจะอยู่ได้นานแค่ไหนโดยไม่มีทางหารายได้ ตระกูลหลูแห่งซานตงจะยังไร้พ่ายต่อไปได้หรือไม่?

เดิมทีเฟิ่งชิงเฉินวางแผนด้วยวิธีนี้ แม้ว่ามันจะช้ากว่า แต่ก็ปลอดภัยที่สุด อย่างน้อยจักรพรรดิก็จะไม่สามารถจับผิดเสด็จอาเก้าได้

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วเสด็จอาเก้านั้นโหดเหี้ยมกว่าเฟิ่งชิงเฉินมาก เมื่อเสด็จอาเก้าเคลื่อนไหว เขาตั้งใจจะทุบตระกูลหลูให้ตายด้วยไม้และจะไม่มีวันให้โอกาสตระกูลหลูลุกขึ้นยืน

เสด็จอาเก้านำทหารส่วนตัวห้าร้อยคนและทหารที่แข็งแกร่งสามพันคนและตรงไปที่นอกบ้านของหลู

ตระกูลหลูครอบครองพื้นที่กว่าหนึ่งพันไร่และถนนด้านซ้ายและขวาล้วนเป็นบ้านของตระกูลหลู ในวันธรรมดา คนธรรมดาจะไม่กล้าเข้าไป ดังนั้น แม้แต่เสด็จอาเก้าจะทำการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ มันไม่รบกวนผู้คนในเมือง

สำหรับยามในเมือง?

หากไม่มียันต์เจ้าเมืองก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ทหารและม้าของเสด็จอาเก้าล้อมบ้านของหลู แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ จากคนข้างใน นายพลทั้งแปดก้าวไปข้างหน้าและท้าทายเสด็จอาเก้า "นายท่าน โปรดให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าตรวจสอบสถานการณ์ก่อน"

พวกเขายังไม่รู้ว่ามีทหารส่วนตัวกี่นายในลู่หยวนและพวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะออกไปโดยไม่ได้รับบาดเจ็บได้หรือไม่เมื่อพวกเขาเข้าไปถึงสามพันคน

"ไม่จำเป็น ข้าจะส่งบัตรเชิญของข้า" มันจะดีที่สุดถ้าเขาสามารถชนะได้โดยไม่ต้องต่อสู้ ดังนั้นเสด็จอาเก้าจึงตัดสินใจเดิมพัน

ถ้าคนในตระกูลหลูเป็นคนๆ นั้นจริงๆ คนๆ นั้นจะต้องเจอเขาแน่นอน

“นายท่าน?” นายพลทั้งแปดไม่เห็นด้วย มันเสี่ยงเกินไป

"ตามที่องค์จักรพรรดิพูด" ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเสด็จอาเก้าได้

แปดตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเขายิงเสาที่เขียนโดยเสด็จอาเก้าด้วยลูกธนูใส่ตระกูลหลู และตะโกนเสียงดัง "อาจารย์ของข้ามาเยี่ยม ขอพบท่านอาจารย์ลู่หยวน"

เมื่อเขาพูดแบบนี้ แปดตระกูลใหญ่จะไม่มีความสุข เขารู้สึกว่าเสด็จอาเก้าเป็นคนสุภาพเกินไป และไม่มีใครในโลกนี้ที่สมควรได้รับเสด็จอาเก้าที่สุภาพเช่นนี้

"รอสักครู่" เสียงทุ้มลึกดังมาจากภายในสวนหลู จากนั้นคำเชิญของเสด็จอาเก้าก็ถูกนำออกไป และเสด็จอาเก้าก็รออยู่ข้างนอกอย่างอดทน

หากบุคคลในสวนหลูเป็นบุคคลนั้นจริงๆ คนๆ นั้นจะพบเขาอย่างแน่นอน เสด็จอาเก้ามั่นใจได้

ในเมืองฮวาหยวนหลังจากที่ซูเหวินชิงพูดเกี่ยวกับเรื่องของวันเสร็จแล้ว เห็นท่าทางขี้เกียจและผ่อนคลายของเฟิ่งชิงเฉินเขาก็ถามว่า "เจ้าไม่กังวลหรือ"

“เจ้ากังวลเรื่องอะไร” เฟิ่งชิงเฉินเลิกคิ้ว

"แน่นอน ข้าเป็นห่วงเสด็จอาเก้า วันนี้เขายืนยันจะนำทัพไปที่ลู่หยวนเป็นการส่วนตัว ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกลัวว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย เรายังไม่รู้ว่ามีทหารส่วนตัวกี่คนในลู่หยวน” แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ แต่พวกเขาคาดว่ามีทหารส่วนตัวอย่างน้อยหลายหมื่นคนในสถานที่นั้น แม้ว่าจะมีทหารม้าทมิฬ การเคลื่อนไหวของเสด็จอาเก้าค่อนข้างเสี่ยง

“เนื่องจากเสด็จอาเก้าตัดสินใจเข้าไปในถ้ำเสือลึก แสดงว่าเขาแน่ใจ เจ้ารู้ไหม เขาไม่เคยทำอะไรที่ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน” เสด็จอาเก้าเริ่มเตรียมการตั้งแต่เนิ่นๆ

"ดาบไม่มีตา และไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสนามรบ" ซูเหวินชิงค่อนข้างไม่เห็นด้วยที่เสด็จอาเก้าจะออกรบด้วยตัวเอง

พูดตามตรงชีวิตของเสด็จอาเก้านั้นมีเกียรติมากกว่าทุกคน ทุกคนสามารถตายได้ แต่เสด็จอาเก้าตายไม่ได้ ถ้าเสด็จอาเก้ากำลังจะตาย พวกเขาทั้งหมดจะไม่สามารถอยู่รอดได้

"เจ้ากลัวอะไร ข้าไม่ใช่หมอ ตราบใดที่เสด็จอาเก้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าแน่ใจว่าจะช่วยเขา" เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจถึงอันตรายในสนามรบดีกว่าใคร แต่แล้วยังไงนางทำไม่ได้ เพียงเพราะนางรู้ว่าหากมีอันตรายในสนามรบเสด็จอาเก้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่สนามรบ นอกจากนี้ยังเป็นปัญหาว่าการต่อสู้ในคืนนี้จะสู้ได้หรือไม่

มันเงียบสงบในสวนหลูและใช้เวลาหนึ่งในสี่ของชั่วโมงในการส่งจดหมายอวยพรของเสด็จอาเก้า แต่ไม่มีการตอบสนองเลย เขาทำได้เพียงยืนเคียงข้างเสด็จอาเก้าด้วยความระมัดระวังอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องเสด็จอาเก้า

เวลาผ่านไปทีละนิด ผู้คนเกือบสี่พันคนคนล้อมรอบสวนหลู ไม่มีอะไรนอกจากเสียงหายใจและประกายไฟ และทุกคนรอคำสั่งจากเสด็จอาเก้าอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าแสดงความใจร้อน

หลังจากผ่านไปอีกสี่ชั่วโมง ในที่สุดคำตอบก็มาจากสวนหลู "อาจารย์ของข้าบอกว่ามีเพียงเสด็จอาเก้าเท่านั้นที่ได้รับเชิญให้เข้าไปในสวน"

“ไม่” เสด็จอาเก้ายังไม่ได้พูด และนายพลทั้งแปดก็ปฏิเสธ