บทที่ 1075 มืออาชีพ,เฉือนเนื้อบนร่างกายของเจ้าออกทีละชิ้น

งูยักษ์ถูกสังหารด้วยการร่วมมือกันระหว่างเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน เพียงแต่ห้องรับรองของจวนเฟิ่งได้กลายเป็นซากปรักหักพังจากการต่อสู้ครั้งนี้

“เป็นปีศาจตัวน้อยผู้ชั่วร้ายอย่างที่คิด” เฟิ่งชิงเฉินยกเท้าขึ้นมาเตะเจ๋อเจ๋อที่นอนอยู่บนพื้น

โปรดยกโทษให้กับพฤติกรรมที่เป็นเด็กและระมัดระวังของนางด้วย ไม่มีใครยังรู้สึกดีอยู่ได้เมื่อเห็นว่าบ้านของตนเองถูกทำลาย แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่เรือนด้านหน้า แต่นางก็ยังโกรธอยู่ดี ต้องรู้ก่อนว่าบ้านของนางยังสร้างขึ้นมาได้ไม่ถึงหนึ่งปีเลยด้วยซ้ำ

“หลังจากนี้ค่อยไปคิดค่าเสียหายกับเขา” เสด็จอาเก้าเช็ดหน้าของเขาด้วยความขยะแขยง

ห้องรับรองพังทลาย แม้ว่าเขากับเฟิ่งชิงเฉินจะหนีออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายของพวกเขาก็ยังคลุ้งไปด้วยฝุ่น ประกอบกับหยาดเหงื่อที่ไหลจากการต่อสู้ ฝุ่นเหล่านี้ติดอยู่บนใบหน้าของพวกเรา ซึ่งดูอึดอัดเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องรอหลังจากนี้ ข้าจะเรียกค่าเสียหายจากเขาตอนนี้เลย” เฟิ่งชิงเฉินเดินไปเรือนแยกด้านหลัง นำถังน้ำมาหนึ่งใบ สาดลงไปบนร่างกายของเจ๋อเจ๋อ

ซู้ว......

แม้ว่าวันนี้อากาศจะไม่ได้หนาวมากนัก แต่เมื่อถูกถังน้ำขนาดใหญ่สาดใส่หน้าก็ต้องรู้สึกเจ็บปวดเป็นธรรมดา เจ๋อเจ๋อตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเบิกกว้าง แต่ยังคงพร่ามัวอยู่เล็กน้อย เขากะพริบตาสองสามครั้งก่อนที่จะลืมตาเต็มที่ ท่าทางของเขายังเต็มไปด้วยความงงงวย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“แคก แคก......” ไม่รู้ว่าสำลักน้ำหรือว่าเพราะอาการบาดเจ็บ เจ๋อเจ๋ออ้าปากและไอออกมา

“ฟื้นแล้วงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินพูดออกไปอย่างเยือกเย็น มือทั้งสองข้างกอดอก มองเจ๋อเจ๋อลงไปจากที่สูง

เฟิ่งชิงเฉินได้เรียนรู้จากบทเรียนอันเจ็บปวดเมื่อครู่ นางจะไม่เห็นว่าเจ๋อเจ๋อเป็นเด็กอีกต่อไป นางคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีอาการป่วยทางจิต เช่นนั้นจึงจะสามารถปฏิบัติกับเขาได้อย่างไม่ระแวง

“พวกเจ้า......หงเหลียนของข้าอยู่ที่ไหน?” เจ๋อเจ๋อหรี่ตาลง ดวงตาของเขาเป็นสีแดงด้วยความกระหายเลือด เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของเขา มันสามารถทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บจากก้นบึ้งของหัวใจ

“เด็กตัวแค่นี้ แต่กลับมีจิตสังหารอันแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ เด็กคนนี้คงไม่ปกติเป็นแน่” ตี๋ตงหมิงรักษาระยะห่างจากเจ๋อเจ๋อสามก้าว เขาไม่อยากให้เหตุการณ์เหมือนเมื่อครู่เกิดขึ้นอีกครั้ง

“เขาก็ไม่ใช่เด็กปกติอยู่แล้ว ไม่มีเด็กคนไหนน่ากลัวไปกว่าเขาอีกแล้ว เขาน่ากลัวว่าปีศาจจอมชั่วร้ายที่ปรากฏตัวออกมาในปีวอกตอนนั้นเสียงอีก” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวเสริม

“บอกมา พวกเจ้าเอาหงเหลียนของข้าไปไว้ที่ไหน?” เจ๋อเจ๋อถามออกมาอีกครั้ง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว ดวงตาที่สดใสของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ตายแล้ว” เสด็จอาเก้าตอบกลับไปอย่างว่างเปล่า

“พวกเจ้ากล้าสังหารหงเหลียนของข้าอย่างนั้นหรือ พวกเจ้าจะต้องตาย” เจ๋อเจ๋อคำรามออกมาด้วยความโกรธด้วยความข่มเหงอย่างรุนแรง แต่ไม่รู้ว่าโกรธมากเกินไปหรือมั่นใจมากเกินไปกันแน่ เจ๋อเจ๋อพลิกตัว จากนั้นกระโดดและลุกขึ้นมาจากพื้น

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า จากนั้นจะเอาศพของพวกเจ้าไปให้งูกิน”

“ปัง......” เจ๋อเจ๋อกดที่ข้อมือของเขา จากนั้นจู่ ๆ แหวนในมือของเขาก็ยืดออกอย่างกะทันหัน พุ่งตรงไปยังเฟิ่งชิงเฉิน

เท่านั้นยังไม่พอ เจ๋อเจ๋อไม่เพียงแต่ลงมือกับเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น แต่เขายังใช้อาวุธลับชนิดเดียวกันโจมตีไปทางเสด็จอาเก้าและตี๋ตงหมิงอีกด้วย อาวุธลับเหล่านี้ก็มาจากสร้อยข้อมือและปลอกคอของเขา

“บ้าที่สุด บนร่างกายของเจ้าเด็กนี่มือแต่ของที่เอาไว้ฆ่าคนอย่างนั้นหรือ?” ครั้งนี้ตี๋ตงหมิงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาหลบการโจมตีอย่างเรียบง่าย แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เปลี่ยนเป็นอาวุธลับจะเคลื่อนไหวราวกับสิ่งมีชีวิต เมื่อพุ่งไปด้านหน้าและโจมตีไม่ถูกตี๋ตงหมิง มันก็วกกลับมาโจมตีจากด้านหลังอีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย” ตี๋ตงหมิงรีบชักดาบออกมา เสียงการปะทะกันดังขึ้น ฟันอาวุธลับกระเด็นออกมา แต่มันก็ยังวกกลับไปโจมตีเขาอีกครั้ง......

เมื่อเทียบกับเฟิ่งชิงเฉิน นางค่อนข้างรับมือได้ง่าย หยิบปืนออกมา......ปัง......เลือดสาดกระเซ็น

“นี่มัน มันเป็นสิ่งมีชีวิต” เฟิ่งชิงเฉินร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็หันมามองอาวุธลับที่กำลังไล่ตามเสด็จอาเก้าและตี๋ตงหมิง รีบเล็งปืนไปที่มันและยิงออกไปเพื่อช่วยพวกเขา

“ฮู้ว......ในที่สุดก็หยุดสักที” ตี๋ตงหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในตอนที่คิดจะกล่าวขอบคุณเฟิ่งชิงเฉิน เขาเงยหน้าขึ้นเห็นเจ๋อเจ๋อถือมีดสั้นวิ่งเข้าหาเฟิ่งชิงเฉิน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและบ้าคลั่ง

เป็นเด็กที่น่ากลัวยิ่งนัก

ตี๋ตงหมิงตะโกนออกมาว่า “ชิงเฉิน ระวัง”