บทที่ 1072 ส่งถึงบ้าน,คำขู่ของเสด็จอาเก้า

ในเมื่อทั้งสองคนล้วนวิปริต เช่นนั้นเด็กวิปริตก็ไม่อาจสู้ผู้ใหญ่ที่วิปริตได้ อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงความคิดของเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น แต่เสด็จอาเก้าก็ช่างจิตใจดียิ่งนัก เขาไม่เคยทำให้เฟิ่งชิงเฉินผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่ว่าจะมีเหตุผลและฉลาดเพียงใด เจ๋อเจ๋อก็เป็นเพียงเด็กอายุหกขวบ ภายใต้แรงกดดันของเสด็จอาเก้า ไม่นานเขาก็เริ่มทนไม่ไหว ปากของเขามุ่ย มีหมอกปรากฏออกมาในแววตาของเขา ร่างกายหดลงเล็กน้อย และถามออกมาด้วยความเป็นเด็กว่า “ลุงเสด็จอาเก้า ท่านมาหาข้าด้วยเรื่องอันใด?”

“ไม่มี” เสด็จอาเก้าไม่มีความรู้สึกละอายใจที่รังแกเด็กคนนี้เลย เขาไม่เคยเห็นเจ๋อเจ๋อเป็นเด็กในสายตาของเขา เด็กแบบนี้มันไม่ปกติตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เจ๋อเจ๋อถอนหายใจออกมา จากนั้นรีบถามออกมาอีกว่า “ในเมื่อลุงเสด็จอาเก้าไม่มีเรื่องอันใด เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนได้หรือไม่?”

มันเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ที่จะหลีกเลี่ยงอันตราย แม้ว่าเจ๋อเจ๋อจะมีอายุได้เพียงหกขวบก็ตาม

“ไม่ได้”

“เพราะเหตุใด?” ใบหน้าของเจ๋อเจ๋อเต็มไปด้วยความไม่พอใจ มีความความดื้อรั้นปรากฏออกมาให้เห็นบนใบหน้า

“ก็ไม่ได้มีอะไร ได้ยินมาว่าเจ้าชอบกลิ่นคาวเลือดและชอบฆ่าคนมากใช่ไหม?” เสด็จอาเก้าพบว่าเด็กคนนี้ไม่ได้น่ากลัวเหมือนกับที่เฟิ่งชิงเฉินเล่าให้เขาฟัง

ความน่ากลัวที่แท้จริงคือเหล่าองครักษ์ที่อยู่ข้างกายของเขาเหล่านั้น ขอแค่ขับไล่องครักษ์พวกนั้นออกได้ การที่เฟิ่งชิงเฉินจะสั่งสอนเด็กคนนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“อื้อ อื้อ” เจ๋อเจ๋อพยักหน้าตอบรับ ดวงตาคู่นั้นของเขาเป็นประกาย “ข้าชอบมันเป็นอย่างมาก ชอบเห็นเลือดที่สาดกระเซ็น ชอบเห็นเลือดที่ตกอยู่บนพื้น มันเหมือนกับดอกเหมย และก็ท่าทางหวาดกลัวของคนขี้ขลาดเหล่านั้น”

เจ๋อเจ๋อยิ่งพูดยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ราวกับกำลังพูดถึงงานอดิเรกในใจของตนเอง เจ๋อเจ๋อตื่นเต้นจนกระโดดออกมาจากเก้าอี้

“ลุงเสด็จอาเก้า ท่านล่ะ? ท่านชอบมันหรือไม่?”

ชอบหรือไม่?

ไม่มีใครชอบฆ่าคนมาตั้งแต่กำเนิด และไม่มีใครชอบกลิ่นคาวเลือดมาตั้งแต่กำเนิด เสด็จอาเก้าจ้องมองไปที่เจ๋อเจ๋อด้วยดวงตาแห่งความสับสน จากคำตอบของเจ๋อเจ๋อ เขาสามารถมองออกได้ว่า เด็กคนนี้ไร้เดียงสา ไม่รู้และไม่เข้าใจว่าอะไรผิดหรือถูก ดำหรือขาว ไม่รู้ว่าการที่ตนเองฆ่าผู้อื่นนั้นมันเป็นความผิดแต่อย่างใด

เจ๋อเจ๋อเห็นเสด็จอาเก้าไม่ยอมตอบคำถาม เขาก้าวออกมาด้านหน้าอย่างรีบร้อน ดึงแขนเสื้อของเสด็จอาเก้าและถามออกมาว่า “ลุงเสด็จอาเก้า ท่านไม่ชอบอย่างนั้นหรือ? มันสนุกมากเลยนะ”

ตุบ......สิ่งที่เป็นคำตอบนั้นไม่ใช่คำพูดของเสด็จอาเก้า แต่เป็นลูกเตะของเสด็จอาเก้า

เด็กอายุเพียงหกขวบ จะไปรับลูกเตะของเสด็จอาเก้าได้อย่างไร แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะใช้แรงไปเพียงแค่หนึ่งส่วน เจ๋อเจ๋อก็ถูกเตะจนล้มลุกคลุกคลานไปหลายรอบ

องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกคิดจะเข้ามา แต่ถูกแววตาแห่งจิตสังหารอันเยือกเย็นของเสด็จอาเก้าห้ามไว้

“เจ็บ......” เจ๋อเจ๋อวางมือทั้งสองข้างลงบนจุดที่ถูกเสด็จอาเก้าเตะด้วยสีหน้ากล่าวหา

เขาแค่อยากแบ่งปันเรื่องราวแห่งความสนุกกับลุงที่หน้าตาดีซึ่งอยู่ด้านหน้าของเขาเท่านั้น เรื่องจากลุงผู้นี้ไม่เกรงกลัวสายตาที่ตนเองมองไปยังเขา เขาชอบลุงคนนี้เป็นอย่างมาก

เฟิ่งชิงเฉินเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาจากหน้าผากของนางจนไม่เหลืออยู่ รู้สึกละอายใจที่เสด็จอาเก้ารังแกเด็กคนนี้ แต่น่าเสียดายที่เสด็จอาเก้ามีเพียงความคิดที่จะกลั่นแกล้ง เขาจึงถามออกไปอย่างเยือกเย็น “เจ็บมากไหม?”

เจ๋อเจ๋อพยักหน้า ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา

“ความเจ็บของเจ้ามันคืออะไร คนที่ถูกเจ้าฆ่านั้นเจ็บปวดกว่าเจ้าเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า เจ๋อเจ๋อ ฆ่าคนไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่การฆ่าคนบริสุทธิ์โดยไม่เลือกหน้าด้วยวิธีการอันโหดเหี้ยมนั้นเป็นเรื่องที่ไร้ยางอาย” เสด็จอาเก้าไม่ใช่พ่อพระที่เมตตา ดังนั้นในตอนที่เขาด่าสั่งสอนจึงสมจริงเป็นอย่างมาก

“ข้าไม่ได้สังหารคนบริสุทธิ์ พวกเขาทั้งหมดล้วนสมัครใจ” เจ๋อเจ๋อกล่าวออกมาด้วยความโกรธ ใบหน้าน้อย ๆ ของเขาดูจริงจัง ไม่มีร่องรอยของการโกหก

หากไม่ใช่เพราะไม่รู้จริง ๆ ก็อาจเป็นเพราะถูกซ่อนอยู่ลึกเกินไป หากเป็นผู้ใหญ่ เสด็จอาเก้าคงรู้สึกสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงลูกกตัญญู เสด็จอาเก้าเชื่อว่าเจ๋อเจ๋อไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

เสด็จอาเก้ามองมาที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสายตาที่ต้องการบอกกับเฟิ่งชิงเฉินว่า การอบรมสั่งสอนเจ๋อเจ๋อนั้นเป็นหนทางอันยาวไกล

เฟิ่งชิงเฉินทำได้เพียงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ

นางปฏิเสธได้งั้นหรือ? นางรู้สึกว่าเสด็จอาเก้าทำได้ดีกว่านางมาก ทันทีที่เข้ามาในจวนเฟิ่งก็สามารถขับไล่คนข้างกายของเจ๋อเจ๋อออกไปได้ และยังทำให้เจ๋อเจ๋อไม่กล้าลงมือ

อย่าว่าแต่ทุบตีเลย แค่แตะต้องเจ๋อเจ๋อนางยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ เช่นนั้นนางจะไปสั่งสอนเขาได้อย่างไร

เจ๋อเจ๋อนอนอยู่บนพื้นอยู่ครึ่งวัน ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครเข้ามาพยุงหรือให้ความช่วยเหลือเขา และลุงที่เขารู้สึกชื่นชอบก็ดูเหมือนจะไม่ชอบเขา เขาจึงลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ จากนั้นหันไปตะโกนใส่เหล่าองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกว่า “พวกเจ้าเป็นศพกันหมดเลยหรืออย่างไง ยังไม่เข้ามาอีก ระวังข้าจะจับพวกเจ้าโยนเข้าไปในถ้ำให้งูกิน”