บทที่ 1065 แลกเปลี่ยน คำพูดของคนที่กำลังจะตายนั้นดีหรือ

สำหรับเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้านั้นน่ารักและชอบธรรมจริง ๆ แต่องค์ชายสามไม่รู้ว่าความรักของเสด็จอาเก้าจำกัดอยู่ที่เฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น และความชอบธรรมของเสด็จอาเก้าก็จำกัดไว้เฉพาะผู้ที่เห็นด้วยกับเขาเท่านั้น องค์ชายสามไม่เคยอยู่ในขอบเขตที่เขาจะอนุมัติ ดังนั้น...

องค์ชายสามต้องการให้เสด็จอาเก้าแสดงความเมตตาต่อผู้ใต้บังคับบัญชา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฝันไป เสด็จอาเก้ามององค์ชายสามโดยไม่พูดอะไร ทำให้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อสิ่งที่องค์ชายสามพูด

เจ้าต้องการที่จะมอบอำนาจทั้งหมดที่อยู่ในมือของเจ้าให้กับเขาที่ซานตงหรือไม่?

หากเป็นเช่นนั้น องค์ชายสามคงไม่จุดไฟเผาสวนหลูแล้วหนีไปคนเดียว นับประสาอะไรกับการแจกคนห้าหมื่นคนโดยไม่พูดถึงครอบครัวของหลู

ตระกูลหลูก่ออาชญากรรมครั้งใหญ่ด้วยการทรยศต่อองค์ชายสาม แต่เมื่อทุกอย่างจบลง องค์ชายสามก็ไม่สนใจชีวิตหรือความตายของพวกเขา และวิ่งหนีไปหลังจากทิ้งพวกเขาไว้

เขาอาจไร้ความปรานีต่อผู้คนที่อยู่กับเขามากว่าสามสิบปี เสด็จอาเก้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าองค์ชายสามจะชอบธรรมกับน้องชายของเขาที่ไม่เคยมีมิตรภาพกับเขาเหมือนคนแปลกหน้า

พี่ชายโหดเหี้ยมและน้องชายโหดเหี้ยมซึ่งเป็นภาพที่ดีที่สุดของสองพี่น้องพวกเขาไม่เคยเป็นนายที่จะเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องผู้อื่น

ในห้องลับ เสด็จอาเก้าและองค์ชายสามสบตากัน เสด็จอาเก้ากำลังรอให้องค์ชายสามตักของออกมา แต่องค์ชายสามกำลังคิดว่าจะใช้เวลานานเท่าใดที่คนภายนอกจะรู้ว่าสถานที่แห่งนี้ ผิดปกติแล้วจะกำจัดเสด็จอาเก้าให้พ้นเงื้อมมือได้อย่างไร?

เช่นเดียวกับที่เสด็จอาเก้าคิด องค์ชายสามไม่เคยคิดที่จะเชื่อในตัวเสด็จอาเก้า เขาค่อนข้างจะเชื่อในหลานจิ่วชิง อัศวินผู้พเนจรมากกว่าเสด็จอาเก้าที่เติบโตในราชวงศ์

ไม่เคยมีชายคนใดในราชวงศ์ที่มีความรักใคร่และชอบธรรม แม้แต่ผู้ที่มีความรักใคร่และชอบธรรมก็ไม่สามารถอยู่รอดได้

ความเงียบ ความเงียบเหมือนความตาย ไม่ว่าจะเป็นเสด็จอาเก้าหรือองค์ชายสาม พวกเขาเป็นคนที่สงบมาก จนกระทั่ง...

ข้างนอกห้องลับมีเสียงฝีเท้าที่หนาแน่น เพียงแค่ได้ยินเสียง องค์ชายสามก็แน่ใจได้ว่ามีคนมาจำนวนมาก คิดว่าเสด็จอาเก้าพาคนมาหลายสิบคนเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นสาวใช้ และภรรยา สายตาขององค์ชายสามมองเห็นเพียงแว้บเดียว

นี่คงเป็นคนของเขา คนของเขามาถึงแล้ว

เสด็จอาเก้ามองดูองค์ชายสามอย่างมีความหมายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขา

ท่านพี่องค์ชายสาม ข้าคิดว่านี่คือมณฑลซานตงจริงๆ ในเมืองจักรพรรดิ เขาไม่สามารถถ่ายโอนผู้คนได้มากเท่าที่ต้องการของเสด็จอาเก้า

ฉับ ฉับ... ฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ องค์ชายสามก็เปลี่ยนจากมีความสุขเป็นสงบ และเย็นชาในที่สุด...

ตงหลิงจิ่วมีศิลปะการต่อสู้ แม้แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงฝีเท้า ตงหลิงจิ่วจะไม่ได้ยินได้อย่างไร ตงหลิงจิ่วรู้ว่ามีคนกำลังออกมาข้างนอก แต่ไม่ได้จับเขาเป็นตัวประกัน นี่แสดงว่า...

“คนของเจ้า?” องค์ชายสามอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

เขาไม่ต้องการที่จะสูญเสีย เขาไม่สามารถที่จะสูญเสีย

“ข้าคิดว่า นายท่านคงรอจนกว่าจะมีคนเข้ามาหา” เสด็จอาเก้ายิ้มและส่ายหัว รอยยิ้มนั้นไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เรียบ อย่างน้อยองค์ชายสามก็คิดเช่นนั้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า กลายเป็นว่าเป็นคนของเจ้า...ข้าแพ้แล้ว" เขาแพ้แบบเละเทะแต่เขาไม่คืนดีกัน

“ตงหลิงจิ่ว อย่าคิดว่าเจ้าเก่งกว่าข้า เจ้าแค่โชคดีกว่าข้า หากเจ้าเข้ามา ข้าจะฆ่าเจ้า ตาเจ้าแล้วที่จะหัวเราะที่นี่”

องค์ชายสามเสียใจมาก ถ้าเขาพาเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินลงมาตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเขาก้าวเข้าไปในสำนักแม่ชีหวางเยว่ ทุกอย่างจะต่างออกไปหรือไม่?

"ท่านพี่จักรพรรดิ มันสายเกินไปที่จะพูดสิ่งเหล่านี้ตอนนี้" เขาไม่เด็ดขาดและเด็ดขาด และเขา ท่านพี่องค์ชายสามไม่ใช่คนที่ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

"ใช่ มันสายเกินไปที่จะพูดตอนนี้" เป็นแบบนี้อีกแล้ว ผิดขั้นตอน

ครั้งที่แล้วเขาก้าวผิดไปก้าวเดียวและพลาดบัลลังก์ แล้วครั้งนี้ล่ะ?