บทที่ 1035 ส่งทหารออกไป พี่น้องเจอกันแต่ไม่รู้จักกัน

"ชื่อเสียง? นั่นคืออะไร? ตราบใดที่ข้านี้ต้องการสิ่งนั้น เขาก็สามารถครอบครองมันได้ทันที"

ในมณฑลซานตง ตระกูลหลูเอะอะโวยวาย และนักเรียนก็แพร่เรื่องนี้ออกไป ซึ่งสร้างความเสียหายให้กับชื่อเสียงของเสด็จอาเก้าอย่างมาก แต่เสด็จอาเก้าไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้

"เอ่อ..." เฟิ่งชิงเฉินหยุดชั่วคราว เกือบจะกัดนิ้วของเสด็จอาเก้า แลบลิ้นด้วยความลำบากใจ

นางลืมไปว่าข่าวในโลกนี้ไม่ได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วและอำนาจของจักรวรรดินั้นสูงสุด เป็นเรื่องยากมากที่ตระกูลหลูจะทำลายชื่อเสียงของเสด็จอาเก้าเพียงแค่ไปที่ตระกูลหลู

เสด็จอาเก้าเม้มริมฝีปากและยิ้ม ใช้นิ้วลูบริมฝีปากของเฟิ่งชิงเฉินเบา ๆ และไม่มีความตั้งใจที่จะดำเนินการต่อ

เฟิ่งชิงเฉินเปิดปากของเขาด้วยความโกรธเสด็จอาเก้าไม่ได้หลีกเลี่ยง ปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินจับนิ้วของเขาไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้เสด็จอาเก้าไม่ต้องการเคลื่อนไหว

ทั้งสองมองหน้ากัน เวลาหยุดนิ่ง และอุณหภูมิในห้องก็ค่อยๆ สูงขึ้น...

เอ่อ... หลังจากนั้นไม่นาน เฟิ่งชิงเฉินก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ หันหน้าหนีและไม่กล้ามองไปที่เสด็จอาเก้า ดวงตาของเสด็จอาเก้าร้อนผ่าว หายใจไม่ออก

"คิก คิก..." ลุงจิ่วฮวงไม่ได้ทำให้เฟิงชิงเฉินลำบาก เขาหัวเราะ ยืนขึ้น เอนตัวลงและแนบหูเฟิ่งชิงเฉิน "ชิงเฉิน ข้านี้เป็นคนที่ไว้ใจได้ เวลาจะมาถึงในไม่ช้า ”

เสียงที่นุ่มนวลราวกับขนนกที่บินอยู่เหนือหัวใจทำให้ผู้คนสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและเห็นความปรารถนาที่ไม่เปิดเผยในดวงตาของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินก็ตื่นขึ้นทันทีและเอนหลังโดยไม่รู้ตัว

นางรู้สึกอยู่เสมอว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย และผู้ชายที่หิวโหยมากเกินไปก็น่ากลัว

"เก้า..." เฟิงชิงเฉินกำลังจะร้องขอความเมตตา แต่เสด็จอาเก้าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน หันหลังกลับและจากไป ทิ้งเฟิ่งชิงเฉินไว้คนเดียว ทุบโต๊ะข้างเตียงอย่างขมขื่น "คนเลว! คนเลว อะไรนะ เพิ่งเกิดขึ้นตอนนี้ มันมากเกินไปที่จะคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าไม่ควรคิดเมื่อคุณก้าวหน้าเล็กน้อย”

สิ่งต่าง ๆ ในซานตงมีความก้าวหน้าอย่างแน่นอน สมาชิกตระกูลหลูทั้งหมดถูกจำคุก ตราบใดที่เสด็จอาเก้าไม่พูด สมาชิกตระกูลหลูจะไม่สามารถออกมาได้ เจ้าชายผู้สง่างามจะฆ่าพวกเขา และพวกเขาทำได้ ไม่ถูกจับกุม

เจ้ารู้หรือไม่ว่าพลังของราชวงศ์นั้นไม่สามารถประเมินได้ต่ำไป!

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย หากตระกูลหลูถูกขังไว้หนึ่งวัน ร้านค้าของตระกูลหลูจะไม่เปิดทำการหนึ่งวัน และผู้คนในซานตงจะไม่สามารถซื้อของใช้ประจำวัน

ด้วยวิธีนี้ คนทั่วไปไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เลย และใช้เวลาไม่นานที่ซานตงจะวุ่นวาย แต่ภายใต้การยุยงของผู้ที่สนใจ ซานตงจะวุ่นวายในอีกสองวันต่อมา ร้านค้าอื่นๆ ขายธัญพืช แต่ราคานั้นรับไม่ได้ คนทั่วไปไม่สามารถซื้อได้เลย เมื่อเห็นตลาดที่วุ่นวาย ผู้ว่าการซานตงรู้สึกกระวนกระวายบนผิวเผิน แต่แอบมีความสุขอยู่ในใจ

“เสด็จอาเก้า ไม่มีข้าวในเมืองแล้ว และผู้คนมากมายรวมตัวกันเพื่อสร้างปัญหา ผู้คนจะอดตายจริง ๆ หรือไม่หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป”

"อืม"

"เสด็จอาเก้า ข้าขอร้องล่ะ ข้าขอร้องล่ะ ได้โปรดปล่อยเจ้าหน้าที่ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คนทั่วไปจะสร้างปัญหาแน่นอน และมันจะควบคุมไม่ได้ในเวลานั้น" ผู้ว่าการมณฑลซานตง ดูเหมือนว่าเขากำลังจะร้องไห้ เสด็จอาเก้ายังคงไม่ขยับเขยื้อนนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยหลับตาไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ของตระกูลหลู ชายผู้นั้นฟังสถานการณ์ข้างนอกและแสดงรอยยิ้มกระหายเลือด "พี่เก้า พี่เก้า ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าเจ้าจะอยู่ได้นานแค่ไหน หากเจ้าต้องการบังคับผู้คนจริงๆ จะกบฏสิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้การทำงานหนักทั้งหมดของเจ้าจะไร้ประโยชน์”

“ท่านอาจารย์ ผู้คนถูกเรียกตัวแล้วและพวกเขาสามารถลงมือได้ทุกเมื่อ” มีชายในชุดเทายืนอยู่ข้างหน้าชายคนนั้น และชายในชุดเทาก็พูดอย่างระมัดระวังเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูด

“ตอนนี้ ข้าไม่อยากเห็นเสด็จอาเก้ายังคงอยู่ในซานตงในวันพรุ่งนี้”

“ข้าน้อยเข้าใจ”

ชายชุดเทาหันหลังกลับและออกไป ไม่นาน กลุ่มคนรวมตัวกันที่ด้านนอกฮวาหยวน ซึ่งแตกต่างจากนักเรียนที่สร้างปัญหาก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ เป็นกลุ่มฝูงชนที่มีพลั่วและท่อนเหล็ก

บางคนรวมตัวกันที่ด้านนอกฮวาหยวน หยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วขว้างเข้าไปในฮวาหยวน แล้วตะโกนให้เสด็จอาเก้าปล่อยตระกูลหลูตลอดเวลา ปล่อยให้ร้านเปิดทำการ พวกเขาต้องการซื้ออาหาร พวกเขาอยากกิน...

"เสด็จอาเก้า มีบางอย่างผิดปกติ ข้างนอก ข้างนอก... มีความโกลาหล" ผู้ว่าการซานตงเพิ่งออกไป แล้วก็กลับมา หอบหนักไปที่ประตู "เสด็จอาเก้า มีฝูงชนก่อปัญหา พวกเขาทุบข้าไปที่ร้านค้าข้างถนน แต่ไม่พบอะไรเลย ข้าจึงรวมตัวกันที่ด้านนอกฮวาหยวน ขอร้องว่าข้าต้องการให้เจ้าปล่อยตระกูลหลูไป"

“จริงหรือ ไปดูกัน” เสด็จอาเก้ายืนขึ้นและเดินออกไปโดยไม่แปลกใจเลย

ผู้ว่าการมณฑลซานตงรีบไปยืนต่อหน้าเสด็จอาเก้า "ไม่ เสด็จอาเก้า เจ้าออกไปไม่ได้ ฝูงชนพวกนั้นบ้าไปแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องออกไป ถ้าพวกเขาไม่ดีต่อเจ้าล่ะ"

"ข้าเชื่อว่าผู้ว่าราชการสามารถรับประกันความปลอดภัยของจักรพรรดิของฉันได้" เสด็จอาเก้าก้าวถอยหลังด้วยความรังเกียจ และแปดตระกูลใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เขาก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อผลักผู้ว่าการซานตงออกไป ตะโกนเสียงดัง "เสด็จอาเก้า เจ้าไม่สามารถออกไปไม่ได้ "

"ปิดปากเขา"

เสด็จอาเก้าไม่แม้แต่จะมองไปที่ผู้ว่าการซานตงและเดินออกไปภายใต้การคุ้มกันของทหารของเขา ทันทีที่เขามาถึงประตู เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนจากข้างนอก

ทหารยามรีบออกไปพร้อมกับโล่ในมือ มีเสียง ปัง ปัง และหินทั้งหมดก็ตกลงบนโล่ เมื่อผู้ก่อกวนข้างนอกเห็นประตูของฮวาหยวนเปิดออก พวกเขาก็พุ่งไปข้างหน้าทันที