บทที่ 1067 เกิดอุบัติเหตุ เสียชีวิตโดยไม่ตั้งใจ

เจ้ากลัวว่าองค์ชายสามจะขายเขาหรือ?

เสด็จอาเก้าเกรงกลัว ดังนั้น...

องค์ชายสามจะไม่มีโอกาสนี้ เขาจะไม่ให้โอกาสองค์ชายสามที่จะทรยศเขา

หลังจากเจรจากับองค์ชายสามแล้วเสด็จอาเก้าขอให้คนของจ้ายตงหมิงปกป้ององค์ชายสามและนำเขาเข้าไปในวัง สำหรับปรมาจารย์จิ้งซิน แม่ชีที่เป็นลมเสด็จอาเก้าก็ก้าวไปข้างหน้าและทำดาบ

คนวงในไม่สามารถอยู่ได้ เมื่อเขามาถึงสำนักแม่ชีหวางเยว่วันนี้ มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริงที่เขาพบว่าองค์ชายสามพักอยู่ที่ไหน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตี้ตงหมิง

อย่างดีที่สุดเขาไม่เชื่อวัดหวางเยว่และนำตี้ตงหมิงไปอยู่ในที่ปลอดภัย คุณงามความดีทั้งหมดเป็นของจี้ตงหมิงและเขา ตงหลิงจิ่วไม่มีคุณงามความดีใด ๆเลย

ทุ่งดอกกุหลาบมีขนาดใหญ่มากและเป็นไปไม่ได้ที่จะขุดให้เสร็จในคืนนี้ แต่องค์ชายสามรอไม่ไหวแล้ว จ้ายตงหมิงจะพาผู้คนไปคุ้มกันองค์ชายสามกลับเมืองในตอนเช้า

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่มีอะไรทำในขณะที่อยู่ที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงกลับมาพร้อมกับจ้ายตงหมิง

หลังจากเข้ามาในเมืองเฟิ่งชิงเฉินและจ้ายตงหมิงก็แยกทางกัน จ้ายตงหมิงก้าวไปข้างหน้าเพื่อขอบคุณเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม มันเป็นเพราะการปรากฏตัวของเฟิ่งชิงเฉินที่เขาสร้างผลงานมากมายโดยเปล่าประโยชน์

เฟิ่งชิงเฉินมองเขาอย่างมีเลศนัย "ข้ารู้จักเจ้าดี หากเจ้าไม่ให้โอกาสแบบนี้ในการทำบุญ เจ้าจะให้ใครล่ะ"

สิ่งนี้ตรงไปตรงมาและเป็นความจริง จ้ายตงหมิงพูดด้วยความเย้ยหยัน "ท่านปู่ของข้ายังบอกด้วยว่าคุณมีกฎมากมายในการกระทำของเจ้า ให้ข้าเรียนรู้จากเจ้า ในความคิดของข้า เจ้าไม่มีกฎเลย เจ้าเป็นเจ้าแห่งการเล่นพรรคเล่นพวก”

"ข้าเห็นแก่ตัวและปกป้องจุดอ่อนของข้าด้วยหรือ ทุกวันนี้มีใครบ้างที่ไม่เห็นแก่ตัวบ้าง? คนที่ไม่เห็นแก่ตัวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับราชการแบบใด? เกษียณให้เร็วที่สุดและกลับไปทำไร่ไถนา" เฟิ่งชิงเฉินหาว " ข้าจะไม่บอกเจ้าแล้ว ข้าง่วง เจ้าควรรีบเข้าไปในวัง นี่เป็นการตอบแทนที่ยิ่งใหญ่"

เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าคุณงามความดีนี้สามารถชดเชยอาชญากรรมของนางที่ "ฆ่า" นางสนมซูได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ ก็ใช้เฟิงชายอีกครั้ง

หากจักรพรรดิตามล่านางสนมซู นางจะบีบให้จักรพรรดิมอบตัวเฟิงชายให้ มันจะเป็นหายนะเช่นกัน

เสด็จอาเก้าไม่ได้เข้าไปในวังพร้อมกับจ้ายตงหมิงและไม่ได้ส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่จวน แต่กลับไปที่จวนของท่านอ๋องเก้าโดยตรง เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเสด็จอาเก้าต้องจัดการกับผลที่ตามมา ดังนั้นเขาจึงไม่รบกวน และเสด็จกลับเอง

ผู้ชายที่มีอาชีพจะเป็นแบบนี้เสมอแค่ชินกับมัน

ทันทีที่นางก้าวเข้าประตูจวน พ่อบ้านบอกว่าหวางจินหลิงรอนางมาทั้งเช้าและจากไป...

นี่เป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ

“ลูกชายคนโตพูดอะไรหรือไม่”

“ลูกชายคนโตเพิ่งมาดูการแสดง ที่จริงลูกชายคนโตมาเมื่อวานนี้ หลังจากได้ยินว่าซิ่วและเสด็จอาเก้ากำลังเพลิดเพลินกับดอกไม้นอกเมือง เขาก็จากไป ทำไมเราไม่ส่งใครไปแจ้ง ลูกชายคนโต ลูกชายคนโตกังวลว่าซิ่วจะมาแต่เช้าตรู่ และรอจนกระทั่งครอบครัวหวางส่งคนมาเชิญเขาก่อนออกไป" แม่บ้านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์เมื่อเขานึกถึงความกังวลของหวางจินหลิงและ ดวงตาที่ผิดหวังก่อนที่เขาจะจากไป ยืนขึ้น

ลูกชายคนโตที่เป็นเหมือนนางฟ้าที่ถูกเนรเทศ เจียซิ่วของพวกเขาจะมีใจเมินเฉยต่อลูกชายคนโตได้อย่างไร

“ไม่เป็นไร เจ้าส่งคนไปบอกลูกชายคนโตว่าข้ากลับมาอย่างปลอดภัย หากเจ้าต้องการพบข้า โปรดรอสักครู่ ข้าง่วง ข้าอยากนอนกับเจ้า” ประกอบกับเมื่อคืนนี้ เฟิ่งชิงเฉินเหนื่อยมาก