บทที่ 1087 ไม่ได้ตั้งใจ การปิดตาไม่ได้หมายความว่าท้องฟ้าจะมืด

เฟิ่งชิงเฉินรู้อยู่เสมอว่าซุนซือสิงนั้นน่าเบื่อเล็กน้อย ยกเว้นด้านการแพทย์ เขาช้ามากในเรื่องอื่นๆ แต่เขาไม่คาดคิดว่าซุนซือสิงจะช้าขนาดนี้ หลังจากถามคำถามและคำตอบทั้งหมด เฟิ่งชิงเฉินแทบไม่อาเจียนเป็นเลือด

ในตอนแรกเฟิ่งชิงเฉินกังวลว่าซุนซือสิงจะคิดมาก ดังนั้นนางจึงหันไปถามเขาเกี่ยวกับความประทับใจของเขาที่มีต่อฉู่ฉางฮว๋าแต่เด็กไม่เข้าใจ

เฟิ่งชิงเฉินถามคำถามโดยตรง และเด็กก็โง่ยิ่งกว่าเดิม ถามนางอย่างว่างเปล่า "ต้าซิ่วแห่งเมืองฉู่เกี่ยวข้องอะไรกับข้า? -hkไม่รู้จักเจ้า"

ในสายตาของซุนซือสิง ฉู่ฉางฮว๋าเป็นเพียงสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วย และซุนซือสิงไม่เข้าใจสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินถามเขาเกี่ยวกับความประทับใจที่มีต่อฉู่ฉางฮว๋า

สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยควรมีความประทับใจอะไรบ้าง?

เฮ้ออ... เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มีเด็กคนหนึ่งในครอบครัวที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสะพานอารมณ์ มันเจ็บปวดจนทนไม่ได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะโกรธมากจนแทบอาเจียนเป็นเลือด แต่เขาก็เข้าใจว่าซุนซือสิงไม่มีแผนสำหรับฉู่ฉางฮว๋า

วิธีที่ดีที่สุดในการระงับข่าวลือคือการมีข่าวลือที่ใหญ่โตและระเบิดมากขึ้น ฉู่ฉางฮว๋าเองเป็นบุคคลเฉพาะ และเฟิ่งชิงเฉินใช้มันโดยไม่มีความรู้สึกผิด

หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินดูแลกิจการของซุนซือสิงแล้วก็ถึงคราวที่ซุนซือสิงจะดูแลนาง เมื่อเห็นว่าท่าทางของเฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่เลว ซุนซือสิงจึงถามอย่างไม่แน่ใจ "อาจารย์ เจ้ากับเสด็จอาเก้าเป็นอย่างไรบ้าง"

“ก็ดี มีอะไรหรือ” เฟิ่งชิงเฉินมีความสุข นางไม่ได้คาดหวังว่าลูกศิษย์ของนางจะสนใจเรื่องซุบซิบนอกจากทักษะทางการแพทย์

"ไม่เป็นไร" ซุนซือสิงตบอกของเขาและถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ข้าคิดว่าท่านอาจารย์คงจะโกรธ"

ข่าวลือทำให้เฟิ่งชิงเฉินทนไม่ได้อย่างมาก และเสด็จอาเก้าก็เงียบตลอดเวลาและไม่พูดแทนเฟิ่งชิงเฉิน ทำให้ทุกคนในเมืองหลวงคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้ง

อันที่จริง บรรดาผู้สูงศักดิ์ในเมืองจักรวรรดิกล่าวว่าไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉินที่ล่อลวง เสด็จอาเก้าได้แต่เยาะเย้ยเฟิ่งชิงเฉินที่ถูกเสด็จอาเก้าทอดทิ้ง ท้ายที่สุดแล้วความสามารถในการเกลี้ยกล่อมเสด็จอาเก้าเป็นความฝันของสตรีผู้สูงศักดิ์นับไม่ถ้วนในเมืองจักรพรรดิ

"อาจารย์โกรธ แต่ไม่ได้โกรธเสด็จอาเก้าหรอก โกรธตัวเอง" เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ ดวงตาแสดงความเหนื่อยล้า "ซือสิง อาจารย์ไม่ได้โกรธใคร โกรธตัวเองที่ทำตัวไม่ดี โกรธตัวเองที่ประพฤติตัวไม่เหมาะสม ซึ่งดึงดูดความอับอายในวันนี้ โกรธตัวเองที่ไม่รู้ถึงความรุนแรง และทำร้าย * ผู้อื่น"

“ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านไร้เดียงสา” ซุนซือสิงรีบปลอบโยน “ท่านก็เหมือนเสด็จอาเก้า มันไม่ใช่ความผิดของท่าน”

"แต่เพราะความชอบนี้มันไม่ควรทำลายชื่อเสียงของครอบครัวพ่อแม่ของข้า" หลังจากเหตุการณ์นี้เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจด้วยว่าบางสิ่งไม่ได้ถูกมองข้ามและผู้คนรอบตัวนางไม่สามารถเสียสละเพราะความไร้เดียงสาของพวกเขาเอง

สมมติว่าซุนซือสิงมีอาจารย์ที่มีศีลธรรมไม่ดี ซึ่งจะเป็นรอยด่างอย่างมากในอาชีพแพทย์ของเขา

“อาจารย์ ท่านกำลังจะยอมแพ้เสด็จอาเก้าใช่หรือไม่” ขาของซุนซือสิงโค้งมน มือของเขากำแน่น และเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ราวกับว่าเขาได้ยินอะไรบางอย่างที่รุนแรง

เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ไม่แน่นอน ทำไมเจ้าถึงมีความคิดเช่นนี้ซือสิง"

เจ้าทำงานหนักมาก และมันยากที่จะมาถึงจุดที่นางเป็นอยู่ทุกวันนี้ นางจะยอมแพ้เพราะความลำบากเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร หากเฟิ่งชิงเฉินถูกข่าวลือล้มตาย นางคงตายไปนานแล้ว

"อืม... ดี ดี ดี ข้าเป็นห่วงจริงๆ ว่าเจ้า ท่านอาจารย์ จะยอมแพ้เพราะทนแรงกดดันของโลกไม่ไหว" ซุนซือสิงกำลังฝึกฝนวิชาแพทย์อยู่ข้างนอกในช่วงเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงได้ยินข่าวลือมาบ้างไม่มากก็น้อย ไม่ต้องพูดถึงเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าเขาจะได้ยิน แต่เขาก็อยากฆ่าใครสักคน

ทำไมคนเหล่านี้ถึงพูดเช่นนั้นเกี่ยวกับเจ้านายของเขา?